KINHMATIKO BIBΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΔΥΣΗΝΙΟΥ ΙΠΠΟΥ

Τα παρακάτω βιβλία διατίθενται στον Έσπερο (πλ. Γεωργίου) μέρες και ώρες που θα ανακοινώνονται.

Εκδόσεις: Ευτοπία

Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ // ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ, ΝΕΟΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ, ΝΕΟΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ-ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ

IBANEZ TOMAS

Το να επικροτούμε την αναβίωση του αναρχισμού, αλλά ταυτόχρονα να λυπούμαστε επειδή απομακρύνεται από τα παραδοσιακά του σχήματα, όπως κάνουν ορισμένοι αναρχικοί και ορισμένα ρεύματα, συνιστά αντίφαση που εμφανίζεται ξεκάθαρα αν αντιληφθούμε τον δεσμό που ενώνει αυτές τις δύο όψεις. Για άλλη μια φορά πρέπει να επιλέξουμε. Διότι ο αναρχισμός δεν θα είχε αναβιώσει ποτέ αν είχε παραμείνει ο ίδιος. Αν είμαστε αντίθετοι στην ανανέωσή του, είμαστε αναπόφευκτα αντίθετοι και στην επανεμφάνισή του. (…) Αν ο αναρχισμός δεν ήταν από τη φύση του σε συνεχή αλλαγή, θα έσπαγε αυτόν τον τόσο ιδιαίτερο δεσμό που ο ίδιος συντηρεί ανάμεσα στην ιδέα και τη δράση και ο οποίος αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά του στοιχεία. Θα γινόταν συνεπώς κάτι άλλο. Ο αναρχισμός δεν προϋπάρχει των πρακτικών που τον θεσμίζουν, ούτε όμως μπορεί να επιβιώσει και χωρίς αυτές που τον παράγουν καθημερινά. Αλλιώς θα ήταν ένα ιστορικό αξιοθέατο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

____________________________________________________________________

Εκδόσεις: Ελευθεριακή κουλτούρα

ΤΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ // ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΜΑΥΡΕΣ ΜΟΝΑΔΕ

ΤΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΜΑΥΡΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ

BERNARDINI DAVID

«… Ολοκληρώνοντας τον σύντομο πρόλογό μου σε αυτό το δοκίμιο του Μπερναρντίνι, θα ήθελα να επαναλάβω την κοινή μας άποψη ότι η ιστορία δεν αποτελείται μόνο από θύματα και δήμιους, αλλά και από ιδεώδη, αξίες, προτάγματα, για τα οποία οι άνθρωποι μάχονται. Η ιστορία πρέπει να βγει από τα τείχη των πνευματικών και φυσικών περιορισμών της ακαδημίας, πρέπει να βρει τη δύναμη να μιλήσει για τους αγωνιστές, τους ακτιβιστές που προσπάθησαν να καθορίσουν οι ίδιοι το μέλλον τους. Η ιστορία δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μόνο εκείνη των νικητών, η ιστορία μας είναι εκείνη των Μαύρων Μονάδων, των Arditi del Popolo και τόσων άλλων μικρότερων ή μεγαλύτερων ομάδων που στη διάρκεια του 20ου αιώνα μας δίδαξαν με τη δράση τους ότι ακόμη και σε πολύ δύσκολες συνθήκες είναι δυνατό να επιλέγεις να μην αναθέτεις σε κανέναν το φαντασιακό και την οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος” (Andrea Staid) (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

___________________________________________________________________________________________

Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ – ΘΕΩΡΙΑ – ΠΡΑΚΤΙΚΗ

ληστεία τράπεζας είναι χωρίς αμφιβολία το πιο ζηλευτό έγκλημα. Οι ληστές, πράγματι, είναι οι πιο αγαπητοί εγκληματίες και απολαμβάνουν τη συμπάθεια της κοινής γνώμης. Ανέκαθεν. Ξεκινώντας από την Ευρώπη της βιομηχανικής επανάστασης και φτάνοντας στην άγρια αμερικανική Δύση, η ληστεία τράπεζας έχει μακρά ιστορία και πολλούς πρωταγωνιστές. Από τους αδελφούς Ντάλτον, τους Μπόνι και Κλάιντ, τον Ντίλινγκερ μέχρι τον Μπριγκς, τον Γκολντμάν και τον Μεσρίν, και από τον Στάλιν, τον Μπονό, τον Ντουρούτι μέχρι τους Τουπαμάρος και τους Ερυθροταξιαρχίτες, οι αναρίθμητες επιθέσεις στα οχυρά του χρήματος δείχνουν ότι τα χρήματα αρέσουν σ’ όλους. Σ’ αυτό το βιβλίο διαβάζουμε για ξαλαφρωμένα χρηματοκιβώτια, επιθέσεις σε άμαξες, τρένα και χρηματαποστολές, λεηλατημένες τράπεζες. Για επαγγελματίες διαρρήκτες, άψογους ληστές οπαδούς του fair play, πεισμένους επαναστάτες, μέχρι και για γηραιές κυρίες που θέλουν να συμπληρώσουν τη σύνταξή τους. Για συστήματα ασφάλειας και συναγερμούς, οδούς διαφυγής και κρησφύγετα. Περισσότερο από την ιστορία ενός συγκεκριμένου εγκλήματος, το βιβλίο “Η Ληστεία Τράπεζας” πρέπει να διαβαστεί ως η ιστορία ενός ονείρου: να γίνει κανείς πλούσιος χωρίς να κουραστεί. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ

BATTISTI CESARE

Η υπαρξιακή διαδρομή ενός “κοινού εγκληματία” μέσα σε μια ένοπλη ομάδα του χώρου της εργατικής αυτονομίας στην Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Η μοίρα ενός τμήματος μιας γενιάς εγκλωβισμένης στη φωτιά του ένοπλου αγώνα. Μια αφήγηση χωρίς ιδεολογικές δικαιολογίες, μ’ έναν ρυθμό επιταχυνόμενο και εναλλασσόμενο όπως ταιριάζει στα καλύτερα noir της δράσης. Ένα σπιράλ κινήσεων, ολοένα και πιο απελπισμένων, εξηγεί τους λόγους για επιλογές τόσο ριζικές, ώστε τελικά να γίνεται αποδεκτός μέχρι και ο θάνατος εδώ και τώρα. Ένα μυθιστόρημα ξερό και κοφτερό, χρήσιμο προκειμένου να καταλάβουμε τις αιτίες της πολύ σημαντικής αλλά και ταυτόχρονα πικρής κοινωνικής ρήξης που συνέβη στην Ιταλία (και όχι μόνο) εκείνη την τρομερή δεκαετία. (Η έκδοση)

Ο Τσέζαρε Μπατίστι, μαχητής των Ένοπλων Προλετάριων για τον Κομμουνισμό, συνελήφθη το 1979. Μετά από δύο χρόνια, με μια θεαματική επιχείρηση των συντρόφων του, απέδρασε από τη φυλακή. Καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια. Περιπλανήθηκε σε Μεξικό και Παρίσι και έγινε ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους συγγραφείς noir, ενώ παράλληλα έκανε διάφορες άλλες δουλειές. Όταν η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να τον εκδώσει στην Ιταλία, κατέφυγε στη Βραζιλία, όπου μετά από δίχρονη φυλάκιση, πήρε πολιτικό άσυλο, γεγονός που διατάραξε σοβαρά τις ιταλο-βραζιλιανικές σχέσεις. Σήμερα ζει ελεύθερος στη Βραζιλία, πάντοτε ενεργός στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και ονειρευόμενος μια καλύτερη ζωή για όλες και όλους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________________

Η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ // Η ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ Κ

Η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Η ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

CURCIO RENATO

Κάποιες επιχειρήσεις που πριν δεκαπέντε χρόνια δεν υπήρχαν καν, όπως η Google και η Facebook, συνιστούν σήμερα τη νέα και δυναμική πλανητική ολιγαρχία του ψηφιακού καπιταλισμού. Το Internet αντιπροσωπεύει το πλαίσιο και οι χρήστες του, δηλαδή γύρω στα τρία δισεκατομμύρια άτομα, την απαραίτητη εργατική δύναμη. Οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες αποτελούν τώρα πια αναπόσπαστο τμήμα της καθημερινότητάς μας, τις κουβαλάμε επάνω μας και αυτές ελέγχουν ολόκληρη την κοινωνική ζωή, τους τόπους εργασίας και τους ναούς της κατανάλωσης. Αυτό το βιβλίο προτείνει έναν στοχασμό για τους μηχανισμούς μέσω των οποίων αυτή η ολιγαρχία και αυτές οι τεχνολογίες συλλαμβάνουν και αποικιοποιούν το φαντασιακό μας, με σκοπό το οικονομικό κέρδος και τον κοινωνικό έλεγχο. Και αναδεικνύει μια νέα και πρωτόγνωρη υπηκοότητα εκείνου του ψηφιακού λαού ο οποίος, διοχετεύοντας μηνύματα, φωτογραφίες, selfie, αγωνίες και επιθυμίες στις πλατφόρμες των social network, συμβάλλει με τις ίδιες του τις πράξεις στην ενίσχυση της κυριαρχίας της νέας αυτοκρατορίας. Δεν γνωρίζουμε ακόμη τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της τελευταίας εξέλιξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όμως εμφανίζεται ξεκάθαρα η ανάγκη να επινοήσουμε πρακτικές προσωπικής και συλλογικής αποαποικιοποίησης, προκειμένου να θεσμίσουμε στους καθημερινούς τόπους της ζωής μας περάσματα απελευθέρωσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΩΚΕΑΝΙΔΩΝ // Ο ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚ

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΩΚΕΑΝΙΔΩΝ

Ο ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

ΜΑΛΛΟΥΧΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Μερικές φορές, το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν κάποια “σημεία επαφής” στην πολιτισμική ιστορία, μπορεί να εντοπιστεί στην ανάδειξη πτυχών των υποκειμένων και του κοινωνικού περιβάλλοντός τους, οι οποίες, στην κυρίαρχη ιστοριογραφία, εμφανίζονται ως δευτερεύουσες ή ακόμη και ως περιστασιακές ή ασήμαντες.
Στην περίπτωση του Μπακούνιν, η ιδιότητα του επαναστάτη και του αναρχικού θεωρητικού, έχει φυσικά επισκιάσει όλες τις υπόλοιπες πλευρές του πολυσχιδούς αυτού ανθρώπου. Γι’ αυτό και ο τίτλος αυτού του βιβλίου, ίσως να παραξένευε κάποιους -ίσως και πολλούς που γνωρίζουν το έργο και το βίο του πατέρα του αναρχισμού- εφόσον η επιμέρους σχέση του με τη μουσική δεν είναι ευρέως γνωστή. Αρκετοί γνωρίζουν, ότι ο Μπακούνιν βρέθηκε στα οδοφράγματα της Δρέσδης το Μάη του 1849 δίπλα στο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Μια συνάντηση που βρίσκει θέση σε πολλές βιογραφίες του Βάγκνερ ή του Μπακούνιν καθώς και σε αρκετές ιστορίες μουσικής και ιστορικά κείμενα για την εξέγερση. Η σχέση του όμως με τη μουσική και τους μουσικούς ήταν πολύ πιο πλούσια και σίγουρα πιο βαθιά.
Αυτή η “μικροϊστορία” των ανθρώπων και των έργων της μουσικής που ήρθαν σε επαφή με το Μπακούνιν, το πάθος του ίδιου για τη μουσική και οι στοχασμοί του πάνω σ’ αυτή, καθώς και οι αμφίδρομες συνέπειες και επιδράσεις που υπήρξαν είναι το θέμα αυτής της μελέτης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΕΤΣΙ ΦΥΣΟΥΣΕ Ο ΑΝΕΜΟΣ // ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ WEATHER UNDERGROUND

ΕΤΣΙ ΦΥΣΟΥΣΕ Ο ΑΝΕΜΟΣ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ WEATHER UNDERGROUND

JACOBS RON

Στο παρόν βιβλίο ο Ρον Τζέικομπς παρουσιάζει την ιστορία των Weathermen-Weather Underground, ίσως της πιο ριζοσπαστικής ομάδας (μαζί με τους Μαύρους Πάνθηρες) στη μεταπολεμική ιστορία των ΗΠΑ. Μέσα σε λίγα χρόνια, από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέχρι τα μέσα αυτής του ’70, λευκά μέλη της αμερικανικής μητροπολιτικής νεολαίας, άντρες και γυναίκες, πέρασαν όλες τις φάσεις της επαναστατικής κινητοποίησης. Από τα πανεπιστήμια και το μαζικό κίνημα εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ και του ρατσισμού, στην πρώτη διαδήλωση τύπου μπλακ μπλοκ της σύγχρονης ιστορίας και στον κοινοβιακό τρόπο ζωής (με ιδιαίτερη έμφαση στην καταπολέμηση του σεξισμού και την ισότητα των φύλων), μέχρι την παρανομία και τη διεξαγωγή ένοπλου αγώνα εναντίον των κέντρων της εξουσίας, όπως στρατολογικά γραφεία, ινστιτούτα πολεμικών ερευνών, μεγάλες επιχειρήσεις που εμπλέκονταν στον πόλεμο στο Βιετνάμ, αλλά και τοποθέτηση βομβών στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας της Νέας Υόρκης και στο ίδιο το Πεντάγωνο (στοχεύοντας πάντοτε στην πρόκληση υλικών ζημιών και προσέχοντας πάντοτε να μην υπάρχουν θύματα, ακόμη και ανάμεσα στο προσωπικό των κατασταλτικών μηχανισμών). Μέσα όμως από τη «θαυμαστή» ιστορία των Weather, που ακόμη προκαλεί το ενδιαφέρον στις ΗΠΑ και όχι μόνο, αποτυπώνεται και η περιπέτεια της Νέας Αριστεράς στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 στην «καρδιά του κτήνους», με τις αποκλίσεις και τις συγκλίσεις της, τις διαφωνίες και τις συμφωνίες της, με τις ποικίλες ιδέες και πρακτικές της, αλλά και τον γαλαξία των κινηματικών εκδοχών της, πράγματα εξαιρετικά πρωτοποριακά στην εποχή τους και με μεγάλη επίδραση σε διεθνές επίπεδο. Το βιβλίο του Τζέικομπς είναι ένας πολύτιμος οδηγός για την κατανόηση του κλίματος αλλά και της ιστορίας των αλλαγών που συντελέστηκαν εκείνη την εποχή, κυρίως στο επίπεδο των αγώνων για μια ριζοσπαστική κοινωνική προοπτική, κάτι που το καθιστά άκρως ενδιαφέρον και στις μέρες μας, που επίσης συντελούνται πολύ σημαντικές κοινωνικές αλλαγές, σε πολλά (συμπεριλαμβανομένου του κινηματικού) επίπεδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Η ΣΒΑΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ // ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΙΩΞΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ

Η ΣΒΑΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΙΩΞΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

CERUTTI A. GIOVANNI

Οι ιστορίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο επιλέχθηκαν από τις πολλές που συνέβησαν στον κόσμο του αθλητισμού γενικότερα και του ποδοσφαίρου ειδικότερα, στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 και του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Επιλέχθηκαν ανάμεσα σε άλλες γιατί οι πρωταγωνιστές τους είναι άνθρωποι που συνέβαλλαν στο να γραφεί η ιστορία του ποδοσφαίρου και οι οποίοι στο απόγειο της καριέρας τους είχαν την τύχη εκατομμυρίων άλλων συνανθρώπων τους, που υπέστησαν τη φρίκη των ναζιφασιστικών καθεστώτων. Δύο Ούγγροι, ο Αρπάντ Βάις και ο Έρνεστ Ερμπστάιν, δημιουργοί αντίστοιχα της μεγάλης Μπολώνια τη δεκαετία του ’30 και της μεγάλης Τορίνο της δεκαετίας του ’40, ένας Αυστριακός, ο Ματίας Ζίντελαρ ή ο «Μότσαρτ του ποδοσφαίρου» και μια ομάδα, ο Άγιαξ, και το δίκτυο διάσωσης των Εβραίων και των αντιστασιακών στην υπό ναζιστική κατοχή Ολλανδία, συνθέτουν έναν ιστό ικανότητας, αξιοπρέπειας και ελευθεροφροσύνης, μέσα στις χειμαζόμενες από τη ναζιστική πανούκλα Ευρώπη, εποχή όμως κατά την οποία το ποδόσφαιρο άρχισε να γίνεται το πλέον δημοφιλές σπορ που είναι σήμερα. Τις παρουσιάζουμε κι εμείς στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, ελπίζοντας ότι συμβάλουμε έτσι στη διατήρηση της μνήμης ανθρώπων που αντιστάθηκαν κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες, αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο εφόσον οι άνθρωποι αποφασίσουν να σταθούν στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων που βρέθηκαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΜΠΕΛΙΝΙ

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΜΠΕΛΙΝΙ

PHILOPAT MARCO

Μιλάνο. Δεκαετία του ’70. Ο φασίστας Τζούσβα, κρυμμένος σ’ ένα ασθενοφόρο, σημαδεύει την είσοδο μιας πολυκατοικίας, περιμένοντας να βγει ο στόχος του. Είναι πολλοί οι λογαριασμοί που πρέπει να πληρωθούν. Ο άνθρωπος που θέλει να δολοφονήσει είναι ο Αντρέα Μπελίνι, ξανθός με μακριά μαλλιά, ψηλός ένα μετρό κι ενενήντα, φοράει μακριά καμπαρντίνα και γυαλιά Ray – Ban. Εδώ και χρόνια ηγείται της πιο τρομερής κινηματικής ομάδας περιφρούρησης, μιας παρέας νέων από τη γειτονιά του Καζορέτο που επέλεξαν τον δρόμο της πολιτικοποίησης και της μαχητικότητας, έχοντας στο μυαλό τους τις εικόνες από την ταινία του Σαμ Πέκινπα «Άγρια Συμμορία» και αποφασισμένων να διατηρήσουν πάση θυσία την κοινωνική και πολιτική τους αυτονομία. Το μυθιστόρημα του Μάρκο Φίλοπατ (ακτιβιστής, συγγραφέας και μέλος της κολεκτίβας των εκδόσεων «Shake» με έδρα το Μιλάνο) αναπαράγει το έπος της συμμορίας Μπελίνι, ένα πραγματικό μητροπολιτικό μύθο (που για ένα περίπου χρόνο ο ίδιος ο πρωταγωνιστής αφηγήθηκε στο συγγραφέα καθώς περιπλανούνταν στα μπαρ του Μιλάνο) αποτελούμενο από συγκρούσεις με την αστυνομία, κυνηγητό στους φασίστες και τους πρεζέμπορους, έρωτες, φόβους, δραματικές διαμάχες, λεηλασίες, καταλήψεις, μεθύσια, χαρές και απογοητεύσεις, διαρκή περιπλάνηση στο μητροπολιτικό πεδίο. […] (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: Βιβλιοπέλαγος

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΑ ΗΡΩΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ 1868 – 1936

ΜΠΟΥΚΤΣΙΝ ΜΑΡΕΙ

Τι προηγήθηκε ώστε να γίνει η Ισπανική Επανάσταση; Γιατί ο αναρχισμός ρίζωσε στην Ισπανία και όχι στη Γερμανία, στη Ρωσία ή αλλού; Ποιές ήταν οι φεντεραλιστικές απόψεις του Προυντόν, ποιος ο αναρχικός κολεκτιβισμός που πρέσβευε ο Μπακούνιν και τι ο αναρχοκομμουνισμός του Κροπότκιν; Σε τι διέφερε ο επαναστατικός συνδικαλισμός από τον αναρχοσυνδικαλισμό; Πως όλα τα ρεύματα ιδεών συνέβαλαν ώστε να κρατηθεί ζωντανός ……

 

 

__________________________________________________________________

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ 1967 - 74

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ 1967-74

ΔΑΡΒΕΡΗΣ ΤΑΣΟΣ

Λάμπρος και Άννα. Θεσσαλονίκη, Παρίσι και Κούβα. Προκηρύξεις και βόμβες ενάντια στη χούντα. Η δράση είναι ένοπλη. Τα ονόματα των ηρώων ταιριάζουν, οι τόποι επίσης. Γι’ αυτό κι ένας αμερικάνος πράκτορας, μεταμφιεσμένος σε εκδότη, πλησίασε τον Δαρβέρη ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το «ημιμυθιστόρημα» αυτό διασώζει ένα βιωμένο παρελθόν, που εσχάτως η τρομολαγνεία έχει βαλθεί να εξοβελίσει. Αποδεικνύει επίσης πως η καθημερινότητα όσων αντιστάθηκαν στη χούντα, η πραγματικότητα αυτών που πάντα αντιστέκονται, δεν μπορεί να αναδειχθεί από καμιά ιστοριογραφία, παρά μόνο από μια λογοτεχνία άξια του ονόματός της.
«Λοιπόν, κύριε πρόεδρε», συνέχισε ο ανθυπασπιστής, «έτσι η Οργάνωσις από τροτσκιστική έγινε κινεζοτροτσκιστική».
«Μια ερώτηση, κύριε μάρτυς», πετάχτηκε ο βασιλικός επίτροπος με τη βλάχικη προφορά του, «λόγω του ότι είμαι ξένος προς τα ενδοκομμουνιστικά, τι είναι οι τροτσκισταί;»
«Οι τροτσκισταί, κύριε επίτροπε, ακολουθούν τη διδασκαλία του Τρότσκι, ήτοι την Διαρκήν Επανάστασιν· θέλουν δηλαδή να κάνουν επαναστάσεις διαρκώς, δεν τους φτάνει μόνο μία, όπως τους ορθόδοξους κομμουνιστάς».
«Αα! Και οι κινεζόφιλοι;»
«Κι αυτοί δεν πάνε πίσω. Αυτοί βρίζουν τη Ρωσία, γιατί δεν ρίχνει την ατομική βόμβα στην Αμερική». «Μάλιστα. Εντυπωσιακή, κύριε μάρτυς, η εμπεριστατωμένη γνώσις σας περί τα πολιτικά». «Διαβάζω πολύ, κύριε επίτροπε. […] Λοιπόν, κύριε Πρόεδρε, αυτοί είχαν γεμίσει τη Θεσσαλονίκη με αναρχικές προκηρύξεις, είχαν κρεμάσει πανό σε κεντρικά σημεία της πόλεως, απειλώντας σοβαρά διαταραχήν της δημοσίας τάξεως…»
«Ώστε είναι λοιπόν και αναρχικοί;» ακούστηκε η βλάχικη φωνή του επιτρόπου.
«Φυσικά είναι και αναρχικοί. Θα έλεγα ότι είναι κατ’ εξοχήν αναρχικοί…» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

___________________________________________________________________

Σάντοκαν, μια ιστορία της Καμόρα 

Balestrini Nanni

Σάντοκαν, μια ιστορία της Καμόρα

Συνενοχή ή αλλιώς ανοχή, τρίτη επιλογή δεν υπάρχει. Κι αυτό το γνωρίζουν καλά οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού του ιταλικού νότου, που από τη μια στιγμή στην άλλη μετατρέπεται σε λίκνο των Καζαλέζι, μιας από τις πιο αιματοβαμμένες φατριές της Καμόρα.

Με το Sandokan ο Nani Balestrini χωρίς εύκολες ηθικολογίες και καταγγελίες, μας προσφέρει μια ρεαλιστική, ζωντανή εικόνα της ζοφερής ζωής του ιταλικού νότου καταγράφοντας τα βιώματα του νεαρού αφηγητή του. Βιώματα μιας διαρκούς περιδίνησης στην περιφέρεια του φαύλου κύκλου της βίας, της διαφθοράς και της ομερτά .

Δηλαδή το μεγάλο λάθος όσων ασχολούνται με αυτά τα φαινόμενα είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται ποιο είναι το αληθινό πρόβλημα, ότι δεν είναι μόνο ζήτημα μιας ομάδας εγκληματιών δολοφόνων, τρελών ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πάμπλουτοι όσο πιο γρήγορα γίνετα, ι αλλά είναι ένα ζήτημα νοοτροπίας του τόπου. Επειδή το ζήτημα είναι ότι εσυ ζεις σε ένα μέρος όπου τίποτα δεν σου είναι εξασφαλισμένο, δηλαδή εσύ από τη στιγμή που γεννιέσαι δεν έχεις κανένα δικαίωμα, καμιά εγγύηση, δεν έχεις τίποτα απολύτως.

 ___________________________________________________________________

Οι αόρατοι Οι αόρατοι

Νάνι Μπαλεστρίνι

Το μυθιστόρημα αυτό δεν έχει σημεία στίξης. Θα παρακαλούσαμε τον αναγνώστη να αφεθεί στο χειμαρρώδες ύφος του και μετά τις πρώτες σελίδες, που αυτή η έλλειψη θα πάψει να τον ξενίζει, να απολαύσει έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους ιταλούς λογοτέχνες, διαπλέοντας ταυτόχρονα ένα ποτάμι, ένα ορμητικό ποτάμι: το ιταλικό κίνημα – από τις πηγές του στα 1968 μέχρι τις εκβολές του στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Αναμφίβολη κορύφωση το ’77, εξαιτίας των ισχυρών ανέμων αυτονομίας που έπνεαν ενός πολύμορφου και πολυάριθμου κινήματος. Οι αόρατοι, οι ήρωες στο μυθιστόρημα του Μπαλεστρίνι, είναι αυτή η γενιά.
Μια γενιά έξω και ενάντια στα πολιτικά κόμματα, αλλά και δίχως κόμματα στη στίξη. Διότι η σύνδεση των νοημάτων ήταν αυτονόητη: το πολιτικό ταυτιζόταν με το προσωπικό, η καθημερινή ζωή ένα με την πολιτική δράση· η δε διάκριση των νοημάτων επίσης σαφής: εμείς κι εκείνοι· εμείς, οι οποίοι αναζητάμε την ταυτότητά μας μέσα στον ποταμό της νεότητάς μας και της δράσης μας, στον ποταμό που ποτέ δεν είναι ο ίδιος, και εκείνοι, οι καπιταλιστές, οι μπουρζουάδες, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, οι χριστιανοδημοκράτες, οι μαφιόζοι, τα στελέχη και τα μέλη του ιταλικού ΚΚ (συντηρητικά, ευρωσταλινικά και μικροαστικοποιημένα), οι συνδικαλιστές – για να πουλάνε τους αγώνες…
Σ’ αυτό το ηρακλείτειο ποτάμι, όπου οι εμπειρίες αλληλοδιαδέχονταν η μία την άλλη, πού χώρος για τελείες; Ερωτηματικά; Όλο το κίνημα ήταν μια ερώτηση! Θαυμαστικά; Η γενιά που θέλησε να αλλάξει τα πάντα, τι να θαυμάσει από τον “παλιό κόσμο”. Τα εισαγωγικά μια υπεκφυγή για τους επαγγελματίες γραφιάδες, που δεν θέλουν να πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους· η άνω τελεία περιττή πολυτέλεια για “τους νέους με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες”… Τα αποσιωπητικά άχρηστα στο κίνημα που δεν αποσιωπά τίποτα.
Μετά ήρθε η καταστολή. Ωμή, συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ, έκανε τις σκευωρίες κανόνα του καθεστώτος εν ονόματι του “πολέμου κατά της ‘τρομοκρατίας'”, το δίκαιο έγινε λάστιχο, το δίκιο σου δεν μπορούσες να το βρεις. Γι’ αυτό, φίλε αναγνώστη, να προσέχεις τι διαβάζεις! Να αποφεύγεις τα βιβλία χωρίς σημεία στίξης. Γιατί τώρα ο “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” παγκοσμιοποιείται…

__________________________________________________________________

Η απεργία της Σερίφου

Η απεργία της Σερίφου

Κωνσταντίνος Σπέρας

“Η μπροσούρα που έγραψε ο Σπέρας στη φυλακή για την απεργία και τα φονικά γεγονότα της Σερίφου είναι ίσως το σημαντικότερο ντοκουμέντο για την πραγματική ιστορία του εργατικού κινήματος”.
“Έχοντας την πλειοψηφία στους τσιγαράδες και στους καπνεργάτες, ο Σπέρας, ο Κουχτσόγλου κι ο Φανουράκης υποστηρίζουν στο 1ο και 2ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ την αυτόνομη πάλη των εργαζομένων και καταφέρονται ενάντια στο συγκεντρωτικό σύστημα μιας εργατικής ηγεσίας που θα καναλιζάρει την πρωτοβουλία της εργατιάς.”
“Το δεύτερο συνέδριο της ΓΣΕΕ έγινε στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1920. Δεν υπήρχαν παρά δύο τάσεις που συγκρούστηκαν σ’ αυτό. Η μεγάλη πλειοψηφία από μέλη και οπαδούς του ΚΚΕ και η μικρή αναρχοσυνδικαλιστική ομάδα του Κ. Σπέρα. Αυτό το συνέδριο αναγνώρισε το κομμουνιστικό κόμμα σαν τον μοναδικό πολιτικό εκπρόσωπο της εργατικής τάξης […]

_____________________________________________________________________

Δημήτριος Μάτσαλης

Δημήτριος Μάτσαλης

Κώστας Γαλανόπουλος

Η μονογραφία για τον Δημήτριο Μάτσαλη, προϊόν συστηματικής μελέτης στον τύπο της εποχής, δεν εξιστορεί μόνο ένα επεισόδιο του πρώιμου αναρχισμού στην Ελλάδα του ύστερου 19ου αιώνα (1896), αλλά τοποθετώντας την ενέργεια του Μάτσαλη τόσο στην ελληνική όσο και στη διεθνή πραγματικότητα της εποχής, αποδεικνύει ότι ήταν μια τυπική περίπτωση “έμπρακτης προπαγάνδας”.
Εκτός από την ιστορική του αξία, το βιβλίο έχει και μια αναμφισβήτητη επικαιρότητα, καθώς αναδεικνύει τη συζήτηση γύρω από την επαναστατική βία που έγινε μετά την ενέργεια του 1896, για να καταδειχθεί, όπως επισημαίνεται, ότι αυτή η συζήτηση τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς δεν έχει ουσιαστικά προχωρήσει έκτοτε σχεδόν ούτε βήμα.
Αυτόν το διάλογο, που αποτελεί και το θεωρητικό μέρος της μελέτης, ο συγγραφέας τον αντιμετωπίζει με επιστημονική νηφαλιότητα και ψυχραιμία, παραθέτοντας ντοκουμέντα, αποφεύγοντας όρους με ιδιαίτερη πολιτική φόρτιση και εξετάζοντας αναλυτικά τις απόψεις των ελλήνων “κοινωνιστών” όλων των τάσεων καθώς και επιφανών θεωρητικών του αναρχισμού, αλλά και αντιπάλων του από το 19ο αιώνα μέχρι τον 21ο.
__________________________________________________________________

Εκδόσεις: Νότιος Άνεμος
FREEDOM NOW !

FREEDOM NOW !

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΙΣ Η.Π.Α.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ( ΝΟΤΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ )

Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

BLACK BOB

Κανείς δεν θα έπρεπε να δουλεύει ποτέ. Η δουλειά είναι η πηγή όλων σχεδόν των αθλιοτήτων του κόσμου. Σχεδόν όλα τα δεινά που μπορούν να απαριθμηθούν αντλούν την προέλευσή τους από τη δουλειά ή από το γεγονός ότι ζούμε σε έναν κόσμο που αποσκοπεί στη δουλειά. Για να εξαλείψουμε αυτό το μαρτύριο, πρέπει να καταργήσουμε τη δουλειά. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να μπει τέλος σε κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Αντιθέτως, σημαίνει τη δημιουργία ενός νέου τρόπου ζωής, βασισμένου στο παιχνίδι. Με άλλα λόγια, την εκπλήρωση μιας παιγνιώδους επανάστασης. Στον όρο «παιχνίδι» περιλαμβάνω και τις έννοιες της γιορτής, της δημιουργικότητας, της κοινωνικότητας, του συμποσίου και, ίσως επίσης, της τέχνης. (…)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ - ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ '90 ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΜΑΝΤΟΥΔΙΟΥ Κ

ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ’90 ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΜΑΝΤΟΥΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΚΗ – ΠΑΤΡΑΙΚΗ

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΗΝΑ

«Οι απεργίες – καταλήψεις του 1990 στα μεταλλεία Μαντουδίου και την Πειραϊκή – Πατραϊκή» είναι μια μελέτη που γράφτηκε στο Παρίσι το 1992, στα πλαίσια μιας μεταπτυχιακής εργασίας (DEA) στον τομέα της ανθρωπολογίας και κοινωνιολογίας της πολιτικής· όμως, ο χαρακτήρας της υπερβαίνει τον διαχωρισμένο ακαδημαϊκό χαρακτήρα μιας πανεπιστημιακής εργασίας, καθώς πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή της υπήρξε η άμεση εμπειρία του αγώνα των μεταλλωρύχων· μια εμπειρία που αποκτήθηκε μέσα από τη συνεχή σχεδόν παρουσία στα κατειλημμένα μεταλλεία του Μαντουδίου το 1990 και την καθημερινή επαφή με τους απεργούς καταληψίες, στα πλαίσια της παρέμβασης των «Αναρχικών συντρόφων για την ταξική αλληλεγγύη» στον εκεί αγώνα των εργατών.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΑΗ ΣΤΡΑΤΗΣ - ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

ΑΗ ΣΤΡΑΤΗΣ – ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ-ΣΠΥΡΙΔΩΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Στις 16 Ιούλη του 2005, με την ευκαιρία της παρουσίας του στο φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ στη Λήμνο, ο Κ. Καραμανλής πέταξε με στρατιωτικό ελικόπτερο και επισκέφτηκε τον Άη-Στράτη, ένα μικρό νησί με μεγάλο όνομα στην ιστορία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Ο Καραμανλής έγινε δεκτός με θερμότητα από τις τοπικές αρχές, που κι εδώ – όπως παντού άλλωστε – εκείνο που προσδοκούν είναι να προσποριστούν κονδύλια από την κεντρική εξουσία για την “ανάπτυξη του τόπου”, ενώ ο συμβολισμός της επίσκεψης ήταν έντονος καθώς είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που επισκέπτεται το νησί από την προσάρτησή του στο ελληνικό κράτος το 1913 και τη χρησιμοποίησή του, για τρεις δεκαετίες και πλέον, ως στρατόπεδο συγκέντρωσης κι εξόντωσης για χιλιάδες πολιτικούς εξόριστους.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ MAPUCHE - ΣΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ MAPUCHE

ΣΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Ένα δεδομένο στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι η στενή σχέση μεταξύ του ανθρώπου και του χώρου του. Για μας, τους Μαπούτσε, η Φύση αποτελεί μια τάξη σε συνεχή εξέλιξη και ο άνθρωπος είναι εξ’ ορισμού μέτοχος σε αυτήν. Ο ρόλος που του αναλογεί είναι η διατήρηση των ισορροπιών. Οι ριζικές αλλαγές που επιβλήθηκαν στο λαό μας, μας ωθούν κάθε μέρα στο ν’ αναζητούμε νέες απαντήσεις στις ανησυχίες μας και στο να βρίσκουμε την αναγκαία ισορροπία για την επιβίωσή μας. Γι’ αυτό και η οργάνωσή μας σφυρηλατεί την ενότητα, δυναμώνει, εμψυχώνει, κατευθύνει ή προγραμματίζει τις κοινοτικές πολιτισμικές δραστηριότητες Mingato, Nguillatun, Palin, δημιουργώντας -στο βαθμό που το επιτρέπουν τα οικονομικά μας- προγράμματα για την υγεία, τη μόρφωση και την οικονομία.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ECUADOR 1990-2000

ECUADOR 1990-2000

Η ΙΘΑΓΕΝΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

«Εάν οι κυρίαρχες τάξεις του Εκουαδόρ μπορούν να προσφύγουν στη χρήση των παραστρατιωτικών δυνάμεων, οι φτωχές και καταπιεσμένες τάξεις μπορούν να καταφύγουν στον ανταρτοπόλεμο ή να καλέσουν και νέες κινητοποιήσεις, όπως ανακοίνωσε η CONAIE, μετά την αποτυχία το Γενάρη του 2000. Μπορεί κανείς να εκμεταλλεύεται τους ιθαγενείς αλλά όχι επ’ άπειρον. Μπορεί κανείς να καταπιέζει τους φτωχούς, μέχρι του σημείου που να μην είναι πια αποδοτικό -είναι ο ρεφορμισμός- ή μέχρι του σημείου που να μην είναι πια δυνατό -είναι η επανάσταση. Και σε αυτόν τον ορμητικό ποταμό η ένταση μεταξύ της Σιέρρα και της Κόστα μπορεί να επιφυλάσσει κάποια επιπρόσθετη έκπληξη. Οι επόμενες εκρήξεις είναι προβλέψιμες…», Monde Diplomatique. «Κι αν δεν ήταν τούτη τη φορά, θα είναι την επόμενη… Θα επιστρέψουμε…», CONAIE.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

 

Εκδόσεις: ΜΟΛΟΤ

Attika 45

ATTIKA 45

Τάσος Θεοφίλου

Από τις 9 μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου του 1971 στη Νέα Υόρκη, οι κρατούμενοι της φυλακής Άττικα πήραν τον έλεγχό της και κοινοποίησαν μια σειρά αιτημάτων στη διοίκηση της φυλακής, τον επίτροπο σωφρονισμού Russel Oswald, τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Nelson Rockfeller, σε εκπροσώπους της μαύρης κοινότητας, σε δημόσια πρόσωπα και δημοσιογράφους, ενώ παράλληλα κράτησαν σαράντα σωφρονιστικούς υπαλλήλους ως ομήρους. Μετά από τέσσερις ημέρες άκαρπων διαπραγματεύσεων, ο N. Rockfeller διέταξε την επανακατάληψη της φυλακής, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης δολοφόνησαν 39 ανθρώπους, ανάμεσά τους και 10 ομήρους, σε μια σφαγή διάρκειας 15 λεπτών. Η επιτροπή MacCay, που συστήθηκε από την πολιτεία της Νέας Υόρκης και την αποτελούσαν δικαστές που θα ερευνούσαν τις συνθήκες κατάληψης και επανακατάληψης της φυλακής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «με εξαίρεση τη σφαγή των ινδιάνων στα τέλη του 19ου αιώνα, η επίθεση της πολιτειακής αστυνομίας, η οποία έδωσε ένα τέλος στην τετραήμερη εξέγερση, υπήρξε η αιματηρότερη μονοήμερη αναμέτρηση μεταξύ αμερικάνων από το τέλος του εμφυλίου πολέμου».

Η εξέγερση στη φυλακή Άττικα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελεί την κορύφωση μιας σειράς αγώνων τόσο για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων της Αμερικής όσο και για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Τα κινήματα των μαύρων και αυτά των κρατουμένων συνθέτουν ως έναν βαθμό μια ενότητα, αφού στις ΗΠΑ οι μαύροι γεμίζουν κατά συντριπτική πλειοψηφία τις αμερικανικές φυλακές, ενώ παράλληλα αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία κρατουμένων, τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως τις αρχές του 1970, άγνωστη για τα ευρωπαϊκά και ελληνικά δεδομένα. Μια κατηγορία ανάμεσα στον πολιτικό και ποινικό κρατούμενο.

Η ιστορία των μαύρων στις ΗΠΑ είναι από τη μια η ιστορία της υποταγής τους στους λευκούς και από την άλλη η ιστορία της αντίστασης και των εξεγέρσεών τους, ένα ψηφιδωτό που άλλοτε πυκνώνει και άλλοτε αραιώνει στον ιστορικό χάρτη και που μια ψηφίδα του αποτελεί η εξέγερση στις φυλακές της πόλης Άττικα στη Νέα Υόρκη.

___________________________________________________________________

Εκδόσεις: ασύμμετρη απειλή

15420790_1134457620000348_1939215816335140438_n.jpg

Έτοιμοι για Επανάσταση: Οι Επιτροπές Άμυνας της CNT στην Βαρκελώνη 1933-38

Agustin Guillamon

Η CNT-FAI ήταν πάντα κάτι περισσότερο από μια εργατική ένωση. Βρισκόταν σε κάθε πτυχή της ζωής της εργατικής τάξης, στις κοινωνικές δραστηριότητες της, στη λογοτεχνία και τον πολιτισμό, την παιδεία και τις σχέσεις της. Έτσι, όταν αναφέρουμε πως οι Επιτροπές Άμυνας ήταν οι “ένοπλες οργανώσεις της CNT”, εννοούμε πως αυτές οι ομάδες ήταν οι Επιτροπές Άμυνας της κάθε περιοχής της εργατικής τάξης στην οποία ανήκαν.

Όντας ένα οργανικό μέρος της κοινότητας αποτελούσε έναν άκρως σημαντικό παράγοντα σε όλα αυτά. Τα περισσότερα μέλη των Επιτροπών Άμυνας είχαν μεγαλώσει στις περιοχές που εκπροσωπούσαν, γνώριζαν τους φίλους και τους εχθρούς του επαναστατικού κινήματος και ήξεραν τη διάθεση και το περιεχόμενο της γειτονιάς τους. Είχαν συμμετάσχει σε απεργίες για τα ενοίκια, είχαν βοηθήσει στις αντιστάσεις στις εξώσεις, είχαν βοηθήσει οικονομικά τις διάφορες οικογένειες σε περιόδους ασθένειας, και εμπόδιζαν το άνοδο των τιμών από άπληστους καταστηματάρχες, και είχαν προβεί και σε αρκετές άλλες δράσεις. Αντιλαμβανόντουσαν τις απώλειες και τις μικρές νίκες που συνέθεταν την ίδια την ζωή της εργατικής τάξης, και όταν ήρθε η 19η Ιούλη μπορούσαν να ριχτούν γρήγορα στη δράση εναντίον του στρατού με τη βοήθεια των ανθρώπων της εργατικής τάξης που γνωρίζονταν μεταξύ τους και ήταν μέρος των κοινοτήτων τους.

Πάνω απ’ όλα αυτή ήταν μια προγραμματισμένη και προετοιμασμένη απάντηση ακόμη και αν, κατά καιρούς, η κατάσταση φαινόταν χαοτική. Μέσα σε λίγες μέρες, οι Επιτροπές Άμυνας είχαν υπό τον έλεγχο τους δρόμους. Χάρη σ ‘αυτούς, στη γενναιότητα των ομάδων δράσης της FAI, και στο θάρρος των κοινοτήτων της εργατικής τάξης, τα γεγονότα στη Βαρκελώνη έγιναν κάτι το πραγματικά συναρπαστικό, μια θαυμάσια νίκη επί των ενόπλων δυνάμεων του στρατού που προετοίμασαν τον δρόμο για τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Οι Επιτροπές Άμυνας είχαν τις ικανότητες, την υποστήριξη, και, ναι, τη δύναμη για να κάνουν κάτι τέτοιο πραγματικότητα.

_____________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: Διάδοση

ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ, ΜΙΑ ΙΤΑΛΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ // ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ Κ

ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ, ΜΙΑ ΙΤΑΛΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΛΑ ΜΟΣΚΑ ΚΑΙ ΤΗ ΡΟΣΣΑΝΑ ΡΟΣΣΑΝΤΑ

MORETTI MARIO

Αυτό το βιβλίο-συνέντευξη του κατασυκοφαντημένου Μάριο Μορέττι μας βοηθάει να κατανοήσουμε τι πραγματικά σημαίνει να αφιερώνεις τη ζωή σου στον ένοπλο αγώνα, να μάχεσαι για πάνω από μία δεκαετία και τελικά να βιώνεις την υποχώρηση, έπειτα τη φυλακή και τέλος την απώλεια της συλλογικής ταυτότητας που πρόσφερε σε αυτούς τους ανθρώπους την αξιοζήλευτη δυνατότητα να νιώθουν ο ένας τον άλλο “σύντροφο”. Ο Μορέττι δεν μασάει τα λόγια του όταν φτάνει στο σημείο της αυτοκριτικής, δεν κάνει μια αγιογραφία του αντάρτικου και των ανταρτών πόλης. Κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό, αποδεικνύει με τη στάση του ότι η συλλογική μνήμη δεν είναι λέξεις σε κάποια δικογραφία που δεν αξίζουν ούτε όσο το χαρτί πάνω στο οποίο είναι γραμμένες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΕΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΡΥΘΡΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ

GALLINARI PROSPERO

Ήμασταν σε πόλεμο, όπως εκείνοι οι δυστυχισμένοι φαντάροι που επιστρατεύονταν και στέλνονταν στο Βιετνάμ. Τέτοια ήταν η σύγκρουση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Όλα ξεκίνησαν από το εργατικό κίνημα. Στις
διαδηλώσεις μας για μια καλύτερη κοινωνική κατάσταση, ενάντια στην ανεργία, το Κράτος απάντησε με την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής και ξυλοδαρμούς. Οι αντιδραστικές δυνάμεις απάντησαν με τη σφαγή
της πιάτσα Φοντάνα. Σε εκείνο το σημείο, από τη μεριά μας, δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από το να απαντήσουμε ένοπλα. Μια κυριολεκτική κήρυξη πολέμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΜΕΡΕΣ ΕΝΟΣ ΒΑΣΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΕΤΑ

JUANA-CHAOS INAKI

Δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός, ότι σε ένα κράτος που διέπεται από τόσο υψηλές αξίες, αυτοί που σκεφτόμαστε και κάνουμε αυτό που λέμε είμαστε κτήνη. Όπως και να ‘χει, είναι ευχάριστο να είσαι κτήνος για τον εχθρό. Το ανησυχητικό θα ήταν να μας είχαν σαν παράδειγμα των αξιών τους: διαφθορά, εγωισμός, δημαγωγία, απάτη, δειλία, ιμπεριαλισμός, υποταγή στην εξουσία… Κρίμα που σε έναν τέτοιο παράδεισο δεν γίνονται σεβαστά ούτε στο ελάχιστο, τα δικαιώματα που έχει ένα κτήνος.” (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΡΕΝΑΤΟ ΚΟΥΡΤΣΙΟ ΜΕ ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

SCIALOJA MARIO

“Αυτή η μακρά συνέντευξη, έγινε για αναδειχθούν τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή μου όπως τα θυμάμαι σήμερα και είναι μια κάποια δικιά μου εκδοχή: το προϊόν αναρίθμητων συζητήσεων σ’ ένα άδειο δωμάτιο της φυλακής της Ρεμπίμπια, στα περίχωρα της Ρώμης.
Πιθανότατα, κάτω από τον ίσκιο μιας μεγάλης οξιάς οι μνήμες δε θα ήταν οι ίδιες. Από την άλλη, η καταφυγή σε αυθαίρετες αποστασιοποιήσεις από τα γεγονότα, οδηγεί στην προδοσία των ίδιων των γεγονότων με τη θολή γλώσσα του μύθου: του καθαυτού μύθου της ίδιας μας της ζωής.
Γι’ αυτό λοιπόν ζητώ από τον αναγνώστη να εκτιμήσει το μεγαλείο της αλλαγής, να περιπλανηθεί σε αυτές τις σελίδες χωρίς βάρος στη ψυχή του, χωρίς να αφήσει να τον ξεγελάσει το “καθοριστικό” των λέξεων που ακόμα και μ’ ένα φύσημα μπορούν να σε παρασύρουν μαζί τους.
Δέχθηκα την αίτηση του Μάριο Σαλόγια, για δύο λόγους. Ο πρώτος: για ν’ ανοιχθώ στις τόσες ερωτήσεις που μου φτάνουν από διάφορα μέρη. Ως δημόσιο πρόσωπο, θεωρώ πως αυτό ακριβώς οφείλω να κάνω και θα ήμουνα εγωιστής αν δεν το έκανα. Επιπλέον -κι αυτός είναι ο δεύτερος λόγος- ύστερα από τόσα χρόνια μιας ζωής εκτεθειμένης στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, είμαι σε θέση πια να εκτιμώ από πρώτο χέρι την επαγγελματική αρτιότητα όσο και την ανθρώπινη ευαισθησία που επέδειξε τόσες φορές ο συνεντευξιαστής.
Κάτι τελευταίο. Αν με τα λόγια μου στεναχώρησα κάποιους, ζητώ συγνώμη. Δεν το έκανα σκοπίμως κι επιπλέον δεν εκτιμώ καθόλου την επικρατούσα μόδα της προσβολής, του υπαινιγμού και της δυσφήμισης. Έπειτα, όλοι αυτοί που ήταν μέχρι σήμερα φανατικοί αντίπαλοι ή ακόμα κι ορκισμένοι εχθροί των επιλογών μου, επίσης συνεισέφεραν στον εξαγνισμό των όσων είχα βιώσει σε βαθμό τέτοιο όπως μια πέτρα που λαξεύεται από τα ορμητικά νερά των ποταμιών, πάνω στα βουνά.
θέλω να τους ευχαριστήσω τουλάχιστον γι’ αυτό, με το ίδιο τρόπο που θέλω να ευχαριστήσω τον αναγνώστη για το ευγενικό δώρο που μου έκανε δίνοντας μου, την προσοχή του”. Ρενάτο Κούρτσια
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: Κουκκίδα

Τουπαμάρος

Τουπαμάρος
Ημερολόγιο φυλακής

Μαουρίσιο Ροσενκόφ, Νιάτο Φερνάντες Ουιδόμπρο
μετάφραση: Δημήτρης Κουφοντίνας

Κουκκίδα, 2009

“Μια μέρα, μέσα σ’ εκείνα τα ατέλειωτα χρόνια, μπόρεσαν να κοιταχτούν στον καθρέφτη: αντίκρισαν έναν άλλον. Αδυνατισμένοι σαν ασκητές, κομματιασμένοι απ’ τα ασταμάτητα βασανιστήρια οι “όμηροι” της στρατιωτικής δικτατορίας της Ουρουγουάης, να τους περιφέρουν από στρατόπεδο σε στρατόπεδο, καταδικασμένους στη μοναξιά ενός κελιού που δεν ήταν μεγαλύτερο από φέρετρο…”(Εντουάρντο Γκαλεάνο)
“Το βιβλίο αυτό του Νιάτο Ουιδόμπρο και του Μαουρίσιο Ροσενκόφ είναι ένας ύμνος στη ζωή, στην ανθρωπιά, στην ακεραιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Είναι η αφήγηση της μακράς περιπέτειας του ανθρώπου στον αγώνα του κατά της βαρβαρότητας. […] Είναι πάνω απ’ όλα ένα διαχρονικό και οικουμενικό βιβλίο μνήμης.
(Δημήτρης Κουφοντίνας)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η εξέγερση στην Παταγονία

Η εξέγερση στην Παταγονία

Οσβάλντο Μπάγερ
μετάφραση: Νίκος Κοκκάλας

Αυτός ο ξανθός άντρας δεν είναι συγγενής κανενός εκτελεσμένου, δεν έχει πάει καν στην Παταγονία, ούτε θέλει να σκοτώσει επειδή του έταξαν τίποτα πενταροδεκάρες. Ονομάζεται Κουρτ Γκούσταφ Βίλκενς. Είναι ένας Γερμανός αναρχικός της τολστοϊκής τάσης, εχθρός της βίας. Πιστεύει ωστόσο πως, σε ακραίες περιπτώσεις, η μοναδική απάντηση οφείλει να είναι η βία. Και θα εκπληρώσει αυτό που πιστεύει ότι αποτελεί μια ατομική πράξη απόδοσης δικαιοσύνης.

Ο Βαρέλα είναι νεκρός. Δεκαεφτά σοβαρά τραύματα: δώδεκα από τη βόμβα συν πέντε σφαίρες στο πάνω μέρος του κορμιού (δύο από αυτές του διέλυσαν την αορτή). Όπως φαίνεται, το χέρι του Βίλκενς δεν έτρεμε καθόλου. Έκανε πράξη αυτό που οι αναρχικοί αποκαλούν “προλεταριακή δικαιοσύνη”. Ένας νεκρός για τους εκατοντάδες εκτελεσμένους της Παταγονίας. Ο θάνατος τους βρήκε όλους. Ο διοικητής σωριάστηκε καταγής και ξεψύχησε, όπως ακριβώς τα θύματά του.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: σοφίτα

ΟΙ ΔΥΟ ΚΥΡΙΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ

ΟΙ ΔΥΟ ΚΥΡΙΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ

PRICE WAYNE

Ποιες είναι οι δύο κύριες τάσεις του Αναρχισμού; Γιατί δεν είμαστε Πασιφιστές; Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ Αναρχικών και Μαρξιστών; Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία; Ποια είναι η εναλλακτική του καπιταλισμού; Ποιο είναι το πρόγραμμα της αναρχικής επανάστασης; Τι είναι οι εργατικά αυτό-διαχειριζόμενες επιχειρήσεις; Ποιο είναι το όραμα του επαναστατικού Αναρχισμού;
Ο μαχητικός Αμερικανός αρθρογράφος και θεωρητικός Γουέιν Πράις, θέτει επίκαιρα ερωτήματα που απασχολούν τον αναρχικό χώρο, και δίνει σαφείς απαντήσεις που εμπλουτίζουν και διευρύνουν το διάλογο για τον σύγχρονο Αναρχισμό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
 ___________________________________________________________________

ΟΙ ΤΑΡΙΧΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΟΙ ΤΑΡΙΧΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

ZBARSKY ILYA, HUTCHINSON SAMUEL

Μόσχα, Γενάρης του 1924. Η αρρώστια και ο θάνατος του Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν, το πάνδημο πένθος, η μεγαλειώδης κηδεία, η λυσσαλέα μάχη των Στάλιν και Τρότσκι για την ηγεσία του Κόμματος, τα παιχνίδια εξουσίας που παίχτηκαν πάνω από τη σορό του, και μια ομάδα επιστημόνων που αναλαμβάνουν -με κίνδυνο της ζωής τους- την ταρίχευση του ιστορικού ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η μυστική αστυνομία του Στάλιν παρακολουθεί τα πάντα στοιχειώνοντας τους σκοτεινούς διαδρόμους του μαυσωλείου.
Ο Ίλια Ζμπάρσκι, γιος ενός εκ των ταριχευτών, και αργότερα διευθυντής του βιοχημικού εργαστηρίου του μαυσωλείου, διηγείται μια επτασφράγιστη ιστορία δίνοντας πολύτιμες πληροφορίες για την καθημερινή ζωή του απλού λαού και της νομενκλατούρας, τον δογματισμό, την καχυποψία, τις διώξεις, τις δίκες-παρωδία και τον τρόμο του σταλινικού καθεστώτος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

_______________________________________________________________________________

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΗ // Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΠΙΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚ

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΗ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΠΙΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

CLEYRE DE VOLTAIRINE

Ο αιματηρός Μάης του 1886 στο Χεϊμάρκετ του Σιικάγο, οι σκληροί εργατικοί αγώνες για την οκτάωρη εργασία, η δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Ουίλιαμ Μακ Κίνλεϊ, οι άγριες απεργίες, η ίδρυση της ένωσης των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW), η δολοφονική απόπειρα εναντίον της Βολταιρίν ντε Κλερ, η επανάσταση των «πεόνες» το 1911 στο Μεξικό. Το βιβλίο αυτό ξετυλίγει την πιο ιστορική περίοδο της αμερικανικής Αναρχίας, μέσα από τη ζωή, τα πολιτικά κείμενα, τα διηγήματα και την ποίηση της φλογερής αυτής αγωνίστριας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Τα γραπτά της απεικονίζουν τη δυσπιστία του συγχρόνου ανθρώπου απέναντι στο γραφειοκρατικό-συγκεντρωτικό κράτος. Η Βολταιρίν ντε Κλερ άσκησε έντονη κριτική απέναντι στην ανεξέλεγκτη πολιτική δύναμη, την υποδούλωση και τον εξανδραποδισμό του ανθρώπου, την αποκτήνωση της μισθωτής εργασίας και τον ευτελισμό της κουλτούρας» (Πολ Άβριτς ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ)
«Η Βολταιρίν ντε Κλερ είναι η πιο συγκλονιστική γυναικεία προσωπικότητα του αναρχικού κινήματος στην Αμερική» (Έμμα Γκόλντμαν)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: Ακυβέρνητες Πολιτείες

 

Από την ταξική πάλη στον πόλεμο των συμμοριών

Δύο κείμενα για Από την ταξική πάλη στον πόλεμο των συμμοριών την ταξική θεωρία

Theodor W. Adorno, Max Horkheimer
μετάφραση: Γιώργος Στεφανίδης

Σύμφωνα με την εικόνα της τελευταίας οικονομικής φάσης, η ιστορία είναι η ιστορία των μονοπωλίων. Σύμφωνα με την εικόνα του κατάφωρου σφετερισμού που διαπράττεται σήμερα από τους ηγέτες του κεφαλαίου και της εργασίας σε αρμονική συνεργασία μεταξύ τους, η ιστορία είναι η ιστορία του πολέμου των συμμοριών, των εγκληματικών και μαφιόζικων οργανώσεων.
Theodor W. Adorno

Μια πραγματική κοινωνιολογία της συμμορίας ως του ζωντανού στοιχείου της κυρίαρχης τάξης στην ιστορία θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τόσο έναν πολιτικό όσο και έναν επιστημονικό σκοπό. Θα μπορούσε να συνδράμει στη διασάφηση του στόχου της πολιτικής πρακτικής: του προτύπου μιας κοινωνίας που διαφέρει από το πρότυπο της συμμορίας, μιας κοινωνίας χωρίς συμμορίες. Θα μπορούσε να συμβάλει στον προσδιορισμό της ιδέας της δημοκρατίας, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει σε λανθάνουσα μορφή στο μυαλό των ατόμων.
Max Horkheimer

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ // ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΑΣ

BESANCENOT OLIVIER, LOWY MICHAEL

Η ιστορία του εργατικού κινήματος διηγείται με λεπτομέρειες τις διαφωνίες, τις διαμάχες και τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους μαρξιστές και τους αναρχικούς αλλά ποτέ τις πραγματικές συμμαχίες και την αποτελεσματική αλληλεγγύη μεταξύ αυτών των δύο ρευμάτων. Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό και ο Μικαέλ Λεβύ επέλεξαν να φωτίσουν αυτήν την αγνοημένη -συχνά σκοπίμως- όψη, η οποία αποκαλύπτει τη συγγένεια των αγώνων τους, από την εποχή της Κομμούνας του Παρισιού έως τις μέρες μας, πολλές φορές εν μέσω αιματηρών συγκρούσεων. Η πορεία αυτή ξεκινά από τη Λουίζ Μισέλ και φτάνει έως τον υποδιοικητή Μάρκος, περνώντας από τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, τον Αντρέ Μπρετόν και τον Ντανιέλ Γκερέν.
Ένα βιβλίο μαχητικό και ευαίσθητο, γεννημένο από την ελπίδα να είναι το μέλλον κόκκινο και μαύρο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΦΥΛΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΟΛΟΓΙΚΗ ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑΦΥΛΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΟΛΟΓΙΚΗ ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ

Συγγραφέας:ΦΟΥΚΩ ΜΙΣΕΛ

 

“Ήταν απολύτως απαραίτητο να καταστεί ο πληθυσμός ένα ηθικό υποκείμενο και να σπάσει η συναλλαγή του με την εγκληματικότητα, έτσι ώστε να διαχωριστούν οι παραβατικοί και να φανούν επικίνδυνοι όχι μόνο για τους πλούσιους αλλά και για τους φτωχούς επίσης, φαύλοι υποκινητές των μεγαλύτερων κοινωνικών κινδύνων” (Μισέλ Φουκώ, “Συζήτηση για τη φυλακή”, 1975) – “[…] δεν πρέπει να δούμε τα πράγματα με όρους αντικατάστασης μιας κοινωνίας της κυριαρχίας από μια πειθαρχική κοινωνία και της επακόλουθης αντικατάστασης μιας πειθαρχικής κοινωνίας από μια κοινωνία της διακυβέρνησης· στην πραγματικότητα, υπάρχει ένα τρίγωνο, κυριαρχία-πειθαρχία-διακυβέρνηση, η οποία έχει ως πρωταρχικό της στόχο τον πληθυσμό και ως ουσιώδη μηχανισμό της τους μηχανισμούς ασφάλειας […] Αυτό που ίσως είναι πραγματικά σημαντικό για τη νεωτερικότητά μας -δηλαδή για το παρόν μας- δεν είναι τόσο πολύ η etatisation (κρατικοποίηση) της κοινωνίας όσο η “κυβερνολογικοποίηση”του κράτους” (Μισέλ Φουκώ, “Διάλεξη της 1ης Φεβρουαρίου 1978”) Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι αν μπορούμε να αναλύσουμε τη φυλακή αποκλειστικά με τους όρους εκδίπλωσης της πειθαρχίας ή με αυτήν ως βασική τροπικότητα της εξουσίας […] μια τάση αποπειθαρχοποίησης της φυλακής, κάτι που επιφέρει τη δομική αδυναμία να περιγραφούν οι σχέσεις εξουσίας σε αυτήν με την πρωτοκαθεδρία της πειθαρχικής εξουσίας, η οποία καταστατικά αδυνατεί να ανεχθεί την παρέκκλιση και προσπαθεί να τη διορθώσει […] Έτσι, για την ανάλυση του θεσμού της φυλακής, καθώς και των τεχνικών και πρακτικών της, μπορεί να χρησιμοποιηθούν εργαλεία που αφορούν τόσο μια εξατομικεύουσα -πειθαρχική- εξουσία όσο και τεχνικές και πρακτικές διακυβέρνησης του έγκλειστου πληθυσμού, αφού δεν υφίσταται μεθοδολογική ή υλική ασυνέχεια των μικροφυσικών και των μακροφυσικών προσεγγίσεων της εξουσίας.

 

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: εκδόσεις των συναδέλφων

ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΛΑΘΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ // ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ 19

ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΛΑΘΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ

ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ 1936-1939

GUILLEN ABRAHAM

Το καλοκαίρι του 1936 ο φασιστικός στρατός του Φράνκο βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση. Οι δημοκρατικοί καταλάμβαναν τον Ιούλιο τις ζώνες με τη μεγαλύτερη βιομηχανική ανάπτυξη, τον μεγαλύτερο πλούτο και με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα στην Ισπανία. Ο ισπανικός λαός νικούσε στους δρόμους και καταλάμβανε στρατόπεδα σε μικρές και μεγάλες πόλεις, επιδεικνύοντας μεγάλο ηρωισμό.
Πώς χάθηκε, λοιπόν, η Ισπανική Επανάσταση; Ποιες ήταν οι αιτίες της ήττας; Ήταν τα πολιτικά ή τα στρατιωτικά λάθη που έκριναν την έκβαση του πολέμου; Τα στρατιωτικά λάθη ήταν μόνο απόρροια επιχειρησιακής ανικανότητας ή και συγκεκριμένων πολιτικών στρατηγικών και τακτικών; Υπό ποιες προϋποθέσεις η σύγκρουση με τους φασίστες θα είχε αίσια έκβαση;
Ο Αβραάμ Γκιγέν, πολεμιστής και ο ίδιος στις μάχες εναντίον του Φράνκο, αναλύει τις αιτίες της ήττας των δημοκρατικών από στρατιωτική πλευρά, δίνοντας μια πλήρη εικόνα από κάθε ξεχωριστό μέτωπο του πολέμου, συνδέοντας όμως τα λάθη στα πεδία των μαχών με τα λάθη και τα αντικρουόμενα συμφέροντα στο πεδίο της πολιτικής.
Η ήττα, τελικώς, δεν ήταν πρωτίστως ή μόνο στρατιωτική· ήταν αποτέλεσμα μιας αδυσώπητης πολιτικής μάχης για μια εξουσία που, από ένα σημείο και μετά, δεν εδραζόταν πουθενά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

BOOKCHIN MURRAY

Αυτή η συλλογή επιλεγμένων κειμένων μάς δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα της σκέψης του Μάρεϊ Μπούκτσιν, ενός από τους σημαντικότερους διανοητές του ελευθεριακού ρεύματος.
Ευρύτερα γνωστός από τη συσχέτιση οικολογίας και ριζοσπαστικής πολιτικής σκέψης, ο Μπούκτσιν ήταν ο πρώτος που εισήγαγε, στο σώμα των ιδεών που ονόμασε “κοινωνική οικολογία”, την πρόταση ότι μια ελευθεριακή κοινωνία θα πρέπει να είναι ταυτόχρονα και οικολογική.
Τα κείμενά του καλύπτουν πέντε δεκαετίες και ένα μεγάλο εύρος θεμάτων· ειδικότερα εκείνα πάνω στην επαναστατική φιλοσοφία, την πολιτική και την ιστορία, παρ’ ότι είναι λιγότερο γνωστά στο ευρύ κοινό, αξίζουν τη μέγιστη προσοχή μας.
Παρ’ όλη την κριτική του στάση τόσο απέναντι στον μαρξισμό όσο και απέναντι στον αναρχισμό, η πολιτική του φιλοσοφία -γνωστή ως ελευθεριακός δημοτισμός- συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία του μαρξισμού και του αναρχισμού για τη δημιουργία των αναγκαίων χειραφετητικών εργαλείων με σκοπό το χτίσιμο μιας ελευθεριακής εναλλακτικής.
Συστατικό στοιχείο όλου του έργου του είναι η αναζήτηση δρόμων για την αντικατάσταση του σημερινού απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος από μια κοινωνία πιο ορθολογική και ανθρώπινη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Δεκέμβρης 2008

Δεκέμβρης 2008
Ανάλυση και ερμηνεία: Οι αιτιώδεις μηχανισμοί πίσω από τα συγκρουσιακά γεγονότα

Δημήτρης Παπανικολόπουλος
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων,2016

Δεν είναι και λίγες οι δολοφονίες νέων ανθρώπων που προκάλεσαν έντονα συγκρουσιακά γεγονότα. Το να μετατραπεί, όμως, μια δολοφονία σε σημαντικό σταθμό για μια γενιά που από το 2006 βρίσκεται συνεχώς στους δρόμους χρειάζεται να συναντηθούν πολλοί παράγοντες. Οι εξεγέρσεις δεν προκύπτουν επειδή απλώς “τα πράγματα είναι άσχημα”, επειδή η κρατική καταστολή ξεπέρασε κάποιο όριο, ή επειδή ούτως ή άλλως ριζοσπαστικές μειοψηφίες απεργάζονται εξεγέρσεις. Όλα αυτά μπορεί να υπάρχουν και οι εξεγέρσεις να λείπουν. Γιατί, λοιπόν, τα συ­γκρουσιακά γεγονότα πήραν τον χαρακτήρα εξέγερσης; Γιατί η εξέγερση είχε τέτοια έκταση και ένταση; Γιατί την εξέγερση ακολούθησε ύφεση ύστερα από δύο εβδομάδες; Πόση έκταση είχε πραγματικά η βία και πώς ερμηνεύεται; Τι άφησε ο Δεκέμβρης; Ηταν τελικά ή δεν ήταν εξέγερση; Όλα αυτά εξετάζονται αναλυτικά.

Η ιστορία αρχίζει κάπως έτσι: “Ένας μαθητής δολοφονήθηκε από αστυνομικό στα Εξάρχεια χωρίς σημαντικό λόγο μπροστά σε μάρτυρες σε μια περίοδο που η νομιμοποίηση της κυβέρνησης είχε τρωθεί. Εάν έλειπε έστω και μια λέξη από την παραπάνω πρόταση ίσως σήμερα να μην…”. Βλέπετε, δεν είναι αστυνομικό μυθιστόρημα. Στην επιστήμη κινούμαστε αντίθετα: αν και ξέρουμε από την αρχή τον δολοφόνο, μας ενδιαφέρει να μάθουμε όλα τ’ άλλα.

_____________________________________________________________________________________________________________________________________

Η βαρύτητα στο ή

Η βαρύτητα στο ή

Πολιτικό μυθιστόρημα

Κώστας Γουρνάς

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2016

“Η βαρύτητα στο ή” είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, σε τρεις χρόνους. Ο συγγραφέας κινείται με την άνεση του χρονοταξιδιώτη από την Αθήνα του 2010 (λίγο μετά την τραγωδία της ΜΑΡΦΙΝ), στο Βερολίνο του 2034 και στο Βόλγκογκραντ του 2110.

Τρεις πολιτικές ιστορίες, τρεις ερωτικές ιστορίες, φαινομενικά αυτοτελείς, που όσο κυλά η ιστορία αλληλοτροφοδοτούνται. Ο Γενάρης και η Ρόζα, η Μελίνα και ο Οδυσσέας, ο Τσάρλυ, ο Ματίας, η Ίντυ, ο Σων και ο Τσάο Εξ, όλοι τους αναρχικοί ή συμπαθούντες τέμνουν τις ζωές τους σε μια ιστορία που έχει πολλές αναφορές στην έννοια του χρόνου.

Από τη θεωρία των χορδών μέχρι τον θρυλικό παντογνώστη προπονητή ποδοσφαίρου, το βιβλίο κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία με το σπονδυλωτό μοτίβο του και την αλληλουχία καταστάσεων και γεγονότων, που δεν θα μπορούσαν να απέχουν πολύ από τη μέλλουσα πραγματικότητα. Μια πολιτική και κοινωνική ακτινογραφία της κρίσης και όσων αυτή φέρει τον αιώνα που διανύουμε.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αναρχικό λεξικό Αναρχικό λεξικό

Αναρχικό λεξικό

Γιάννης Φούντας

“Η Αναρχία είναι ασφαλώς μια ψυχολογική, πολιτισμική και ιστορική σταθερά, όμως αυτή η σταθερά είναι ασυνεχής, σχεδόν ασύλληπτη. Δεν υπάρχει αλληλουχία στην Αναρχία γιατί είναι ανάβλυσμα εξ ορισμού. Η Αναρχία (ή ο αναρχισμός) δεν αναγνωρίζεται ποτέ στην κατάσταση των πραγμάτων. Εξ αυτού άλλωστε του γεγονότος, είναι αδύνατον να σκεφθεί ή να γράψει κανείς μια ιστορία της Αναρχίας στο στυλ ενός μυθιστορήματος του Μπαλζάκ με μια αρχή, μια ομοιόμορφη εξέλιξη και ένα τέλος. Είναι γεμάτη με κενά και ιλίγγους. Είναι φτιαγμένη με ξεφτίδια. Η γέννησή της πάντα μας διαφεύγει. Δεν ξέρουμε καν αν απλώς αναδύεται με μια εκθαμβωτική μυθική ανάταση. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποκαταστήσουμε τις σκόρπιες στιγμές της και να προσπαθήσουμε να μετρήσουμε τον πυρετό που τη διατρέχει».Αντρέ Νατάφ

Αυτό επιχειρεί το “Αναρχικό Λεξικό”. Να ταξιδέψει, ως έντυπη χρονομηχανή, τους αναγνώστες του σε ένα εν πολλοίς άγνωστο, αθέατο ή πολλαπλά παραμορφωμένο παράλληλο κοινωνικό σύμπαν, ένα σύμπαν πολυδιάστατο και πολύμορφο και ως εκ τούτου αρκούντως σαγηνευτικό και να τους προτείνει να ανασυνθέσουν με τον τρόπο τους την ούτως ή άλλως φαντασμαγορική ιστορία της αναρχίας ή, αν μη τι άλλο, να τη διαβάσουν σαν ένα τερπνό, σπονδυλωτό, περιπετειώδες, κοινωνικό μυθιστόρημα.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αναρχικοί ενάντια στο τείχος

Αναρχικοί ενάντια στο τείχος

Άμεση δράση και αλληλεγγύη με τον παλαιστινιακό λαϊκό αγώνα

επιμέλεια: Ούρι Γκόρντον, Οχάλ Γκράιτσερ

μετάφραση: Γιώργος Καρατζάς

Πόσο εύκολο είναι να ονομάζεσαι Γιονάταν, Γιούρι, Τάλι, Γκιλ, Σάρα, Ρουθ και να θέλεις να απαλλαγείς από τα “σιωνιστικά γυαλιά” που -στις πλείστες των περιπτώσεων- σου έχουν φορέσει από την ημέρα που γεννήθηκες στο Ισραήλ; Και ποιο είναι το τίμημα αν τολμήσεις να το κάνεις; Να μεγαλώνεις σε ένα εθνικιστικό περιβάλλον, να μαθαίνεις αριθμητική στο σχολείο μετρώντας τανκς αντί για μήλα και η μπάλα σου να πέφτει συνέχεια σε πόδια στρατιωτών που φυλάνε κάθε γωνιά στο όνομα της “ασφάλειας”. Και τι θα συμβεί αν μια μέρα η συνείδησή σου ξυπνήσει και καταλάβει το νόημα του σιωνισμού και της κατοχής; Αν μια μέρα σπάσει τα τείχη του φόβου, του ρατσισμού, του εθνικισμού που για χρόνια χτίζουν μέσα στο κεφάλι σου; Αν αρνηθείς να υπηρετήσεις στον στρατό για να μη γίνεις συνένοχος στο έγκλημα; Και αν τελικά αποφασίσεις ότι η ελευθερία δεν μπορεί να είναι προνόμιο των λίγων “εκλεκτών” και σταθείς στο πλευρό των καταπιεσμένων; Αυτοί είναι οι Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος: μία από τις πιο γενναίες και αφοσιωμένες ομάδες που δουλεύουν ενάντια στην κατοχή. Πηγαίνουν εκεί που άλλοι Ισραηλινοί φοβούνται να πάνε, βάζουν τους εαυτούς τους τακτικά σε σωματικό και συναισθηματικό κίνδυνο, και οικοδομούν ένα εντελώς νέο επίπεδο συμμαχιών με τους Παλαιστίνιους που αγωνίζονται για δικαιοσύνη.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εδώ ελεύθερα Εξάρχεια

Εδώ ελεύθερα Εξάρχεια

Νίκος Κουφόπουλος
εικονογράφηση: Νικόλας Αγάθος

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Φονιάδες μπάτσων

Φονιάδες μπάτσων

Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί
μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς

Να καθαρίζουν μπάτσους, έτσι, στα καλά καθούμενα, είναι ήδη κάτι το ασυνήθιστο. Μα να τους λιανίζουν κιόλας, να τους κόβουν φέτες, κομματάκια και στο τέλος να τους τρώνε, αυτό πια μοιάζει στ’ αλήθεια με αστείο. Μόνο που οι τρεις τύποι είναι μάλλον από αυτούς που κάνουν αστεία στα σοβαρά.

“Ένας από τους λαμπρότερους εκπροσώπους μιας γενιάς συγγραφέων, ο Φαζαρντί έβαλε τη σφραγίδα του στο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα γράφοντας βιβλία ανατρεπτικά, μαύρα, βίαια, στρατευμένα… Γι’ αυτόν, το νουάρ μυθιστόρημα είναι το καλύτερο μέσο διερεύνησης της σύγχρονης κοινωνίας… Το “Φονιάδες μπάτσων” επιβάλλεται αμέσως ως αριστούργημα, με έναν καινούργιο τόνο και μια γραφή κοφτή, αποτελεσματική, χωρίς παραχωρήσεις” (Εφημερίδα Liberation)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η θεωρία του 1%

Η θεωρία του 1%

Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί
μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς

Η “Θεωρία του 1%” είναι μια ιστορία με τέρατα. Ένα φάντασμα με στολή στρατιώτη της Βέρμαχτ έρχεται να σπείρει τον τρόμο στην αγροτική περιοχή Οζ κάποιον Σεπτέμβρη ασυνήθιστα άνομβρο. Καθαρίζει τον ένα μετά τον άλλο ορισμένους παράγοντες του Πουρσοβίλ που είχαν μπερδέψει το μεθύσι από ρακί μήλου με τις εκκαθαρίσεις της Απελευθέρωσης.

Αυτός ο παράξενος φονιάς προετοίμαζε το εγχείρημά του επί δεκαπέντε χρόνια. Η κάθε λεπτομέρεια είχε μελετηθεί με τη σχολαστικότητα που εξηγεί μόνο η δίψα για εκδίκηση. Ο μόνος παράγοντας που ο φονιάς δεν είχε υπολογίσει ήταν η παρουσία στο Πουρσοβίλ του αστυνόμου Παντοβάνι…

Η “Θεωρία του 1%” είναι το δεύτερο βιβλίο στη σειρά με ήρωα τον αστυνόμο Παντοβάνι. Το πρώτο, το “Φονιάδες μπάτσων”, κυκλοφορεί επίσης από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

“Εργατική βοήθεια” και “Κοινωνική αλληλεγγύη”
Δύο παραδείγματα ταξικής αλληλέγγυας δράσης στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου

Κώστας Ευθυμίου

Η, εν πολλοίς άγνωστη, ιστορία δύο οργανώσεων ταξικής αλληλέγγυας δράσης στα χρόνια του Μεσοπολέμου: της Εργατικής Βοήθειας και της Κοινωνικής Αλληλεγγύης· αυτό είναι το θέμα αυτού του εξαιρετικού βιβλίου.

Ο συγγραφέας, παρότι δεν είναι ιστορικός, καταγράφει με απαράμιλλη ιστορική ακρίβεια μια πτυχή της ιστορίας του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, αναδεικνύοντας την ανάγκη ταξικής αλληλέγγυας δράσης σήμερα και τη σύνδεσή της με το διεκδικητικό κίνημα.

Το βιβλίο αναμετράται ευθέως με τις απόψεις εκείνες που εντός των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων στέκονται αρνητικές με τα κινήματα αλληλεγγύης που αναπτύσσονται στις γειτονιές και στις πόλεις. Απέναντι σε αυτές τις απόψεις αντιπαραθέτει τη συγκρότηση ενός πρωτόγνωρου κινήματος αλληλεγγύης, τις πρακτικές που δημιουργήθηκαν εντός του, την εκπαίδευση όσων συμμετείχαν στην εκδήλωσή του σε λογικές και συμπεριφορές. Όλα όσα θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα πολύτιμο μάθημα για το σήμερα.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Ένας μήνας και μία ημέρα

Ένας μήνας και μία ημέρα
Ημερολόγιο φυλακής

Κεν Σάρο – Ουίουα
μετάφραση: Παναγιώτης Σουλτάνης

Ο Κεν Σάρο-Ουίουα απαγχονίστηκε στις 10 Νοεμβρίου 1995 επειδή υπερασπίστηκε τη ζωή απέναντι στον θάνατο.

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε από τον ίδιο κατά τη διάρκεια της κράτησής του. Η έκδοσή του είναι ένας φόρος τιμής σε μια προσωπικότητα σύμβολο για τον μικρό λαό των Ογκόνι, που με τη συνειδητή του θυσία έγινε συνάμα ένα παγκόσμιο σύμβολο του ανυποχώρητου αγώνα των αδυνάμων απέναντι σε τρομακτικούς μηχανισμούς επιβολής. Η εκτέλεση του Κεν Σάρο-Ουίουα έστρεψε το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας στα έργα και τις ημέρες της Shell στο Δέλτα του Νίγηρα, στην αδιανόητη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος στην περιοχή, αλλά και ριζοσπαστικοποίησε τον αγώνα των Ογκόνι, που έκτοτε διεκδίκησαν ακόμη πιο δυναμικά το δικαίωμά τους στην επιβίωση.
Δυστυχώς ο Κεν Σάρο-Ουίουα δεν ήταν ο τελευταίος μάρτυρας της δολοφονικής δράσης των πολυεθνικών. Η γη των Ογκόνι δεν ήταν η τελευταία που καταστράφηκε από το αδηφάγο κυνήγι του κέρδους. Οι περιβαλλοντικές καταστροφές συνεχίζονται αμείωτες ανά τον πλανήτη – αλλά και στην Ελλάδα: πιο πρόσφατο παράδειγμα οι Σκουριές στη Χαλκιδική.

____________________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: Ισνάφι

Αποτέλεσμα εικόνας για μνήμες κατοχής ισνάφι

Μνήμες Κατοχής I

Christoph U. Schminck – Gustavus

Τί άνθρωποι να ήτανε αυτοί οι αλπινιστές; Τί να τους περνούσε από το μυαλό, όταν βάζανε φωτιά στα αρχοντόσπιτα των Ασπραγγέλων; Δεν είχαν δικά τους σπίτια, οικογένειες και παιδιά στη Γερμανία; Τί νιώθανε τη στιγμή που εκτελούσαν έναν Ιταλό λιποτάκτη, τον οποίο προσπάθησε να κρύψει κάποια φτωχή ελληνική οικογένεια στα Τζουμέρκα; Ερωτήσεις χωρίς απάντηση.Ψηφίδες από μνήμες σε έναν πέτρινο τόπο και μία έρευνα στα ψυχρά και τακτοποιημένα αρχεία της Γερμανίας.Η Ήπειρος που συγχώρεσε αλλά δεν ξέχασε.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για μνήμες κατοχής 1 2 3

Μνήμες Κατοχής II

Christoph U. Schminck – Gustavus

Ξημερώματα 25ης Μαρτίου του 1944 -μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα- κραυγές, ουρλιαχτά και πυροβολισμοί ξυπνάνε τα Γιάννενα. Μια λεπτομερώς σχεδιασμένη επιχείρηση ξεκινάει στα στενά σοκάκια της “μικρής μας πόλης”. Με τη βοήθεια της ελληνικής χωροφυλακής που εκτελεί τις διαταγές της Γκεστάπο όλοι οι Εβραίοι -1725 άνδρες, γυναίκες και παιδιά- παίρνουν το δρόμο χωρίς επιστροφή. Τελικός προορισμός: Άουσβιτς.

Και έπειτα σιωπή… που έγινε ψίθυρος και χάθηκε στην ομίχλη της λήθης, θάφτηκε στα χαλάσματα των νικητών και ηττημένων του Εμφυλίου που ακολούθησε, μεταμορφώθηκε σε χρυσές λίρες και οικόπεδα και κατέληξε στην ατιμωρησία των υπευθύνων.

Στα δυο πρώτα κεφάλαια του βιβλίου ο συγγραφέας ακούει στα Γιάννενα τις μαρτυρίες των κατοίκων που έζησαν υπό ιταλική και γερμανική Κατοχή. Στη συνέχεια βλέπει πώς εξελίχτηκε το ολοκαύτωμα του γιαννιώτικου εβραϊσμού. Στο τέλος μιλάει -για πρώτη φορά στην ελληνική βιβλιογραφία- για τις μεταπολεμικές δίκες στη Γερμανία -μία χώρα που για το οικονομικό “θαύμα” χρειάζεται σιωπή και γαλήνη για τους πρώην θύτες και σε μία Ελλάδα που επίσης πρέπει να λησμονήσει.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για μνήμες κατοχής 1 2 3

Μνήμες Κατοχής III

Christoph U. Schminck – Gustavus

Απέναντι από την πόλη των Ιωαννίνων, ριζωμένο στη κορυφή του Μιτσικελιού βρίσκεται το χωριό Λυγκιάδες. Έχει την τύχη να έχει θέα όλο το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων και την “ατυχία” να φαίνεται από την πόλη και όλη τη γύρω περιοχή.

Στις Οκτωβρίου του 194, ημέρα Κυριακή, και ενώ ακόμα δεν έχει χαράξει οι προβολείς και το πυροβολικό του γερμανικού στρατού κατοχής είναι στραμμένα στο χωριό. Έξι καμιόνια με Γερμανούς καταδρομείς ανηφορίζουν προς τα εκεί. Μετά από λίγες ώρες το χωριό θα έχει σβηστεί από το χάρτη. Και 82 κάτοικοι – κυρίως γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι – δε θα προλάβουν ούτε καν να ρωτήσουν σε τι έφταιξαν.

Οι καπνοί θα σκεπάσον τα Γιάννενα και η λήθη τη μνήμη.

Ο Christoph Schminck – Gustavus θα μιλήσει με τους επιζώντες της σφαγής. Θα δώσει το λόγο στα θύματα. Αλλά και θα ψάξει στη Γερμανία τους θύτες. Θα προσπαθήσει να καταλάβει γιατί ποτέ δε λογοδότησαν για τα εγκλήματά τους.

Το “Μνήμες Κατοχής ΙΙΙ: Οι Λυγκιάδες στις φλόγες” είναι το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της τριλογίας του για την Ήπειρο.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: εκδόσεις των ξένων

Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα

Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα
Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση

Silvia Federici
μετάφραση: Ίρια Γραμμένου, Λία Γυιόκα, Παναγιώτης Μπίκας, Λουκής Χασιώτης

Στην Ευρώπη του 16ου και του 17ου αιώνα και στις αποικίες του Νέου Κόσμου εξαπολύθηκε ένας πόλεμος εναντίον των γυναικών. Το κυνήγι των μαγισσών διέσχισε τα σύνορα και επεκτάθηκε από τη Γαλλία και την Ιταλία στη Γερμανία, την Ελβετία, την Αγγλία, τη Σκωτία, τη Σουηδία, μέχρι το Μεξικό και το Περού. Αποτελούσε μια σχεδιασμένη απόπειρα εξευτελισμού των γυναικών, διαμονοποίησής τους και καταστροφής της κοινωνικής τους δύναμης. Ποιοι φόβοι υποκίνησαν αυτήν την ενορχηστρωμένη πολιτική γενοκτονίας; Γιατί χρησιμοποιήθηκε τόσο πολλή βία; Και γιατί ο κύριος στόχος της ήταν οι γυναίκες;

“Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα” επιχειρεί να ανασυνθέσει τις κοινωνικές συνθήκες του κυνηγιού των μαγισσών, εξετάζοντάς το ως έναν από τους πυλώνες της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου, ως μία διαδικασία “περιφράξεων” που κατέστρεψε έναν ολόκληρο κόσμο υποκειμένων, πρακτικών και γνώσεων που δεν συμβάδιζαν με την πρόοδο των καπιταλιστικών σχέσεων. Τα αστικά ιδανικά για τη γυναικεία φύση και την οικιακή ζωή σφυρηλατήθηκαν ακριβώς στους θαλάμους βασανιστηρίων και στους πασσάλους της πυράς όπου έχασαν τη ζωή τους οι μάγισσες.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

SUBCOMANDANTE MARCOS

“ΑΚΟΥΣΑΤΕ; Είναι ο ήχος του κόσμου σας που καταρρέει. Είναι ο ήχος του δικού μας που αναδύεται.”
Μ’ αυτά τα λόγια, ο EZLN κάνει τη σιωπή του να αντηχήσει ξανά και εκκωφαντικά, αμέσως μετά τη μεγαλύτερη ειρηνική κινητοποίηση στην ιστορία του. Επανεμφανίζεται δυναμικά, απροσδόκητα και οργανωμένα όπως πάντα, σε τόπους και χρόνους διαφορετικούς από αυτούς που ορίζει η εξουσία του χρήματος, του θεάματος και του θανάτου.
“Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, τα ξημερώματα, δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς Ζαπατίστας κινητοποιηθήκαμε και καταλάβαμε, ειρηνικά και σιωπηλά, πέντε κεντρικούς δήμους της νοτιοανατολικής μεξικανικής πολιτείας Τσιάπας. Στις πόλεις Παλένκε, Αλταμιράνο, Λας Μαργαρίτας, Οκοσίνγκο και Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, σας κοιτάξαμε και κοιτάξαμε τον εαυτό μας σιωπηλά”.
Περίπου 50.000 Ζαπατίστας, άντρες, γυναίκες και παιδιά, πενήντα χιλιάδες “αρχηγοί”, όπως λένε, αφού όλες και όλοι διοικούν, επαναλαμβάνουν την χιλιετή κραυγή “Φτάνει πια!” και θυμίζουν τη στρατιωτική μάχη της 1ης Ιανουαρίου 1994, αυτή τη φορά με ένα αθόρυβο, φιδωτό ποτάμι εξεγερμένων ιθαγενών που εισβάλλουν με ορμή στις ίδιες πόλεις που είχαν κατακτήσει είκοσι χρόνια πριν με “φωτιά και αίμα”. Καλύπτουν τα πρόσωπά τους για να γίνουν ορατοί και διαδηλώνουν σιωπηλοί για να εισακουστούν, να επικοινωνήσουν τη θέλησή τους να παραμείνουν ανυπότακτοι και ανεξούσιοι. Φτάνοντας στις πλατείες, φτιάχνουν πρόχειρες ξύλινες εξέδρες και, καθώς ανεβοκατεβαίνουν με γρήγορο βηματισμό τα σκαλιά, υψώνουν την αριστερή γροθιά τους, στρέφουν το βλέμμα τους προς τα κάτω και κοιτάζουν τις δεκάδες χιλιάδες των συντρόφων και συντροφισσών τους, κοιτάζουν εντός τους, λέγοντας χωρίς να μιλάνε: “είμαστε εδώ και θα είμαστε εδώ”.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: Άρδην

 Η Εμμα Γκόλντμαν για την ισπανική επανάσταση

Β.Η νέα κοινωνία

Έμμα Γκόλντμαν

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η Έμμα Γκόλντμαν για την ισπανική επανάσταση

Γ.Η συνεργασία με τις κρατιστικές δυνάμεις

Έμμα Γκόλντμαν

_____________________________________________________________________________________________________________________________________
Αποτέλεσμα εικόνας για οι ανθρωποι που κυκλωσαν το αλφα βιβλιοΤίτλος: Οι Άνθρωποι που κύκλωσαν το Α

Συγγραφείς:  Κ. Φλώρος

Θέμα:  Ιστορία του ισπανικού ελευθεριακού κινήματος μεταξύ 1939-1977

Εκδότης:  εκδόσεις 1704621

Περιγραφή: Η ιστορία του ισπανικού ελευθεριακού κινήματος κατά τη διάρκεια της δικτατορίας 1939-1977. Η ιστορία χιλιάδων ανθρώπων, τα προσωπικά τους βιώματα, μέσα από έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών (που συγκεντρώθηκε μέσα από πηγές, επιτόπιες έρευνες και συζητήσεις με αγωνιστές εκείνης της περιόδου) που σκιαγραφεί τις αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν σε πόλεις, χωριά και βουνά ενάντια στο φρανκικό καθεστώς.

Το βιβλίο κυκλοφορεί χωρίς αντίτιμο και διατίθεται από καταλήψεις, στέκια και ανοιχτούς πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, καθώς κι από γραφεία πρωτοβάθμιων σωματείων (δεν βρίσκεται δηλαδή στα βιβλιοπωλεία), με ελεύθερη συνεισφορά. Μετά την εξάντληση της πρώτης έκδοσης του βιβλίου, τυπώθηκε ξανά, αυτή τη φορά στην τυπογραφική κολεκτίβα Rotta, σε 1200 αντίτυπα. Το ποσό που θα μαζευτεί θα δοθεί -όπως και της πρώτης έκδοσης- για την κάλυψη αναγκών κρατούμενων συντρόφων.

Το συνοδευτικό του βιβλίου ομώνυμο ντοκιμαντέρ (http://alfa.espiv.net/) έχει στόχο την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης της αναρχικής αντίστασης στη φρανκική δικτατορία. Το χρονικό διάστημα που καλύπτει -απ’ το 1939 ως το 1963- δεν εξιστορήθηκε πλήρως, αλλά περιορίστηκε στο υλικό που συγκεντρώθηκε κατά τις επαφές μας, στην προσπάθεια να συλλέξουμε στοιχεία για το βιβλίο.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ // ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 1936

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 1936

UCEDA RUBEN

Εκδόσεις 1704621

Η Καρδιά του Ονείρου είναι ένα κόμικ του ισπανού συντρόφου Ρουμπέν Ουθέδα, το οποίο αποτελείται από πολλές μικρές αυτοτελείς ιστορίες. Βασισμένο σε μια εκτενή βιβλιογραφία και στις προσωπικές μαρτυρίες γνωστών αλλά και άγνωστων γυναικών και ανδρών αναρχικών, το κόμικ καλύπτει τους πρώτους μήνες της Ισπανικής Επανάστασης με μια σφαιρική οπτική. Τα γνωστά επεισόδια της Επανάστασης –οι μάχες του Ιούλη, οι κολεκτιβοποιήσεις, η μάχη της Μαδρίτης- διαπλέκονται με τις προσωπικές αφηγήσεις εθελοντών/ριών πολιτοφυλάκων, εργατριών, νοσοκόμων, αλληλέγγυων από άλλες χώρες. Μέσα από τα λόγια τους απλώνεται μπροστά στον αναγνώστη ένα μεγάλο πεδίο ενδιαφέροντων ζητημάτων που αντιμετώπισε η Επανάσταση του 1936, όπως η εργατική οργάνωση, οι σχέσεις των δύο φύλων, η αυτοπειθαρχία και η στρατιωτικοποίηση, η πορνεία, οι πολιτικοί ελιγμοί, οι κολεκτίβες.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: ναυτίλος

Image may contain: 6 peopleAbel Paz

Μέσα στην ομίχλη, αναμνήσεις από την Έξοδο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (1939-1942)

Το συγκεκριμένο βιβλίο αναδεικνύει και μια άλλη διάσταση πολύ λιγότερο γνωστή στο κοινό: τα χρόνια μετά την ήττα της Επανάστασης. Ποιά ήταν η μοίρα των ανθρώπων που έδωσαν σάρκα και οστά στο μεγαλύτερο κοινωνικό πείραμα του 20ου αιώνα και ίσως της ανθρώπινης ιστορίας; Ποιά ήταν η αντιμετώπιση των προσφύγων από τις δημοκρατίες της Δύσης; Πώς υπερασπίστηκαν οι αναρχικοί τις αξίες τους μέσα στην αγωνιώδη ζωή της εξορίας και της προσφυγιάς;

___________________________________________________________________

nixtes

Οι νύχτες πριν

E. Γαβριλάκη

Εικοσιένα μικρά πεζά -βαγόνια που διασχίζουν τη νύχτα, κι είτε γίνονται αναλαμπές φωτός είτε απλά αφήνουν τη νύχτα να τ’ αγκαλιάσει, ενώ περιμένουν επιβάτες-αναγνώστες…

 

 

 

___________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για σταματα να μιλας για θανατο μωρο μου βιβλιο

“Σταματα να μιλάς για θάνατο μωρό μου”

Νίκος Σούζας

Στις 432 σελίδες του βιβλίου καταγράφεται μια σημαντική όψη του μεταπολιτευτικού αντιεξουσιαστικού και αναρχικού ρεύματος. Το βιβλίο επικεντρώνει την προσοχή του στην πολιτισμική διάσταση της δράσης του ανταγωνιστικού κινήματος την περίοδο 1974-1998, ενώ ταυτόχρονα διατυπώνει με ακρίβεια τις πολιτικές συνδηλώσεις που διαμορφώνονται στο πεδίο της κουλτούρας. Αναλύοντας ένα σημαντικό κομμάτι κινηματικών διεργασιών που αφορά κυρίως τις καταλήψεις στέγης, την αυτοδιαχειριζόμενη ραδιοφωνία και την ανεξάρτητη μουσική σκηνή, η παρούσα μελέτη επεξεργάζεται θεωρητικά την πολιτική της προεικόνισης –που συχνά συμπυκνώνεται στο πρόταγμα «εδώ και τώρα»– και παραδίδει μια πληθώρα εργαλείων, ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα για διάφορα ζητήματα, όπως η λογική των οριζόντιων, μη-ιεραρχικών δομών, η σύγκρουση δημόσιου/ιδιωτικού – ανοιχτού/κλειστού, η απόρριψη των επίσημων ΜΜΕ, αλλά και γενικά η συζήτηση περί διαμεσολαβημένης επικοινωνίας, το θέμα της εναντίωσης στην εμπορευματοποίηση, αλλά και της υποκουλτούρας.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

dr

Ενάντια στο κράτος

Παναγιώτης Δράκος

Αξίζει να γίνει μια αναφορά και σε ένα ακόμη σημείο, το οποίο αν και περισσότερο αφανές, ο συγγραφέας κατορθώνει να το διαφυλάξει και να το αναδείξει: ρωτάει ο αιρετικός ποιητής Μιχάλης Κατσαρός μέσα από το Νεκρό Δάσος του: Και τώρα τι πρέπει να γίνει / σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων; / σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων; / Πώς θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές / “ελευθερία”, “ισότητα”, “Σοβιέτ”, “εξουσία”;
Τα κείμενα αυτού του βιβλίου απαντούν σε σπουδαίο βαθμό στην ερώτηση, ενώ ταυτόχρονα με την επάρκειά τους σαρκάζουν όσους σκορπάνε ολοκαίνουργια άδεια κελύφη λέξεων κενών νοήματος, ή, ακόμη περισσότερο, έχουν υποστείλει τη σημαία του αγώνα και στη θέση της έχουν σηκώσει από καιρό τη λευκή σημαία του συμβιβασμού με την “πραγματικότητα”, τους στόχους και εν τέλει με την ίδια τη γλώσσα της κυριαρχίας. Ταυτόχρονα αποτελούν πολύτιμο ανάγνωσμα για όσους εμπλέκονται στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης ή θα ήθελαν να αποκτήσουν μια συνολικότερη οπτική γύρω από την πολιτική θεωρία του Αναρχισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: νησίδες

ΗΘΙΚΗ - ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΗΘΙΚΗ

KROPOTKIN PYOTR

 
Η “Ηθική” είναι το έργο που συνέγραφε τα τελευταία χρόνια της ζωής του και άφησε ανολοκλήρωτο ο “αναρχικός πρίγκιπας” Πιοτρ Κροπότκιν (1842-1921).
Γράφει στα “Απομνημονεύματά” του ο επαναστάτης (τροτσκιστής) Βίκτορ Σερζ: «Τον Φεβρουάριο του 1921 πέθανε στο Ντημήτροβο ο γηραιός Κροπότκιν. Δεν είχα θελήσει να τον επισκεφθώ, επειδή φοβόμουν μια οδυνηρή συνάντηση· πίστευε ακόμη ότι οι μπολσεβίκοι είχαν πάρει χρήματα από τους Γερμανούς κτλ. Ξέροντας ότι ζούσε μες στο κρύο και στο σκοτάδι, γράφοντας την “Ηθική” και παίζοντας για ξεκούραση λίγο πιάνο, του είχαμε στείλει, οι φίλοι μου κι εγώ, ένα μεγάλο δέμα με κεριά. Γνώριζα τι έγραφε στις επιστολές του στον Λένιν για την κρατικοποίηση των βιβλιοθηκών και τη μισαλλοδοξία. Αν μια μέρα δημοσιευθούν, θα δούμε με τι σθένος κατάγγελλε ο Κροπότκιν τους κινδύνους της καθοδηγούμενης σκέψης. Πήγα στη Μόσχα για την κηδεία του, στις 10 Φεβρουαρίου, και ήταν μέρες συγκινητικές, με τσουχτερό κρύο τον καιρό της μεγάλης πείνας. Ήμουν το μοναδικό μέλος του κομμουνιστικού κόμματος που οι αναρχικοί δέχονταν σαν σύντροφο. Γύρω από τη σορό του, που εκτέθηκε σε προσκύνημα στο Σπίτι των Συνδικάτων στην αίθουσα με τους κίονες, γίνονταν συνεχώς επεισόδια, παρά την καλοπροαίρετη διακριτικότητα του Κάμενεφ. Η σκιά της Τσεκά ήταν παντού, αλλά το πλήθος συνέρρεε πυκνό και φλογερό, η κηδεία μετατράπηκε σε εντυπωσιακή διαδήλωση. Ο Κάμενεφ είχε υποσχεθεί ότι θα ελευθέρωνε για μια μέρα όλους τους φυλακισμένους αναρχικούς· έτσι, ήρθαν και στήθηκαν ως τιμητική φρουρά στη σορό ο Άαρον Μπάρον και ο Γυαρτσούκ. Ο Κροπότκιν έμοιαζε με κοιμώμενο μάγο…» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
 
______________________________________________________________________________________________________________________________________
 
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ
KROPOTKIN PYOTR
Γύρω από μια ζωή. Αυτοβιογραφία ενός πρίγκιπος- επαναστάτου. Με αυτό τον τίτλο δημοσιεύτηκε στα ελληνικά, το 1930, η μετάφραση του πρώτου μέρους του ανά χείρας βιβλίου. Το βιβλίο αυτό του Πετρ Κροπότκιν (1842-1921) πρωτοεκδόθηκε στα αγγλικά το 1899. Τρία χρόνια μετά, μεταφράστηκε στα ρωσικά αλλά εκδόθηκε στο Λονδίνο, εξ αιτίας της τσαρικής λογοκρισίας. Στον πρόλογό του στη ρωσική έκδοση του 1902, ο συγγραφέας γράφει:
«Άρχισα να γράφω το βιβλίο μου φυσικά στα ρωσικά. Το πρώτο μέρος, Παιδικά χρόνια, είχε ήδη γραφεί, όταν πήγα στην Αμερική το φθινόπωρο του 1897. Στην Αμερική, γνωρίστηκα με τον συμπαθέστατο Ουόλτερ Πέιτζ που εξέδιδε το περιοδικό Atlantic Monthly. Αυτός με έπεισε να συνεχίσω να γράφω, να ολοκληρώσω το βιβλίο και να το δημοσιεύσω σε συνέχειες στο περιοδικό του».
Ο Κροπότκιν έγραφε τα κεφάλαια στα αγγλικά, για να δημοσιευτούν στο περιοδικό, αλλά έγραφε το κάθε κομμάτι και στα ρωσικά, για να έχει ακέραιο το κείμενο και στις δύο γλώσσες. Αλλά αυτό απαιτούσε χρόνο, που δεν του περίσσευε, κι έτσι ολοκλήρωσε μόνο το αγγλικό κείμενο. Μετά την έκδοση του βιβλίου στα αγγλικά, ο Κροπότκιν άρχισε να προσθέτει σημειώσεις στα ρωσικά – για τη ρωσική έκδοση του βιβλίου του. Αλλά όταν πέθανε, το 1921, είχε προλάβει να συμπληρώσει μόνο δυο κεφάλαια και σκόρπια κομμάτια. Όπως σύστησε ο ίδιος ο Κροπότκιν, δεν πρέπει να συνδυαστούν το αγγλικό και το ρωσικό κείμενο. Γι’ αυτό, η παρούσα έκδοση είναι μετάφραση της αγγλικής · τα κομμάτια που προστέθηκαν από τη ρωσική έκδοση δημοσιεύονται ως σημειώσεις.
Το βιβλίο του Κροπότκιν αποτελεί την κοινωνική ιστορία μίας ολόκληρης εποχής. Ο συγγραφέας μάς αφηγείται πώς ένας πρίγκιπας και υπασπιστής του τσάρου έφτασε να γίνει επαναστάτης και αναρχικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) 
______________________________________________________________________________________________________________________________________
Αποτέλεσμα εικόνας για αγροι εργοστασια εργαστηρια βιβλία

Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια

Πιότρ Κροπότκιν

Τα κείμενα που αποτελούν το βιβλίο δημοσιεύτηκαν ως άρθρα από το 1888 έως το 1890. Πρωτοεκδόθηκαν σε βιβλίο το 1899. Έκτοτε, έχουν επανεκδοθεί πολλές φορές σε πολλές γλώσσες.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Λόγια ενός επαναστατημένου Λόγια ενός επαναστατημένου

Πιότρ Κροπότκιν

Κείμενα του Πιοτρ Κροπότκιν: Στους νέους, νόμος και εξουσία, το εξεγερσιακό πνεύμα, η αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, η επαναστατική κυβέρνηση κ.ά.
 
 
 
 
 
______________________________________________________________________________________________________________________________________
Εκδόσεις: Opportuna

Το πνεύμα της επαναστάσεως 

Πιοτρ Κροπότκιν

Επιμέλεια, εισαγωγή Νίκου Παπαχριστόπουλου

Μετάφραση Ιωάννη Μαγκανάρα

Ένα ιστορικό κείμενο του Κροπότκιν, το οποίο εξεδόθη το 1881 από το τυπογραφείο του Ζυρά, και μία ιστορική μετάφραση στα ελληνικά, του 1898, από τον Ιωάννη Μαγκανάρα, εκδότη της αναρχικής εφημερίδας Επί τα πρόσω. Μπροσούρα η οποία αναδεικνύει την αναγκαιότητα σύμπλευσης θεωρίας και πράξης, απαριθμώντας τα μέσα τα οποία συμβάλλουν στην ευόδωση του επαναστατικού ιδεώδους. Ως επίμετρο τα δύο πρώτα φύλλα της εφημερίδας Επί τα πρόσω, της 1ης και της 7ης Απριλίου του 1896.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αναρχικοί και ληστές

Αντρέ Ζιράρ

Μετάφραση, επιμέλεια, εισαγωγή Νίκου Παπαχριστόπουλου

Επίμετρο Ελιζέ Ρεκλύ, Πιοτρ Κροπότκιν

Κείμενο του 1914, το οποίο συνέγραψε ο αναρχικός στοχαστής και αρθρογράφος Αντρέ Ζιράρ, εκ των βασικών συνεργατών της εφημερίδας Temps nouveaux, η οποία εξεδίδετο υπό την διεύθυνση του Ζαν Γκραβ. Μία απόπειρα κατοχύρωσης του αναρχικού προτάγματος, η σκιαγράφηση του ιδεατού περιβλήματός του και ως εκ τούτου η διαφοροποίησή του από την κατ’ επίφασιν υιοθέτησή του, ενώ συγχρόνως η τοποθέτησή του στην ιστορική συνέχεια των συλλογικών επαναστατικών διεκδικήσεων. Ως επίμετρο δύο εξ ίσου χαρακτηριστικά κείμενα από την εφημερίδα Temps nouveaux, του Ρεκλύ και του Κροπότκιν, αναφορικά με τις ουτοπικές κοινότητες και την ουσία των επαναστάσεων στην ιστορία.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Προς τους νέους Cover

Προς τους νέους

Πιοτρ Κροπότκιν

Επιμέλεια, εισαγωγή: Νίκος Παπαχριστόπουλος 

Μετάφραση: Ιωάννης Μαγκανάρας

Eπίμετρο: Κροπότκιν “Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος” (αποσπάσματα),

μετάφραση Πλάτων Δρακούλης

Το πλέον διαδεδομένο κείμενο του Κροπότκιν, το οποίο εδημοσιεύθη αρχικώς το 1880 τμηματικά στην εφημερίδα Ο εξεγηγερμένος, και η μετάφραση του Ιωάννη Μαγκανάρα, το 1998 —πρώτη μετάφραση του κειμένου από τον Πλάτωνα Δρακούλη, το 1886 (επανέκδοση σε επιμέλεια του Σπύρου Φράγκου, Ελευθεριακό Ιστορικό Αρχείο/Συλλογές, Αθήνα 2012)― εντεταγμένη στην ευρύτερη εκδοτική απόπειρα της αναρχικής κίνησης «Επί τα πρόσω», της πρώτης οργανωμένης αναρχικής κίνησης στην Ελλάδα, στην Πάτρα στα τέλη του 19ου αιώνα. Ως επίμετρο αποσπάσματα από το έργο του Κροπότκιν Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλοςΕφημερίδα Μοντέρνοι καιροί, 1896-1897— τα οποία μετέφρασε και δημοσίευσε το 1908 ο Πλάτων Δρακούλης στην εφημερίδα Έρευνα, υπό τον τίτλο «Κοινωνία και κράτος».

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η αναρχία στην σοσιαλιστική εξέλιξη Cover

Πιοτρ Κροπότκιν

Μετάφραση, επιμέλεια, εισαγωγή Νίκου Παπαχριστόπουλου

Επίμετρο Γκυστάβ Λεζάλ, Πλάτωνος Δρακούλη

Κείμενο του 1886, στο οποίο ο Κροπότκιν, σκιαγραφεί τις θεμελιώδεις αρχές του αναρχικού κομμουνισμού. Εκφωνήθηκε ως ομιλία στο Παρίσι, ύστερα από την τριετή φυλάκιση του Κροπότκιν στο Κλαιρβώ, με την κατηγορία της συμμετοχής του στην Διεθνή, και πριν από την εγκατάστασή του στο Λονδίνο. Στην συνέχεια δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Le Révolté και τελικώς εξεδόθη ως μπροσούρα από τον εκδοτικό οίκο της εφημερίδας. Η έκδοση περιλαμβάνει επίμετρο του Γάλλου ιστορικού Γουστάβου Λεζάλ, καθώς και την πρώτη μετάφραση του κειμένου στα ελληνικά, από τον Πλάτωνα Δρακούλη στο περιοδικό Άρδην, με τον τίτλο «Εξέλιξις του νεωτεριστικού πνεύματος», το 1887.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η αναρχία Cover

Η αναρχία

Ελιζέ Ρεκλύ

Μετάφραση, επιμέλεια, εισαγωγή Νίκου Παπαχριστόπουλου

Επίμετρο Μαρτίν Ζεμλιάκ

Κείμενο του 1894, στο οποίο ο Ρεκλύ, σημαντικός γεωγράφος και θεωρητικός της αναρχίας, εκθέτει τις βασικές αρχές της αναρχικής σκέψης. Εκφωνήθηκε ως ομιλία στο Παρίσι, στην στοά των ελευθεροτεκτόνων, την περίοδο της έναρξης των πανεπιστημιακών παραδόσεων του Ρεκλύ στο νέο πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Στην συνέχεια δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Le Révolté και τελικώς εξεδόθη ως μπροσούρα από τον εκδοτικό οίκο της εφημερίδας. Η έκδοση περιλαμβάνει επίμετρο του Γάλλου θεωρητικού Μαρτίν Ζεμλιάκ.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Οι αναρχικοί της Πάτρας και του Πύργου Τέλη 19ου-αρχές 20ού αιώνα. Διασυνδέσεις, επιρροές, ο πολιτικός τους ρόλος Cover

Οι αναρχικοί της Πάτρας και του Πύργου Τέλη 19ου-αρχές 20ού αιώνα. Διασυνδέσεις, επιρροές, ο πολιτικός τους ρόλος

Χρήστος Χαρμπίλας

Μία ιστορική μελέτη, η οποία αρχικώς αποτέλεσε διδακτορική διατριβή, για τις πρώτες οργανωμένες αναρχικές κινήσεις στην Ελλάδα, στα τέλη του 19ου αιώνα, και συγκεκριμένα στην Πάτρα και τον Πύργο. Ύστερα από ενδελεχή ανάλυση του ιστορικού συγκειμένου της εποχής, παρουσιάζονται διεξοδικά οι ριζοσπαστικές ομάδες στην βορειοδυτική Πελοπόννησο, όπως ο Δημοκρατικός Σύλλογος Πατρών, η Σοσιαλιστική Αδελφότητα, ο Αρμαγεδδών, η εφημερίδα Επί τα Πρόσω στην Πάτρα και η αντίστοιχη Νέον Φως στον Πύργο. Στην μελέτη καταγράφεται διεξοδικά η παρουσία μειζόνων προσωπικοτήτων του χώρου, όπως ο Μαγκανάρας, ο Καραμπίλιας, ο Αρνέλλος, καθώς και ένα πλήθος άλλων μορφών, ενίοτε και αμφιλεγόμενων ως προς τις πολιτικές τους τοποθετήσεις, οι οποίες σημάδεψαν την διαμόρφωση των πρώτων αυτών αναρχικών προταγμάτων στην Ελλάδα. Η ιδιαιτερότητα της μελέτης έγκειται στο πλούσιο αρχειακό της υλικό, το οποίο περιλαμβάνει, εν είδει παραρτήματος, δικαστικές αποφάσεις της εποχής αναφορικά με τους εν λόγω δρώντες.

_______________________________________________________________________________________

 

Εκδόσεις: στάσει εκπίπτοντες

Ντιέγο Αμπάδ ντε Σαντιγιάν, Ένα Ελευθεριακό Πρόταγμα (Ιστορία, εξέλιξη και πράξη) – Α΄ τόμος

Ένας ισχυρός λόγος για τον οποίο οι αναρχικοί απαξιώνουν, κατά κάποιον τρόπο, την πανάκεια που απορρέει από τον μαρξισμό είναι ότι η ελευθερία και η δικαιοσύνη δεν θα είναι επακόλουθα της πολιτικής κυριάρχησης των εργαζομένων. Το κακό δεν βρίσκεται μόνο στην αστική τάξη, στον καπιταλισμό, στο κράτος. Το κακό βρίσκεται κατά κύριο λόγο στην εθελοδουλία. Την τυραννία πρέπει να την πολεμήσουμε και στους σκλάβους, ίσως περισσότερο ακόμα απ’ ό,τι στους τυράννους. Ο σκλάβος και ο τύραννος είναι φτιαγμένοι από την ίδια πάστα. Αν εξαλείψουμε τον τύραννο αφήνοντας ανέπαφη τη σκλαβιά, δεν θα έχουμε κάνει τίποτα για την ελευθερία.
Είναι απαραίτητο να ξεπεράσουμε πια την περίοδο των κολακειών προς την εργατική τάξη. Στην κοινωνική επανάσταση δεν θα οδηγηθούμε πλέκοντας το εγκώμιο των εργαζομένων, αλλά διακηρύσσοντας την αλήθεια, και στην αλήθεια αναφέρεται η εξής πεποίθησή μας: για την τωρινή κατάσταση, είναι το ίδιο υπαίτιος ο σκλάβος και ο εκμεταλλευμένος όσο ο τύραννος και ο εκμεταλλευτής.
Οι εργαζόμενοι, με την ιδιότητά τους ως εργαζομένοι, δεν έχουν κάποια μοιραία και θεόσταλτη ιστορική αποστολή να εκπληρώσουν. Αποστολή εκπληρώνουν μόνο όσοι διαθέτουν βούληση για δράση, όσοι νιώθουν ν’ αφυπνίζεται στη συνείδησή τους η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
___________________________________________________________________________

Todd May, Θάνατος (Αντιμέτωποι με τη θνητότητά μας)

Θα ήθελα να ισχυριστώ εξαρχής κάτι τολμηρό: το γεγονός πως πεθαίνουμε είναι το σημαντικότερο γεγονός για εμάς. Κατά κύριο λόγο, αγνοούμε τον θάνατο. Σχεδιάζουμε το μέλλον σαν να μην πρόκειται να συμβεί. Δεν πορευόμαστε σαν τα υπόλοιπα ζώα που η επίγνωση του θανάτου τους αναδύεται μόνο όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή. Με μια έννοια, γνωρίζουμε πως θα πεθάνουμε. Γνωρίζουμε ότι ο θάνατός μας θα είναι το τέλος μας, ότι ο θάνατος δεν είναι ένα επίτευγμα ή ένας σκοπός, και ότι με κάποιο τρόπο είναι ταυτόχρονα αναπόφευκτος και αβέβαιος. Παρ’ όλα αυτά, τρέχουμε μακριά από αυτή τη γνώση σαν να μην έχει καμιά σχέση με μας. Ο θάνατος, όταν έρχεται, πάντοτε μας σοκάρει, αποτελεί ένα χτύπημα που μας έρχεται απέξω, παρά αποτελεί μια κεντρική ανθρώπινη δυνατότητα. Αντιδρούμε στον θάνατο –των άλλων– περισσότερο ως κάτι που τους συνέβη παρά ως κάτι που σχετίζεται με το ποιοι είναι. Αν το βλέπαμε ως κάτι που σχετίζεται με το ποιοι είμαστε, θα έπρεπε επίσης να δούμε τον εαυτό μας με όρους θνητότητας. Για τους περισσότερους από εμάς, τον περισσότερο καιρό τουλάχιστον, αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αντέξουμε.
Todd May

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Ο Λα Μποεσί, προφήτης της ελευθερίας

Μιγκέλ Αμπενσούρ

Με τη σκανδαλώδη υπόθεση που προτείνει στον Λόγο περί εθελοδουλείας, ο Λα Μποεσί πραγματοποιεί τον 16ο αιώνα μια ρήξη –επιστημολογική, φιλοσοφική, αλλά και πολιτική– που μετασχηματίζει τα δεδομένα της κλασικής θεωρίας της κυριαρχίας όπως και το ίδιο το πολιτικό ερώτημα. Μετατοπίζοντας το βλέμμα από τους κυρίαρχους στους κυριαρχούμενους, προσπαθεί να φέρει στο φως τις πολλαπλές οδούς μέσω των οποίων οι κυριαρχούμενοι συμμετέχουν ενεργά στην ίδια τους την υποδούλωση. Επιφέρει έτσι μια αλλαγή παραδείγματος στον τρόπο που γίνεται αντιληπτό το ανθρώπινο στο πολιτικό πεδίο, αλλαγή η οποία, μακριά από το να συμβάλλει σε μια ελευθεροκτόνα προσέγγιση, διανοίγει νέες δυνατότητες στην υπόθεση της ανθρώπινης χειραφέτησης.
Ο Μιγκέλ Αμπενσούρ εμβαθύνει στην υπόθεση της εθελοδουλείας με στόχο να αναδείξει την καλή της χρήση, στόχο που είχε και ο ίδιος ο Λα Μποεσί αποτελώντας έναν σύγχρονο προφήτη της ελευθερίας.
  
 
______________________________________________________________________________________________________________________________________
 

Albert Camus: Το έργο και η δράση του στο ελευθεριακό κίνημα

Teodosio Vertone

Ο Αλμπέρ Καμύ δεν επιδέχεται ούτε εισαγωγή ούτε συστάσεις. Γενιές και γενιές σκεπτόμενων ανθρώπων έχουν μεγαλώσει διαβάζοντας το έργο του, και σίγουρα το βραβείο Νόμπελ συνέβαλε στην περαιτέρω δημοσιοποίησή του.

Αυτή η δημοσιοποίηση όμως, ιδιαίτερα μετά τον θάνατό του, συνδυάστηκε με μια ταυτόχρονη προσπάθεια αποσιώπησης της ευρύτερης και τόσο ουσιαστικής, για τον ίδιο, δράσης του στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα της εποχής του. Δράση που δεν περιοριζόταν σε δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά ή γενικότερα σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας, αλλά επεκτεινόταν σε ανοιχτές ομιλίες σε εργάτες και ριζοσπαστικές συλλογικότητες, δημοσιεύσεις σε ριζοσπαστικά έντυπα –κυρίως αναρχικά–, συμμετοχή σε ομάδες αλληλεγγύης στους πρόσφυγες των πολέμων και των ολοκληρωτισμών, γεγονότα που δεν είναι γνωστά, παρά το πλήθος των βιογραφιών του που έχουν εκδοθεί.

Ο Teodosio Vertone στο βιβλίο αυτό εισάγει τους αναγνώστες σε αυτή την παραγνωρισμένη (και κύρια) ελευθεριακή πλευρά του Αλμπέρ Καμύ, όπου ο εξεγερμένος δημιουργός συναντά, συνδιαλέγεται, συμφωνεί ή διαφωνεί, με τα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα που ένιωσαν εγγύτερα στη σκέψη του, ακριβώς επειδή αναγνώρισαν τον ελευθεριακό της χαρακτήρα.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Ανθρωπομανία

Heleno Sana

Αυτή είναι η ουσία και ο στόχος του μεγάλου έργου του ταπεινού αυτού υπαρξιστή ελευθεριακού στοχαστή, γόνου ισπανών αναρχικών επαναστατών, που βίωσε τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της σύγχρονης Ισπανίας. Από την επαναστατική θεσμιστική δημιουργικότητα και το μεγάλο αυτομορφωτικό καζάνι του 1936, τον πόλεμο και τις διώξεις του Φρανκικού καθεστώτος, την αυτοεξορία στην καπιταλιστική υπερδύναμη Γερμανία, το Τέταρτο Ράιχ όπως την αποκαλεί. Με συμμάχους στη σκέψη τον Αλμπέρ Καμύ και την Σιμόν Βέιλ, στο ανά χείρας βιβλίο προσπαθεί με την πένα του να καταδείξει τα κακώς κείμενα της σύγχρονης πραγματικότητας και να θέσει τον άνθρωπο μπροστά στις ευθύνες του για τον τόσο απαραίτητο εσωτερικό αναστοχασμό (που δεν κάνει) σ’ αυτήν την κομβική ιστορική συγκυρία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για η βούληση του λαού βιβλίοΗ βούληση του λαού

Eduardo Colombo

Αυτό είναι το σύγχρονο κοινωνικο-ιστορικό πλαίσιο στο οποίο ο συγγραφέας με την παρούσα σπονδυλωτή συλλογή κειμένων επιχειρεί μια εις βάθος αναζήτηση των θεμελιακών του χαρακτηριστικών. Δεν εστιάζει σε μια απλή καταγραφή γεγονότων και σπουδαίων επαναστατικών συμβάντων αλλά στη διαύγαση της σημασίας εκείνων των καθοριστικών στιγμών όπου ανιχνεύεται η καπήλευση, από πλευράς των κυρίαρχων, των πράξεων και των εννοιών που έφερε στο ιστορικό προσκήνιο η “εισβολή” των μαζών. Η βούληση του λαού καθόρισε το σύγχρονο, μόνιμα ανασφαλές, κοινωνικό-πολιτικό καθεστώς που λέγεται Κράτος και αναφέρεται ως δημοκρατία.
Μια αναζήτηση που αναδεικνύει την παράλληλη ιστορική πορεία της αναρχίας με τη δημοκρατία, αλλά και τις διαφορές τους, έχοντας και οι δύο μια βασική και κοινή ιστορική συνισταμένη: Την πάση θυσία απόκρυψη της υπεξαίρεσης της εξουσίας από πλευράς των ελίτ, με τίμημα για τη μεν αναρχία τη διαρκή συκοφάντησή της ως κατάσταση χαοτικής ανομίας που ρέπει συνεχώς προς τη βία, για τη δε δημοκρατία, την ταύτισή της με το Κράτος και τις εκλογές και τη διαρκή συκοφάντηση του λαϊκού παράγοντα -της πηγής της εξουσίας- ως ενός, εν δυνάμει και ενστικτωδώς, βίαιου όχλου που καιροφυλαχτεί να λιντσάρει και να καταστρέψει.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιρακινές αντιστάσεις bibl;io

Ιρακινές αντιστάσεις
Ενάντια στην κατοχή, στον ισλαμισμό, στον καπιταλισμό

Συλλογικό έργο
μετάφραση: Αμαλία Φωτεινά, Δημήτρης Λάζαρης
επιμέλεια: Σπύρος Κουρούκλης

Στο Ιράκ, μία χώρα σπαρασσόμενη από τη στρατιωτική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, άνδρες και γυναίκες, Άραβες και Κούρδοι, άθεοι και πιστοί, σουνίτες και σιίτες, άνεργοι, εργάτες, συνδικαλιστές και φεμινίστριες αγωνίζονται να ξεφύγουν από το χάος.

Παρά τις απειλές από τους ισλαμιστές, την καταδίωξη από τους εθνικιστές και τις φυλακίσεις από τα στρατεύματα κατοχής που υφίστανται, προσπαθούν να δώσουν μία απάντηση στις ακόλουθες ερωτήσεις:

Πώς να αγωνιστούν κατά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού χωρίς να χρησιμοποιήσουν βόμβες; Ποιες στρατηγικές να υιοθετήσουν για να εμποδίσουν την εξάπλωση του εμφυλίου μέσα στις γειτονιές; Πώς να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των γυναικών, τη στιγμή που οι ισλαμιστές συμμετέχουν στην κυβέρνηση και έχουν τον έλεγχο στους δρόμους; Σε ποιους κοινωνικούς αγώνες μπορούν να παρακινήσουν το λαό για την κατοχύρωση της ισότητας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων;

Το ανά χείρας βιβλίο τους δίνει το λόγο. Οι εννέα αυτές συνομιλίες μας βοηθούν να ανακαλύψουμε την άλλη αντίσταση, την σθεναρά εκκοσμικευτική, φεμινιστική και αντικαπιταλιστική, που η Αλ Κάιντα θεωρεί “πιο επικίνδυνη και από τη Μοσάντ”.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για η κοινωνία της αυτοδιέυθυνσης

Η κοινωνία της αυτοδιέυθυνσης και οι εχθροί της

Helena Sana

Το μοντέλο της αυτοδιεύθυνσης δεν είναι πραγματοποιήσιμο μέσα στα στενά και ταξικά πλαίσια του κοινοβουλευτισμού. Το αστικο κομματικό σύστημα σηματοδοτεί μια μεγάλη πρόοδο εν συγκρίσει με το φεουδαρχικό δεσποτισμό, το φασισμό και τον ολοκληρωτισμό εν γένει, δεν είναι όμως το σύστημα που μπορεί να εγγυηθεί την έλευση και τη δημιουργία της αυτοδιεύθυυνσης.

Να είσαι ελεύθερος δε σημαίνει να καταθέτεις κάθε τέσσερα χρόνια ένα ψηφοδέλτιο στις κάλπες ούτε να ακούς παθητικά κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου τους λόγους των πολιτικών που βρίσκονται εκ περιτροπής μέσα ή έξω από τη Βουλή. Να είσαι ελεύθερος σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα να παρεμβαίνεις με τρόπο μόνιμο και κανονιστικό στις αποφάσεις της κοινότητας στην οποία ζεις. Αυτό σημαίνει να ζεις ελεύθερος, αυτό σημαίνει αυτοδιεύθυνση.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για το χρέος βιβλίο

Το χρέος

David Graeber

Ένα ακόμη βιβλίο για το χρέος και τις επιπτώσεις του όπως τόσα ακόμα που έχουν γραφτεί από οικονομολόγους και λοιπούς ειδικούς χειρισμού και επεξήγησης των δήθεν πολυπλοκοτήτων που ταλανίζουν τη ζωή μας;
Η απάντηση είναι όχι, τουλάχιστον όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, που χρειάζεται όμως ένα προκλητικό ταξίδι στην ιστορία της ανθρωπότητας, για να γίνει αντιληπτό το είδος, το βάθος και η ποιότητα μιας έννοιας που από απλή ηθική στάση στη συμβίωση των ανθρώπων, μετατράπηκε από την ιεραρχία, το κράτος, το χρήμα και τη βία (με αυτή τη σειρά), σε βάρος. Ένα βάρος που υποδούλωσε, εξόντωσε και άφησε μεγάλες πληγές στο σώμα και στη μνήμη της ανθρωπότητας, αλλά και άνοιξε ρήγματα από τα οποία τα τελευταία 5.000 χρόνια που έχουμε καταγραφές, συνεχίζουν να φαίνονται τα σημάδια του.
Σημάδια που δεν εξαντλούνται στη λογιστική και λογοτεχνική παρακαταθήκη των πολιτισμών του παρελθόντος, αλλά ανιχνεύονται στην ίδια μας τη γλώσσα, στα μεγάλα θρησκευτικά, πολιτικά, φιλοσοφικά κείμενα ανά την υφήλιο, αποτελώντας μάλιστα πολύ συχνά και την πηγή της έμπνευσής τους.
Σημάδια που αναγνωρίζονται στην ιστορία των εξεγέρσεων που συγκλόνισαν, εξαφανίζοντας και δημιουργώντας, πολιτισμούς και λαούς, σημάδια που είναι υπεύθυνα ακόμα και για την πρώτη χρήση της λέξης ελευθερία.
Το βιβλίο αυτό στον πυρήνα του αποτελεί έναν επικό ύμνο στην ελευθερία και στο είδος των υποσχέσεων που πρέπει να αρχίσουν να δίνουν οι άνθρωποι αν θέλουν να βγουν από την κρίση που δημιούργησε η οικονομικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων και η ηθική της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Στο λυκόφως των πρωτοποριών

Στο λυκόφως των πρωτοποριών

David Graeber

Τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια, γίναμε μάρτυρες των σαρωτικών αλλαγών στη διάρθρωση της κυριαρχίας των υπερεθνικών και τοπικών ελίτ, όπως και της ανάδυσης νέων κοινωνικών κινημάτων. Είδαμε να τίθενται σε αμφισβήτηση και να καταρρέουν, από τα κάτω, καθεστώτα που έδειχναν ακλόνητα στη βόρεια Αφρική, ενώ και στον δυτικό κόσμο τα κινήματα των πλατειών έθεσαν σε κίνηση, για πρώτη φορά τόσο μαζικά, την κριτική στη “δημοκρατία” και στην κοινωνική σχέση που λέγεται κράτος.

Ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε στα “Αποσπάσματα μιας αναρχικής ανθρωπολογίας”, αναζητώντας τις εκκινήσεις αυτών των πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών. Με βλέμμα πιο διεισδυτικό, εντρυφεί στα περάσματα που διανοίγουν τα νεότατα κοινωνικά κινήματα στα οποία είναι ενεργός, στους προβληματισμούς και στις αντιλήψεις τους, και περισσότερο από το να καταφεύγει σε έτοιμες λύσεις και συνθηματικές ευκολίες, αναζητά τη διασύνδεση εκείνη μεταξύ θεωρίας και πράξης που θα διευκολύνει την ανάδυση ενός ουσιαστικού κινηματικού μετώπου που θα αφήσει οριστικά στο βάθος της ιστορίας τις πρωτοπορίστικες εκείνες αντιλήψεις που συνωστίζονται ανάμεσα στον οικονομισμό, στον ηγεμονισμό και στον αυταρχισμό.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Εκδόσεις: Πανοπτικόν

Φιλοσοφία, ηθική και θρησκεία

Φιλοσοφία, ηθική και θρησκεία

Μιχαήλ Μπακούνιν
ανθολόγηση: Γκ. Π. Μαξίμοφ
μετάφραση: Ζήσης Σαρίκας
Πανοπτικόν, 2006

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται ανάγλυφα τα βασικά στοιχεία της φιλοσοφικής κοσμοθεώρησης του μεγάλου ρώσου αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν, έτσι όπως τα συνέλεξε από διάφορα έργα του και τα συστηματοποίησε σε ένα εύληπτο και συμπαγές σύνολο ο ομοϊδεάτης και συμπατριώτης του Γκ. Π. Μαξίμοφ. Κάτω από ένα αυστηρά υλιστικό-ιστορικό πρίσμα, ο Μπακούνιν διερευνά εδώ τη φύση και τις μεταβολές του ανθρώπου στην αλληλεπίδρασή τους τόσο με την εξωτερική φύση (το φυσικό περιβάλλον) όσο και με την εσωτερική φύση. Και το βάρος της ανάλυσής του πέφτει, φυσικά, σ’ αυτή την εσωτερική φύση, της οποίας τα κατασκευάσματα (η φιλοσοφία, η θρησκεία, η ηθική, η επιστήμη, το κράτος, η κοινωνία τελικά) διατηρούν πολύπλευρη και πολυσήμαντη σχέση (η οποία συχνά γίνεται σχέση αμφισβήτησης, σύγκρουσης, άρνησης, απόκρυψης ή φενακισμού) με τα “ατομικά” χαρακτηριστικά της: το πνεύμα, την ψυχή, τη θέληση και τη συνείδηση.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Αποτέλεσμα εικόνας για κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας πανοπτικόν

Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας

Μιχαήλ Μπακούνιν

Η Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας, δεύτερος τόμος του απανθίσματος των φιλοσοφικο-πολιτικών απόψεων του μεγάλου ρώσου αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν από τον συμπατριώτη του Γκριγκόρι Μαξίμοφ, είναι μια οξεία κριτική ανάλυση ορισμένων βασικών συστατικών της σύγχρονης κοινωνίας: των θεσμών της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του κράτους, που παγιώνουν τις ταξικές συγκρούσεις και εισάγουν τα άτομα σε σχέσεις κυρίων και δούλων καθαγιάζοντας τις έννοιες της κυριαρχίας και της εξουσίας (η οποία αποτελεί μολαταύτα εγγενές, όχι όμως και αμετάβλητο, χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης) και φαινομένων όπως το φυσικό και επινοημένο δίκαιο, ο πατριωτισμός, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία κτλ.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Πραγματεία περί εθελοδουλείας Πραγματεία περί εθελοδουλείας

Ετιέν ντε λα Μποεσί

Ένας λαός σκλαβώνεται μόνος του, κόβει τον ίδιο του το λαιμό όταν, έχοντας επιλέξει ανάμεσα στο να είναι υποτελής και στο να είναι ελεύθερος, εγκαταλείπει τις ελευθερίες και μπαίνει στο ζυγό, συναινώντας στην ίδια του τη δυστυχία, ή μάλλον, προφανώς, καλωσορίζοντάς την. Εάν κοστίζει κάτι στους ανθρώπους η ανάκτηση της ελευθερίας τους, δεν θα τονίσω την ανάγκη δράσης προς αυτή την κατεύθυνση, αν και δεν υπάρχει τίποτα που ένα ανθρώπινο ον θα μπορούσε να αγαπήσει περισσότερο από την αποκατάσταση του δικού του φυσικού δικαιώματος, να μεταμορφωθεί ο ίδιος από ένα κτήνος με κυρτή πλάτη σε άνθρωπο για να το πούμε έτσι. Δεν απαιτώ απ’ αυτόν τέτοια τόλμη, αφήστε τον να προτιμά την αμφίβολη ασφάλεια της άθλιας ζωής όπως την επιθυμεί. Τι γίνεται τότε; Εάν προκειμένου να έχει την ελευθερία δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από το να την επιθυμεί, εάν μόνο μια απλή πράξη της θέλησης είναι αναγκαία, υπάρχει κανένα έθνος στον κόσμο που να θεωρεί πως μια απλή επιθυμία έχει τόσο υψηλό τίμημα προκειμένου να ανακτήσει δικαιώματα, τα οποία οφείλει να είναι έτοιμο να αποκαταστήσει με κόστος το ίδιο του το αίμα, δικαιώματα τέτοια που η απώλειά τους υποβιβάζει όλους τους τίμιους ανθρώπους σε σημείο να νιώθουν τη ζωή αφόρητη και τον ίδιο το θάνατο σαν σωτηρία;

______________________________________________________________________________________________________________________________________

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ // ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟΥ 19ου

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟΥ 19ου ΚΑΙ 20ου ΑΙΩΝΑ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

Για κείνους, για όλους εκείνους τους καθημερινούς ανθρώπους, γυναίκες και άντρες, τους «τρελούς, τους ερημίτες, τους αιρετικούς κι ονειροπόλους, τους επαναστάτες, τους σκεπτικιστές». Για εκείνες τις γυναίκες που μας υπενθυμίζουν ότι αναρχισμός είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι οι άνθρωποι: όλες αυτές που με τις πράξεις τους συγκρότησαν το κίνημα του αναρχισμού, που αφιερώθηκαν σ’ αυτόν και τον βοήθησαν ν’ αντέξει και να σταθεί στα πόδια του… που βρέθηκαν άφοβα εκεί να ακούσουν όσους έδιναν ζωή στις λέξεις… που συμμετείχαν σε πρωτοπορίες και κοινωνικά εγχειρήματα και πρότυπες κοινότητες… που βγήκαν στο δρόμο και ξόδεψαν τις ζωές τους εκεί για την επικράτηση αυτού που σήμερα είναι αυτονόητο, μα που κάποτε όχι!… εκείνες που τα έβαλαν με την εποχή τους, που δεν λογάριασαν κινδύνους, που προσπάθησαν και έφεραν το καινούργιο… που ελευθερώθηκαν πρώτες από αρχές και θεσμούς και προκαταλήψεις, και σφράγισαν με τη ζωή και το έργο τους την ελευθερία· όλες εκείνες που εκτελέστηκαν ή δολοφονήθηκαν, εκείνες που φυλακίστηκαν, που κυνηγήθηκαν και λοιδορήθηκαν, αλλά δεν το έβαλαν κάτω και παρά τις τόσες δυσκολίες δεν δίστασαν ποτέ και παρέμειναν «ωραίοι άνθρωποι».
Για κείνες, για όλες εκείνες… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Φραγκοσυκιές και σκορπιοί

Φραγκοσυκιές και σκορπιοί
Τα χρόνια πριν από την ισπανική επανάσταση του 1936
Abel Paz

Tα βιβλία των ελευθεριακών ιστορικών, όπου η ιστορική έρευνα είναι αδιαχώριστη από την αφοσίωση στον αγώνα, προσφέρουν σήμερα στον αναρχισμό δύναμη και συνοχή με τρόπο εξίσου ζωτικό με εκείνον του έργου φιλοσόφων και θεωρητικών, γιατί τα βιβλία αυτά αναδεικνύουν την ιστορική και την ανθρώπινη διάσταση του αναρχισμού. Η συνεισφορά των αυτοβιογραφιών και των απομνημονευμάτων συγκροτεί μια ελευθεριακή βιβλιοθήκη ακαταμάχητη, ένα εργαλείο για να διευρυνθούν οι προοπτικές του κοινωνικού κινήματος, να ξυπνήσει η φαντασία του. Μέσα από τέτοιες προσπάθειες, το παρελθόν έρχεται στη ζωή, στη δική μας ζωή.

Η απάντηση στο ερώτημα “γιατί επιλέγουμε σήμερα να εκδώσουμε αυτό το βιβλίο” είναι απλή: σε αυτό καταγράφονται οι εμπειρίες και τα βιώματα ενός εξεγερμένου που έγινε εξεγερμένος και έμεινε για πάντα εξεγερμένος επειδή έζησε ως παιδί στην ελευθεριακή Ισπανία. Ο συγγραφέας περιγράφει έναν άλλο κόσμο: την αυτοδιαχείριση της ουτοπίας, έναν κόσμο στον αντίποδα της διαχείρισης της δυστοπίας που σήμερα μας υπόσχεται η παγκοσμιοποιημένη δικτατορία του χρήματος και της απόγνωσης.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

“Δικτατορία του προλεταριάτου” και “Εργατικά συμβούλια”: Ασύμβατες έννοιες
Πέτρος Πέτκας

Η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν είχε ως σημείο εκκίνησης την Κομμούνα του 1871, όπως λανθασμένα έχουν υποστηρίξει μερικοί. Ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι δεν εξέλαβαν ως πρότυπο της Οκτωβριανής Επανάστασης την Κομμούνα του 1871. Τουναντίον, τοποθετήθηκαν ενάντια στο πολιτικό και κοινωνικό παράδειγμα της Κομμούνας και επηρεάστηκαν βαθιά απ’ τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789, πρωτίστως απ’ την δεσπόζουσα Ιακωβίνικη εκδοχή της.

Το “επαναστατικό κόμμα” και ο ακρογωνιαίος λίθος του, η αρχή του “δημοκρατικού συγκεντρωτισμού”, η “δικτατορία του προλεταριάτου”, συγκροτούν έννοιες ασύμβατες με τα “εργατικά συμβούλια”, τις “αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες” τους και την αρχή της “δεσμευτικής εντολής” που είναι οργανικά σύμφυτη με τη λειτουργία τους. Η “δικτατορία του προλεταριάτου” και τα “εργατικά συμβούλια” αποτελούν έννοιες ασύμβατες!

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Φραντς Κάφκα: Ο ανατόμος της εξουσίας

Φραντς Κάφκα: Ο ανατόμος της εξουσίας
Κώστας Δεσποινιάδης

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται έξι κείμενα που φιλοδοξούν να αναδείξουν την πολιτική-αναρχική διάσταση των γραπτών του Κάφκα και να εξετάσουν το γιατί αποσιωπήθηκε αυτή η παράμετρος από την επίσημη κριτική, καθώς και το γιατί υποβαθμίστηκε η αντίστοιχη σύνδεσή του με αναρχικούς κύκλους της Πράγας από πολλούς βιογράφους του.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Στον κόσμο των αυθεντικών είμαστε όλοι ξένοι

Στον κόσμο των αυθεντικών είμαστε όλοι ξένοι
Άκης Γαβριηλίδης

Το βιβλίο αυτό μιλάει για το γνήσιο και το αντίγραφο, το οικείο και το ξένο, για τη φιλοξενία, την κληρονομιά και το δώρο. Μπορεί να διαβαστεί ω μια απόρριψη του βάρους που συνεπάγεται ένα ανεπιθύμητο και αζήτητο δώρο, το δώρο του «έντεχνου λαϊκού τραγουδιού» και της «υψηλής συνιστώσας» της εθνικής απόλαυσης. Ή, ως μια επιτελεστική δήλωση αποποίησης κληρονομίας αλλά και ανάδειξης / αποδοχής άλλων, εναλλακτικών ή και ανταγωνιστικών κληρονομιών.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η ιστορία των νεφών και άλλα ποιήματα

Η ιστορία των νεφών και άλλα ποιήματα

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ

Στόχος αυτού του πρώτου ανθολογίου δεν είναι να παρουσιάσει μια εξωραϊσμένη και ευσύνοπτη απεικόνιση αυτής της πολυδαίδαλης ποιητικής πορείας. Αντιθέτως, το ζήτημα είναι να διερευνηθεί (όσο πιο διεξοδικά γίνεται) τόσο η ενδοχώρα όσο και το περιθώριο αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας διαδρομής, αναδεικνύοντας τις σημαντικότερες πτυχές και τους κυριότερους κόμβους αυτού του πολύτομου έργου, κατά τη διάρκεια του οποίου ο φιλοπαίγμων, κριτικός στοχασμός, αναμετράται ισότιμα και αδιάκοπα με τα πολύσημα φορτία του παρελθόντος. Επιπλέον, όπως προαναφέραμε, αιτούμενό μας είναι να υπενθυμίσουμε κάτι το αυτονόητο, που όπως πολλά αυτονόητα στους καιρούς μας, οφείλει να υπενθυμίζεται: πως δηλαδή ο Εντσενζμπέργκερ είναι πρωτίστως και κυρίαρχα Ποιητής κι όχι ο ευπώλητος πεζογράφος για ορισμένους, ή ο ευυπόληπτος κριτικός στοχαστής για άλλους.
Κλείνοντας αυτό το σύντομο εισαγωγικό σημείωμα, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο κι εκδότη Κώστα Δεσποινιάδη που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε αυτό το εγχείρημα με ενθουσιασμό και αγάπη. Επίσης ευχαριστώ τον Μανώλη Πρεβεδουράκη για την καθοριστική του συμβολή στην ολοκλήρωση της παρούσας μετάφρασης. Τέλος, εύχομαι οι αναγνώστες αυτού του ανθολογίου να επιβεβαιώσουν τη ρήση του Στάινερ, ανακαλύπτοντας κι αυτοί στο πρόσωπο του Εντσενζμπέργκερ όχι μόνον έναν εξαιρετικό ποιητή αλλά και έναν καλό φίλο. (Απόσπασμα από το σημείωμα του μεταφραστή)

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Σεργκέι Νετσάγιεφ: Η κατήχηση του επαναστάτη: Μιχαήλ Μπακούνιν: Απάντηση στον Νετσάγιεφ

Σεργκέι Νετσάγιεφ: Η κατήχηση του επαναστάτη: Μιχαήλ Μπακούνιν: Απάντηση στον Νετσάγιεφ
Σεργκέι Νετσάγιεφ, Μιχαήλ Μπακούνιν

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται δύο απ’ τα σημαντικότερα ντοκουμέντα της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος του 19ου αιώνα.
Το πρώτο είναι “Η κατήχηση του επαναστάτη” του Σεργκέι Νετσάγιεφ (για πρώτη φορά ολόκληρο στα ελληνικά), ένα κείμενο-θρύλος, που προκάλεσε εντονότατες συζητήσεις και διαμάχες μέσα στο επαναστατικό κίνημα, γραμμένο από έναν άνθρωπο με φανατικούς υποστηρικτές αλλά και σφοδρούς πολέμιους.
Το δεύτερο είναι μια ιστορική επιστολή-απάντηση του Μιχαήλ Μπακούνιν (εμβληματικής μορφής του αναρχικού κινήματος) στον Νετσάγιεφ που σηματοδότησε την οριστική τους ρήξη μετά από μια περίοδο σύντομης αλλά στενής συνεργασίας και φιλίας. Στην επιστολή του ο Μπακούνιν απαντά λεπτομερώς στον Νετσάγιεφ για την μεταξύ τους διαφωνία και επιπλέον εκθέτει αναλυτικά τις απόψεις του για το πώς πρέπει να κινηθούν οι επαναστάτες.
Το βιβλίο κλείνει με δυο μικρά κείμενα-ανταπαντήσεις του Νετσάγιεφ.
Τα κείμενα αυτά θέτουν, το καθένα με τον τρόπο του, το ζήτημα της οργάνωσης, της επαναστατικής τακτικής, της ηθικής του επαναστάτη, της βίας και άλλα ζητήματα, τα οποία δεν απασχολούσαν μόνο τους αναρχικούς του 19ου αιώνα αλλά έχουν μια διαρκή επικαιρότητα. Ταυτόχρονα, αποτελούν μια συναρπαστική απεικόνιση του κλίματος που επικρατούσε στους επαναστατικούς κύκλους της εποχής.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Ο αναρχισμός στον κομμουνισμό

Ο αναρχισμός στον κομμουνισμό
Εμμένοντας στην επαναστατική ανάγκη

Φώτης Τερζάκης

Αν “επαναστατική σκέψη” εξακολουθεί να σημαίνει κάτι, πιστεύω, δεν έχει μπροστά της αυτή άλλο δρόμο ανάπτυξης και καρποφορίας από το να άρει τη νοηματική διαφορά, ιστορικά προσδιορισμένη από συνθήκες οι οποίες έχουν ήδη αρθεί, μεταξύ των όρων. Αναρχισμός είναι μια ορισμένη ερμηνεία, η μόνη ορθή κατά την έννοιά του, όπως θα μπορούσε εύκολα να δειχθεί, του κομμουνισμού· κομμουνισμός είναι το ουσιώδες περιεχόμενο του αναρχισμού: θα μπορούσαν να παραμείνουν ως νοηματικές αποχρώσεις του συγκεκριμένου μετακαπιταλιστικού οράματος με ειδική έμφαση στην πολιτική διάσταση της αυτονομίας/αυτοδιαχείρισης, η πρώτη, και στην υλικοκοινωνική διάσταση της κοινότητας των θεμελιακών αγαθών, η δεύτερη. Και στις δύο περιπτώσεις η σημασία τους οφείλει να επεκταθεί στην ίδια τη φύση, ως δυνητικό υποκείμενο αυτορρύθμισης και ως ισότιμο μέλος της μεγάλης οργανικής κοινότητας του υπαρκτού.

Το αναρχικό αίτημα είναι το κομμουνιστικό αίτημα της απελευθέρωσης όλης της δυναστευόμενης ανθρωπότητας (και της φύσης) από τη μάστιγα της κυριαρχίας-εκμετάλλευσης, που στην πράξη σημαίνει: αποεμπορευματοποίηση της εργασίας και της φύσης και συλλογικός έλεγχος των όρων ζωής των ανθρώπινων κοινοτήτων. Τίποτα λιγότερο δεν έχουμε ν’ αντιτάξουμε στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει αυτή τη στιγμή ο παγκόσμιος καπιταλισμός ενάντια στην ανθρωπότητα.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Η φιλοσοφία της αθεΐας και η αποτυχία του χριστιανισμού

Η φιλοσοφία της αθεΐας και η αποτυχία του χριστιανισμού
Έμμα Γκόλντμαν

Η επωδός όλων των τραγουδιών και των ύμνων “προς τον Ύψιστο” είναι ότι ο θεός συμβολίζει τη δικαιοσύνη και το έλεος. Κι όμως, η αδικία ανάμεσα στους ανθρώπους συνεχώς αυξάνεται· οι προσβολές που διαπράττονται ενάντια στις μάζες μόνο σε αυτή τη χώρα θα αρκούσαν για να πλημμυρίσουν ακόμα και τους ίδιους τους παραδείσους. Αλλά πού είναι οι θεοί να βάλουν ένα τέλος σε όλες αυτές τις φρικαλεότητες, τις αδικίες, σε αυτήν την απανθρωπιά απέναντι στον άνθρωπο; Όχι, όχι οι θεοί, αλλά ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ πρέπει να εγερθεί στην ισχυρή αγανάκτησή του. Αυτός, εξαπατήθηκε απ’ όλες τις θεότητες, προδομένος απ’ τους απεσταλμένους τους, αυτός, μόνος του, πρέπει να αναλάβει να φέρει τη δικαιοσύνη επί της γης.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Πόλεμος και ασφάλεια

Πόλεμος και ασφάλεια

Κώστας Δεσποινιάδης

Οι τίτλοι των κειμένων που απαρτίζουν το βιβλίο του Δεσποινιάδη είναι χαρακτηριστικοί : «Φωνή και αποχώρηση», «Ο Φατίχ Τας και οι έλληνες εκδότες», «Δημοκρατία ή Κοινοβουλευτισμός;», «Περί νοικοκυραίων», «Ο απόηχος του ολυμπιακού καλοκαιριού», «Γι’ αυτούς που βιάζουν μετανάστριες», «Κοζάνη – Αμύνταιο – Θεσσαλονίκη», «Τα βαποράκια της ασφαλιτοδημοσιογραφίας», «Από την ιστορία της εξουσίας στην εξουσία της ιστορίας», «Οι παρελάσεις βλάπτουν σοβαρά την υγεία», «Για τον μύθο του φονικού ενστίκτου», «Το αγελαίο, άβουλο ζώο», «Οι “απολίτιστοι” εχθροί της “πολιτισμένης” δύσης», «Η νομιμοποίηση της βαρβαρότητας», «Οι κοινωνίες του πανοπτικού τηλε-ελέγχου» και «Η κριτική προς το κράτος του Ισραήλ και ο δημόσιος διάλογος».
Μέσα από το κάθε κείμενο, εξετάζονται καυτά θέματα – ταμπού, όπως, ανάμεσα σε άλλα : η επικίνδυνη τάξη των “νοικοκυραίων“(με την ανατριχιαστικά αληθινή ρήση του Κλάες Άντερσεν «Να φοβάσαι όσους θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα κι ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι.»), η σχολική ιστορία, καθώς κι οι παρελάσεις και η “περιγραφή” τους(«… Προς το παρόν θα αρκεστούν(οι μαθητές) να περάσουν δίπλα απ’ την εξέδρα των επισήμων, δηλαδή μπροστά από αυτό που συμβολίζει την Εξουσία – πολιτική, θρησκευτική και στρατιωτική – και διόλου τυχαία βρίσκεται ψηλότερα απ’ τους κοινούς θνητούς, οι οποίοι θα χάσκουν κουνώντας χαζοχαρούμενα τα σημαιάκια τους. Και περνώντας μπροστά απ’ την Εξουσία θα δηλώσουν αλλά και θα εμπεδώσουν την υποταγή τους.»). Ιδιαίτερα διαφωτιστικό είναι και το κείμενό του που αναφέρεται στη διαφορά δημοκρατίας και κοινοβουλευτισμού και πως, τον κοινοβουλευτισμό, που ξεκίνησε τον 13ο αιώνα από τη Βρετανία, μας τον πλασάρουν ως δημοκρατία! Το κείμενο αυτό ολοκληρώνεται συγκλονιστικά, αφού ο Κ. Δεσποινιάδης μας παρουσιάζει γυμνή την παράλογη νεοελληνική πολιτική πραγματικότητα και το εφιαλτικό μέλλον της : «Ένα παιδί που θα γεννιόταν στην Ελλάδα, για παράδειγμα, το 1963 θα έβρισκε κάποιον Καραμανλή πρωθυπουργό και κάποιον Παπανδρέου στην αντιπολίτευση. Ένα άλλο παιδί που θα γεννιόταν τον επόμενο χρόνο θα έβρισκε τα ίδια ονόματα σε αλλαγμένες όμως θέσεις. Δεκαπέντε χρόνια μετά, το 1979, ένα άλλο νεογέννητο θα έβρισκε και πάλι κάποιον Καραμανλή πρωθυπουργό και κάποιον Παπανδρέου στην αντιπολίτευση. Δύο χρόνια μετά, το 1981, και πάλι αλλαγή ρόλων, αλλά όχι ονομάτων. Και τα παιδιά των παραπάνω νεογέννητων, γεννημένα ας πούμε το 2006, θα έβρισκαν έναν Καραμανλή πρωθυπουργό και έναν Παπανδρέου στην αντιπολίτευση, και μάλλον δεν θα διακινδυνεύαμε και πολύ αν προβλέπαμε ότι και τα δικά τους παιδιά, και τα εγγόνια τους θα βρούνε τα ίδια ονόματα, στις ίδιες θέσεις, σε μία από τις δύο παραλλαγές.»!

______________________________________________________________________________________________________________________________________

15975295_1883748275178419_2478534419305687855_o ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Κώστας Δεσποινιάδης

Αιώνα μου θεριό μου, αναφωνούσε προ-βλέποντας έντρομος τον 20ό αιώνα ο Οσίπ Μαντελστάμ. Το ίδιο έχει κάθε λόγο να προαισθανθεί κάποιος και για τον αιώνα που διανύουμε.
Στον αιώνα-θεριό που ξεκίνησε, ο πόνος, οι ταλαιπωρίες και η οικονομική ένδεια, ακόμα και η φυσική εκμηδένιση θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένες για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Αν θέλουμε όχι απλώς να βγούμε από την κρίση για να επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν, αλλά να γεννηθεί κάτι καινούργιο, κάτι που θα αλλάξει την προδιαγεγραμμένη πορεία, αυτό που μας χρειάζεται είναι συσσώρευση εκείνων των ιδεών που θα μπορέσουν να ξαναγεννήσουν την Αρχή της Ελπίδας.
Τα κείμενα του τόμου συναρθρώνονται γύρω από μερικούς λιγότερο ή περισσότερο εμφανείς άξονες: αντιεξέγερση, κρίση, κατάσταση εξαίρεσης, φασισμός, ολοκληρωτισμός και τέλος η προοπτική της ουτοπίας.
Η μόνη τους δύναμη είναι εκείνη η αποφασιστική, μαχητική (απ)αισιοδοξία της μη παραίτησης, που ξέρει ότι παρά τις ήττες και τις απογοητεύσεις, παρά τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία που μας περιβάλει, οι ιδέες αυτές έχουν την κρυφή ή φανερή ελπίδα να παίξουν για την υπόθεση της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης τον ίδιο ρόλο που παίζει η ανθρακιά για τη φωτιά.
Οδοδείκτες προς πιθανές «εξόδους κινδύνου», τα κείμενα του τόμου αυτού δεν ξεχνούν ότι «η ιστορία είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο προσπαθούμε να ξυπνήσουμε».

 

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

15940406_1883496515203595_2492954081859140243_n ΣΛΑΛΟΜ

Νικόλας Καλόγηρος

Σλάλομ θα πει ελιγμός. Μια ομάδα ένοπλων ιθαγενών του διαδικτύου επιχειρεί μια ημιτελή ληστεία τράπεζας. Κι ο Λάζαρος, εκτός από το να φτιάχνει τοστ και να μαγειρεύει μεζέδες κάθε μέρα, έχει τώρα να σκεφτεί τα κλοπιμαία. Σλάλομ θα πει περιστροφή. Κάμποσα χιλιόμετρα βορειότερα, μια αμαζόνα Εισαγγελέας εξαρθρώνει ένα μικρό κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών αλλά κάτι φαίνεται πως την παρασύρει σε βαθύτερα νερά από αυτά που είχε φανταστεί. Σλάλομ θα πει ζίγκζάγκ. Ο Πέτρος, ιδιωτικός ντετέκτιβ, τη βγάζει στα προποτζίδικα και μελετά την προκήρυξη της πρωτοεμφανιζόμενης, στο αντάρτικο πόλης, ομάδας «Κύκλος Ισερίν – Ροή Ενάντια στον Τεχνοφετιχισμό». Σλάλομ σημαίνει στροβιλισμός. Ο Αρσένης δέχεται μια απρόσμενη επίσκεψη και μιλάει μόνο από τα καρτοτηλέφωνα της Χώρας. Ανάμεσα στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα βρίσκεται η Κανελόνησος: μια ξέρα για τους τρελαμένους ναύτες της μητρόπολης. Μια νουβέλα σε σελλοτέηπ, κολλημένη θητεία στο θραύσμα. Μια ξυπόλητη ραψωδία της μνήμης για τον ίλιγγο του φιλιού της γαλαρίας, για το νυχτερινό γκράφιτι που θα δεις το πρωί, για το αθώο αποκαλόκαιρο της ελληνικής πολυνησίας.
Σλάλομ είναι η τροπή που ίσως τα πράγματα θα μπορούσαν να πάρουν.

 

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

15350621_1864736763746237_3006416204842293072_n Ο ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΜΠΕΡΚΜΑΝ

Το συγκλονιστικό ημερολόγιο του Μπέρκμαν στα 2 χρόνια (1920-1921) που έζησε, εξόριστος από τις ΗΠΑ, στη Σοβιετική Ένωση. Μια μοναδική μαρτυρία για τα πρώτα χρόνια του μπολσεβίκικου καθεστώτος και της ρώσικης κοινωνίας.

Ο Μπέρκμαν μαζί με τη σύντροφό του Έμμα Γκόλντμαν και ακόμα 250 περίπου άτομα εξορίζονται από τις ΗΠΑ και φτάνουν γεμάτοι ελπίδες στη Σοβιετική Ένωση. Πρόθεσή τους να βοηθήσουν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Σταδιακά απογοητεύονται, έως ότου -μετά την βίαιη καταστολή της εξέγερασης της Κροστάνδης- αποφασίζουν να φύγουν:

“Γκρίζες είναι οι μέρες που περνούν. Μία μία έσβησαν κι οι τελευταίες αναλαμπές ελπίδας. Ο τρόμος κι ο δεσποτισμός συνέτριψαν τη ζωή που γεννήθηκε τον Οκτώβρη. Τα συνθήματα της Επανάστασης εγκαταλείφθηκαν και τα ιδεώδη της πνίγηκαν στο αίμα του λαού. Η ανάσα του Χθες καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους σε θάνατο κι η σκιά του Σήμερα σκεπάζει τη χώρα σαν πέπλο βαρύ. Η Δικτατορία ποδοπάτησε τις μάζες. Η Επανάσταση πέθανε. Το πνεύμα της κατέληξε φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Είναι πια καιρός να ειπωθεί η αλήθεια για τους Μπολσεβίκους. Οι λευκές ταφόπλακες πρέπει ν’ ανοίξουν, η πραγματικότητα να βγει στο φως και να φανούν τα πήλινα πόδια του Φετίχ που έχει μαγέψει το διεθνές προλεταριάτο.
Ο Μπολσεβίκικος μύθος πρέπει να καταστραφεί.
Αποφάσισα να εγκαταλείψω τη Ρωσία.”

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
11391549_1653027564917159_2781547923811832836_n

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Το βιβλίο αυτό για την Εξέγερση της Κροστάνδης το ζήτησε από τον Άρη Αλεξάνδρου ο εκδότης Χ. Φυτράκης για να το εντάξει σε μία σειρά βιβλίων που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 1970 με τον τίτλο «Τα φοβερά ντοκουμέντα». Με τη γνωστή του ευσυνειδησία, ο Αλεξάνδρου δεν έκανε μια δουλειά απλώς διεκπεραιωτική, αλλά έγραψε ένα από τα καλύτερα βιβλία διεθνώς επί του θέματος.

Μολονότι στην αφήγηση του Αλεξάνδρου είναι εμφανής η συμπάθειά του για τους εξεγερμένους της Κρονστάνδης, η παροιμιώδης πνευματική του εντιμότητα έχει ως αποτέλεσμα να παρουσιάζονται λεπτομερώς όλες οι απόψεις, ώστε να σχηματίσει ο κάθε αναγνώστης ιδίαν άποψη.Το βιβλίο, που στην πρώτη έκδοση δεν αναγράφει καν στο εξώφυλλο το όνομα του Αλεξάνδρου, αλλά μόνο στη σελίδα τίτλου, κυκλοφόρησε στα τέλη του 1975. Δυστυχώς, ο τότε εκδότης είχε κάνει κάποιες αυθαίρετες «διορθώσεις» στη γλώσσα του συγγραφέα, που είχαν σαν αποτέλεσμα μια επιστολή διαμαρτυρίας (ενδεικτική κι αυτή του ήθους και της ευγένειας του Αλεξάνδρου ακόμα και όταν τον έθιγαν), την οποία παραθέτουμε ως παράρτημα.Με βάση αυτή την επιστολή, αποκαταστήσαμε –κατά το δυνατόν– το κείμενο, εκσυγχρονίζοντας απλώς μερικούς ορθογραφικούς τύπους που θα ξένιζαν τον σημερινό αναγνώστη.

Ό,τι και να γράψω για την τιμή που μου έκανε η Καίτη Δρόσου, με την ευγενική της άδεια να επανεκδώσω έπειτα από 40 χρόνια το λησμονημένο και εν πολλοίς άγνωστο αυτό βιβλίο, θα είναι λίγο.

Το να βυθιστεί κανείς στο ιστορικό νόημα εκείνης της εξέγερσης οδηγημένος από τις λέξεις του Άρη Αλεξάνδρου, είναι δώρο ζωής.Για το Πανοπτικόν, δεν θα μπορούσα να φανταστώ μεγαλύτερη τιμή, και για εμένα μεγαλύτερη συγκίνηση.
Τούτη η δεύτερη έκδοση λοιπόν, ας είναι αφιερωμένη στην «γιαγιά-Καίτη».

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________