Ή με τον κόσμο του αγώνα ή με το καθεστώς
Αφίσα της Συνέλευσης Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση για τα γεγονότα της 48ρης απεργίας στις 19&20 Οκτωβρίου.
ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΩ? ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΦΤΑΙΝΕ Ή ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΙΓΥΡΩ ΚΛΑΙΝΕ?
Μερικές σκέψεις για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας (19 και 20 Οκτώβρη) και το ρόλο του ΚΚΕ.
Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε μια άκρατη επίθεση κράτους και κεφαλαίου ενάντια στην κοινωνία. Ο καπιταλισμός, νιώθοντας το θρόνο του να τρίζει εν μέσω της συστημικής κρίσης που οι ίδιες του οι αντιφάσεις αναπόφευκτα δημιουργούν, ρίχνει στο παιχνίδι όλα τα χαρτιά του. Σε σχεδόν εβδομαδιαία βάση ψηφίζονται νόμοι που επιβάλουν τη λεηλασία των “δημόσιων” αγαθών, πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις, ακυρώνουν τις συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις εργασίας, κατακρεουργούν δικαιώματα κερδισμένα ύστερα από αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες.
Στο πλάι όλων αυτών, η κρατική καταστολή έρχεται για να επιβάλει με ωμή βία και τρομοκρατία όσα δεν μπορεί να επιβάλει με την πειθώ η ρητορεία περί “εθνικής σωτηρίας”. Απέναντι στη χυδαία αυτή επίθεση, κοινωνικά κομμάτια δείχνουν να μην είναι διαθέσιμα να δεχθούν το βιασμό των ζωών τους έτσι εύκολα. Μια κλιμάκωση συνεχών κινητοποιήσεων με πολυήμερες απεργίες από κλαδικά σωματεία, καταλήψεις δημοσίων κτηρίων και άλλες πολύμορφες δράσεις οδήγησαν στη δεύτερη 48ωρη απεργία που πραγματοποιήθηκε ποτέ, από τη Μεταπολίτευση και μετά, αυτή των 19 και 20 Οκτώβρη. Την πρώτη ημέρα, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών εκφράζουν την οργή τους στους δρόμους της Αθήνας και άλλων ελληνικών πόλεων, ενώ δεν λείπουν και οι δυναμικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολείς. Όλος ο κόσμος δείχνει να περιμένει με μια απίστευτη ένταση τη δεύτερη ημέρα κινητοποιήσεων, όπου η συγκέντρωση διαδηλωτών αναμένεται ακόμα μεγαλύτερη. Όλα αυτά μάταια όμως, αφού το ΚΚΕ είχε άλλη άποψη. Φρόντισε λοιπόν να αναλάβει το ρόλο του μπάτσου που τόσο καλά έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι κατέχει και να στοιχίσει από νωρίς τις κόκκινες διμοιρίες του, την ‘‘περίφημη’’ περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και της ΚΝΕ, οπλισμένες με καδρόνια και κράνη, τριγύρω από τη Βουλή. Το ‘‘Κόμμα του Λαού’’ προσκυνώντας για άλλη μια φορά το αστικό καθεστώς, προστάτεψε με ζήλο και αφοσίωση το κτήριο-σύμβολο του κράτους και την ίδια την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου που τα μέλη του τόσο μελοδραματικά καταδίκαζαν σε δηλώσεις τους όλο το προηγούμενο διάστημα. ΚΝΑΤ και ΠΑΜίτες, αρχικά με τα ΜΑΤ να παρακολουθούν από απόσταση κι έπειτα σε αγαστή συνεργασία μαζί τους, επιτίθενται κατά διαδηλωτών που προσπαθούν να προσπεράσουν την περιφρούρησή τους και να προσεγγίσουν το κοινοβούλιο.
Οι συγκρούσεις με τους διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και αρκετά άτομα του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος τα οποία αποφασίζουν να αντεπιτεθούν με ότι μέσα διαθέτουν, είναι σφοδρότατες και άνθρωποι τραυματίζονται εκατέρωθεν. Τα μέσα και οι τρόποι αντίστασης στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο δεν ιεραρχούνται και ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι πως αυτά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να λειτουργούν αποτρεπτικά για την υπόθεση του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού αγώνα και να παραπέμπουν σε λογικές κοινωνικού κανιβαλισμού, έστω και αν η χρήση τους είναι αμυντική ή ορθή. Οι σταλινικοί δεν διστάζουν να επιτεθούν και να τραυματίσουν και άοπλους διαδηλωτές, ακόμα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, υποστηρίζοντας ουσιαστικά με πάθος ότι είναι οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να διαδηλώσουν τη συγκεκριμένη ημέρα, γεγονός στο οποίο φαίνεται να συμφωνεί και η αστυνομία, αφού διέλυσε με χημικά όλες τις υπόλοιπες διαδηλώσεις πλην αυτής του ΠΑΜΕ.
Το συγκεκριμένο κόμμα έχει κι άλλες φορές στο παρελθόν δείξει ότι αποτελεί το τέλειο αριστερό δεκανίκι του κράτους σε καιρούς αστάθειας (από τη συμφωνία της Βάρκιζας το 1945, την προβοκατορολογία το Νοέμβρη του 1973 κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τη συγκυβέρνηση 1989, μέχρι την παράδοση συντρόφων στα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια συγκρούσεων για το Πολυτεχνείο το 1998, τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης και εύσημα από καθεστωτικές δεξιές εφημερίδες και κόμματα κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 κ.α.), ενισχύοντας τον κατασταλτικό μηχανισμό του και προσπαθώντας να απομονώσει κοινωνικά τα αγωνιζόμενα κομμάτια που δεν ακολουθούν τη δική του γραμμή, τη γραμμή καπηλείας κάθε κινηματικής δραστηριότητας. Στην περίπτωση του Συντάγματος η κατάληψη του πάνω μέρους της πλατείας από το ΚΚΕ θα μπορούσε να είναι εσκεμμένη ούτως ώστε να προκληθούν συγκρούσεις με τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Η δικαιολογημένη αγανάκτηση ανθρώπων που ήθελαν να εισβάλλουν εκείνη τη μέρα στο κοινοβούλιο εύκολα θα μπορούσε στη συνέχεια, όπως και έγινε, να αποπολιτικοποιηθεί από το Κόμμα και να μετατραπεί επικοινωνιακά σε μια σκοτεινή συνεργασία χρυσαυγιτών, καρατζαφερικών, αναρχικών και μπάτσων βγαλμένη από τα πιο παρανοϊκά σενάρια μιας ιδιότυπης, σταλινικού τύπου γκεμπελίστικης παραπληροφόρησης.
Για μας, στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο κάθε πολιτικό υποκείμενο επιλέγει την πλευρά του – και το με ποια πλευρά έχει επιλέξει η ηγεσία του ΚΚΕ να συνταχθεί είναι για μας ξεκάθαρο: με τον Εχθρό. Φυσικά και δεν εξισώνουμε τη βάση του κόμματος, όλους τους εργάτες και λοιπούς ανθρώπους που το στηρίζουν, με την ηγεσία του∙ όμως, από τη στιγμή που κάποιος ακολουθεί επιλογές τέτοιου είδους που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τους κοινωνικούς αγώνες θα πρέπει να γνωρίζει ότι αναλαμβάνει, έστω άθελά του, την ευθύνη για τις επιλογές αυτές.
Μέσα σε όλα αυτά το απόγευμα της ίδιας μέρας αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ο 53χρονος και στέλεχος του ΠΑΜΕ Δημήτρης Κοτσαρίδης, έπειτα από ανακοπή καρδιάς και όχι από τραύματα που δήθεν έφερε από τις συμπλοκές, όπως αμέσως έτρεξαν να διαδώσουν τα ΜΜΕ και οι δηλώσεις των αρχηγών των κομμάτων. Η ίδια η Α. Παπαρήγα μέσα από το βήμα της Βουλής και πλήρως εναρμονισμένη στον καινούριο της ρόλο, αυτόν της άτυπης υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ, κάνει λόγο για επιθέσεις αναρχοφασιστοειδών, αποκρύπτοντας την πραγματική αιτία θανάτου του 53χρονου. Αυτή δεν είναι άλλη από την ίδια την δολοφονική φύση του κράτους και της δημοκρατίας, της δημοκρατίας που για να συνεχίσει να υπάρχει, κατεβάζει στους δρόμους τους ένστολους δολοφόνους της, τα ΜΑΤ, αιματοκυλώντας κάθε διαδήλωση είτε πρόκειται για εκατοντάδες τραυματίες είτε δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση για το θάνατο ενός ανθρώπου.
ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!
aναρχική ομάδα ‘‘δυσήνιος ίππος’’
Πάτρα, 27 Οκτώβρη 2011
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΙΣ 20/10
Για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας στις 19 και 20 Οκτωβρίου
Η ολομέτωπη επίθεση του κράτους και των αφεντικών, που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν στοχεύει απλώς στην οικονομική μας αφαίμαξη και την επιδείνωση των όρων επιβίωσής μας. Στοχεύει στο συνολικό και βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας και στην υποταγή της στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η ψήφιση του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και του πολυνομοσχεδίου δεν δοκιμάζει απλώς τα όρια της αντοχής των καταπιεσμένων σε ότι αφορά την επιβίωσή μας. Δοκιμάζει τη θέληση και την αποφασιστικότητα της κοινωνίας να αντισταθεί στην επίθεση που δέχεται. Οι ημέρες των απεργιακών κινητοποιήσεων αποτελούν τη συμπυκνωμένη έκφραση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Κατά τη διάρκειά τους συναντιούνται δυο αντικρουόμενοι κόσμοι. Ο κόσμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα, της συλλογικής και αυτοοργανωμένης δράσης, που στόχο έχει την κοινωνική χειραφέτηση και απελευθέρωση και ο κόσμος της διαμεσολάβησης και της ιεραρχίας που στοχεύει στη συνδιαλλαγή με το καθεστώς και στη χειραγώγηση της κοινωνικής οργής.
Την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου η μαζικότατη διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων πανελλαδικά και η τεράστια συμμετοχή στην απεργία αποτέλεσαν ένα πρώτο σημαντικό μήνυμα. Απέδειξαν πως ένα μεγάλο κομμάτι των καταπιεσμένων όχι μόνο δεν αποδέχεται τους όρους σκλαβιάς που του επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι αλλά έχει και τη διάθεση να αγωνιστεί εναντίον τους. Στη χειραγώγηση αυτής της διάθεσης στοχεύουν η στάση της καθεστωτικής αριστεράς και η προπαγάνδα των media, που προσπαθούν να αποτρέψουν μια γενικευμένη έκρηξη. Η προπαγάνδα απαξίωσης και συκοφάντησης της κοινωνικής αντί-βίας στοχεύει στην πολιτική και κοινωνική αναχαίτιση των αναρχικών και όσων επιλέγουν το δρόμο της σύγκρουσης απέναντι στη βία του κράτους και των αφεντικών. Στοχεύει στην αποτροπή της διάχυσης των ριζοσπαστικών προταγμάτων και πρακτικών και στον εγκλωβισμό του αγώνα μέσα στα όρια που θέτει η εξουσία. Οι πάσης φύσεως ηγετίσκοι των ρεφορμιστικών σχηματισμών θέλουν να επιβληθούν στο κίνημα, ως επίσημοι εκφραστές και ιδιοκτήτες του, προκειμένου να το περιχαρακώσουν. Θέλουν να μετατρέψουν τον αγώνα ενάντια στην όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης σε ψήφους για τις επερχόμενες εκλογικές τους φιέστες, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη συστημική ομαλότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, η ηγεσία του ΚΚΕ, έχοντας προσυνεννοηθεί με τους κρατικούς μηχανισμούς, εγκατέλειψε τις ιδιόκτητες παρελάσεις κι αποφάσισε να περιφρουρήσει-κι όχι να περικυκλώσει, όπως διατείνονταν τις προηγούμενες ημέρες-το κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια ψήφισης του πολυνομοσχεδίου. Η απόφαση αυτή αποτελεί κίνηση ελέγχου κι οριοθέτησης των διαδηλωτών και καταστολής όσων δεν υποτάσσονται. Απέναντι στο ορμητικό ποτάμι του κοινωνικοί-ταξικού κινήματος, που υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να ανατρέψει τα πάντα, το ΚΚΕ επέλεξε το ρόλο του κυματοθραύστη για μια ακόμη φορά. Λειτουργώντας ως ανεπίσημος, εσωτερικός, κατασταλτικός μηχανισμός το ΚΚΕ, με όχημα το ΠΑΜΕ, επιχείρησε να επιβάλλει την ηγεμονία του στους δρόμους, να προκαθορίσει την έκταση και το περιεχόμενο των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων φέρνοντάς τες στα μέτρα του. Η επιλογή της συγκρότησης αλυσίδων από τα ΚΝΑΤ, στραμμένες προς την υπόλοιπη διαδήλωση, υποκαθιστώντας τα ΜΑΤ και προστατεύοντας τη Βουλή, ήταν μια επιλογή εχθρική απέναντι στον κόσμο που αντιστέκεται στην εξαθλίωση της ζωής του. Ευθύνη του μηχανισμού του ΚΚΕ ήταν και η σύγκρουση που ακολούθησε, καθώς ανέλαβε την περιφρούρηση του κοινοβουλίου απέναντι σε μια κοινωνία που υποφέρει από τους νόμους και τα διατάγματα που ψηφίζονται εκεί. Αναρχικοί, αριστεροί, ανένταχτοι και νεολαίοι αρνήθηκαν έμπρακτα την ηγεμονία ενός πυλώνα του συστήματος, των επίδοξων δικτατόρων του προλεταριάτου, και συγκρούστηκαν με την καθεστωτική συμπαράταξη που περιφρουρούσε το κοινοβούλιο και την αστική νομιμότητα, τόσο μέσω των κρανοφόρων και ροπαλοφόρων του ΠΑΜΕ όσο και μέσα από την προπαγάνδα σύσσωμης της καθεστωτικής αριστεράς (εντός κι εκτός κοινοβουλίου) μετά τα γεγονότα. Οι κρανοφόροι και παλουκοφόροι των ΚΝΑΤ απαγόρευσαν εξ’ αρχής σε όποιον δεν ήταν μέλος του κόμματος να προσεγγίσει τη Βουλή και τη λεωφόρο Αμαλίας, επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με ξύλα και πέτρες, πέταξαν άτομο μεγάλης ηλικίας από ύψος 5 μέτρων στην πλατεία Συντάγματος, τραμπούκισαν και ξυλοκόπησαν κόσμο.
Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, πέθανε ο εργάτης, συνδικαλιστής Δημήτρης Κοτζαρίδης. Αποδεδειγμένα ο θάνατός του δεν σχετίζεται με τις συγκρούσεις. Βρέθηκε στη συγκέντρωση μαζί με χιλιάδες κόσμου στις 20 Οκτώβρη παλεύοντας κι αυτός για ένα καλύτερο κόσμο. Ως άνεργοι, εργαζόμενοι, νεολαίοι, απεργοί, τιμούμε τη μνήμη του Δημήτρη Κοτζαρίδη. Θεωρούμε αχαρακτήριστη την προσπάθεια του ΚΚΕ να καπηλευτεί το θάνατό του ώστε να λασπολογήσει και να συκοφαντήσει τους αγωνιζόμενους ανθρώπους.
Μέσα από τον αυθορμητισμό και την μαχητικότητα εκατοντάδων αγωνιστών που φώναξαν «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι αυτοί θα σε προδώσουν στη Βάρκιζα και πάλι» και «Αυτοί, αυτοί φυλάνε τη Βουλή» έσπασε στην πράξη η προσπάθεια των σταλινίσκων του ΚΚΕ να αναγορευτούν σε μονοκράτορες του κινήματος. Μέσα από την σκληρή σύγκρουση αποτράπηκε η ηγεμονία ενός καθεστωτικού κόμματος στο δρόμο, η επιβολή ενός ιδεολογικού πλαισίου ελεγχόμενης διαμαρτυρίας και αναδείχθηκε, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, ο αντεπαναστατικός ρόλος του στους κοινωνικούς αγώνες.
Η μάχη αυτή συνεχίζεται καθημερινά στους δρόμους, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, με διακύβευμα την επαναστατική εξέλιξη των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων και την μη παράδοσή τους στις ηγεσίες αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων. Οι επίδοξοι ηγετίσκοι των κινημάτων από το Σύριζα και την Ανταρσύα μέχρι τη συντριπτική πλειοψηφία των αριστερών οργανώσεων το γνωρίζουν καλά αυτό, γι αυτό έσπευσαν να συνταχθούν πίσω από το ΚΚΕ και να κατασυκοφαντήσουν τους αναρχικούς και όσους στάθηκαν απέναντι του, προσβλέποντας στη δημιουργία ενός νέου ενδοσυστημικού πόλου εξουσίας. Συνηθισμένοι στις καρπαζιές από την μητέρα των οργανώσεων της αριστεράς, οι ψοφοδεείς οπορτουνιστές συκοφάντησαν με ευκολία τους αγωνιζόμενους που συγκρούστηκαν με τα ΚΝΑΤ και τις δυνάμεις των ΜΑΤ στη συνέχεια. Μια στάση που φανερώνει το φόβο τους μπροστά στο διογκούμενο ρεύμα της συνολικής αμφισβήτησης του οικονομικού και πολιτικού συστήματος που κερδίζει διαρκώς έδαφος κοινωνικά, μπροστά στις εκατοντάδες των αγωνιστών που δεν μπορούν να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν και αντιπροσωπεύουν προοπτικά το μεγαλύτερο κίνδυνο για το σύστημα και τους στυλοβάτες του.
Αναγνωρίζουμε ωστόσο ως βασικό έλλειμμα του αγώνα των από τα κάτω, απέναντι στους κρατικούς μηχανισμούς και τους αριστερούς συμπαραστάτες του, την έλλειψη συλλογικοποίησης και οργάνωσης. Ένα έλλειμμα που πρώτα και κύρια εμποδίζει την ενδυνάμωση του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και αποτελεί τροχοπέδη για την συγκρότησή μας ως ένα ισχυρό κίνημα που θα θέσει με ρεαλιστικούς όρους το ζήτημα της ανατροπής της κρατικής και καπιταλιστικής δικτατορίας, το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης.
Ως Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση αγωνιζόμαστε και για την πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού κινήματος. Με στόχο την απεύθυνση σε όσο το δυνατόν περισσότερους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους ανθρώπους, διατεθειμένους να αγωνιστούν ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, επιλέγουμε την οργανωμένη παρουσία μας με μπλοκ σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Παραμένουμε σταθεροί στην πάγια αναρχική θέση: «ο σκοπός μας είναι αδιαχώριστος από τα μέσα πάλης και αγώνα». Στην κοινωνική και ταξική σύγκρουση, χρησιμοποιούνται μέσα τα οποία χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής-ακόμη κι όταν αυτό γίνεται με αποτρεπτικό κι αμυντικό σκοπό, όπως έγινε κατά βάση στις 20/10-κι εμπεριέχουν μεγάλη πολιτική και προσωπική ευθύνη, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος εκφυλισμού της κοινωνικής αντί-βίας σε αντικοινωνική βία, με απρόβλεπτες και τραγικές συνέπειες για τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
Η συνέχιση και η ποιοτική αναβάθμιση του αγώνα με την συμμετοχή στα σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές αντιιεραρχικές συνελεύσεις στις γειτονιές καθώς και στις πολιτικές συλλογικότητες του αγώνα σημαίνει την ενίσχυση των θέσεων και των μετώπων μάχης απέναντι στο καθεστώς και στις εφεδρείες του. Η δημιουργία αυτοοργανωμένων δομών αγώνα σε κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό επίπεδο, η σύνδεση και η επικοινωνία των αντιστάσεων από τα κάτω ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή του εξουσιαστικού οικοδομήματος, για την κοινωνική χειραφέτηση. Η κοινωνική απελευθέρωση θα είναι έργο της ίδιας της κοινωνίας και όχι κάποιων αυτόκλητων αρχηγών, κομματαρχών και λοιπών σωτήρων που θα αναλάβουν ρόλο καθοδηγητή και ηγεμόνα. Μόνο έτσι μπορούμε πραγματικά να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να χτίσουμε μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και σκλάβους, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς αρχηγούς και υπηκόους. Μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
Για την Κοινωνική και ταξική αντεπίθεση
Για την Κοινωνική Επανασταση
Για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό
Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση
