Με αφορμή τη δολοφονία του 29χρονου Θανάση Λαζανά και τα όσα ακολούθησαν…
Τα ξημερώματα του Σαββάτου 19 Μάη, δολοφονήθηκε από 3 μετανάστες στην περιοχή Κρύα Ιτεών της Πάτρας, ο 29χρονος Θανάσης Λαζανάς. Εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο, και ύστερα από τη λειτουργία του καινούργιου λιμανιού της Πάτρας στην ευρύτερη περιοχή του νοτίου διαμερίσματος, πλήθος μεταναστών κινούνται και ζουν στην περιοχή προσπαθώντας να βρουν μια ευκαιρία να μπουν σε κάποιο από τα πλοία που οδηγούν στην Ιταλία και από εκεί να κατευθυνθούν προς τη βόρεια και δυτική Ευρώπη. Οι μετανάστες, στην πλειοψηφία τους, ζουν στο παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής-Πατραϊκής στο οποίο έχουν δημιουργήσει έναν πρόχειρο καταυλισμό για να μπορέσουν κατά κύριο λόγο να προστατευτούν από τις καιρικές συνθήκες. Ο εν λόγω καταυλισμός έχει αποτελέσει στόχο των κατασταλτικών αρχών ουκ ολίγες φορές το τελευταίο διάστημα (εμπρησμός, διακοπή υδροδότησης κλπ.), ενώ οι ίδιοι οι μετανάστες βιώνουν τα κυνηγητά, τους ξυλοδαρμούς και τις επιχειρήσεις-”σκούπα” της αστυνομίας σε καθημερινό επίπεδο. Παράλληλα, τα τοπικά μμε, μέσα από αλλεπάλληλα συκοφαντικά δημοσιεύματα, έχουν δημιουργήσει μια εικόνα στοχοποίησης για το συγκεκριμένο χώρο στρώνοντας κι αυτά με τη σειρά τους το έδαφος για την εκκένωση, πάνω από το οποίο θα περάσει ο φόβος, το μίσος και ο ρατσισμός. Η απόπειρα ρατσιστικού πογκρόμ που πραγματοποιήθηκε τις επόμενες μέρες και οι κανιβαλικές λογικές που αναπτύχθηκαν στο δρόμο μπροστά από την πύλη της Π-Π, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Η προέλευση, το κοινό σκούρο χρώμα και η κοινή κοινωνική συνθήκη ζωής των δραστών της δολοφονίας με τους κατοίκους του καταυλισμού, οδήγησε στη στοχοποίηση (τόσο από το κράτος, το παρακράτος και τα μμε όσο και από μια μερίδα των κατοίκων της περιοχής) όλων των εξαθλιωμένων ανθρώπων που ζουν στην πειραϊκή πατραϊκή και στην απόδοση συλλογικής ευθύνης για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν από κοινού.
Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως για κανένα λόγο δεν χαρακτηρίζουμε την τοπική κοινωνία των Ιτεών ως ρατσιστική στο σύνολό της. Πρόκειται για μια από τις πιο φτωχές εργατικές γειτονιές της Πάτρας όπου οι κάτοικοι της ζουν εδώ και πολλά χρόνια σε συνθήκες ανεργίας και διαρκούς υποβάθμισης. Και ακριβώς αυτή την κατάσταση ήρθαν να εκμεταλλευτούν τα αποβράσματα της χρυσής αυγής με αφορμή τη δολοφονία του 29χρονου για να διαχύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο και να προσπαθήσουν να αποκτήσουν κοινωνική νομιμοποίηση, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν.
Σε αντίθεση με την καπιταλιστική ευμάρεια που επικρατούσε τα προηγούμενα χρόνια και κατά την οποία οι μετανάστες αποτελούσαν ένα χρήσιμο για τα αφεντικά, φθηνό και ελέγξιμο εργατικό δυναμικό, σήμερα, σε συνθήκες οξυμένης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης, οι μετανάστες έχουν πάψει πλέον σε μεγάλο βαθμό να είναι αναγκαίοι για το κεφάλαιο, μιας και το ρόλο του εφεδρικού στρατού εργασίας και του φθηνού εργατικού δυναμικού που προωθεί την αύξηση των καπιταλιστικών κερδών μπορεί πλέον κάλλιστα να τον παίξει και ο ντόπιος πληθυσμός.
Οι μετανάστες αντιμετωπίζονται πια από τον κυρίαρχο λόγο ως “εισβολείς που ήρθαν στη χώρα για να κλέψουν, να ρημάξουν και να σκοτώσουν” και σε βάρος τους αναπτύσσονται μια σειρά κατασταλτικών πολιτικών. Μέσα από τη θωράκιση των συνόρων (με την ευρωαστυνομία της FRONTEX, τα ναρκοπέδια και τους φράχτες) στο εξωτερικό όριο της Ευρωπης-φρούριο, αλλά και με τις συνεχείς επιχειρήσεις-”σκούπα”, τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, τις απελάσεις και τη διάχυση του ρατσιστικού λόγου και της λογικής του “διαίρει και βασίλευε” στο εσωτερικό, επιχειρείται η κοινωνική απομόνωση των μεταναστών, προωθείται ο κοινωνικός κανιβαλισμός και αποπροσανατολίζεται η κοινωνική οργή ούτως ώστε να μην στραφεί σε βάρος των πραγματικών υπεύθυνων για την καθημερινή λεηλασία των ζωών μας.
Σε καμιά περίπτωση δε θέλουμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο μας. Είναι γεγονός πως η υπερσυσσώρευση χιλιάδων άνεργων και πεινασμένων ανθρώπων σε περιοχές που ευνοείται η δημιουργία “γκέτο”, είτε αυτές είναι καταυλισμοί είτε γειτονιές στο κέντρο των πόλεων, δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα που είναι έτοιμο να εκραγεί και πολλές φορές το κάνει. Οι μετανάστες, αφού εκδιώχθηκαν βίαια από τις περιοχές τους εξαιτίας της δυστυχίας, της φτώχειας και των πολέμων που διεξάγει η παγκόσμια κυριαρχία και αφού επιβίωσαν -οι πιο τυχεροί- από βέβαιο πνιγμό στα σαπιοκάραβα που τους μεταφέρουν στο Αιγαίο και θάνατο από τις νάρκες στα σύνορα του Έβρου, έφτασαν στο εσωτερικό του Δυτικού κόσμου και αποτελούν ουσιαστικά μια στρατιά ανέργων, εξαναγκασμένων να κερδίσουν την επιβίωση τους μέσα στις ασφυκτικές συνθήκες ομηρίας που επιβάλλουν τα αφεντικά. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες εξαθλίωσης και στυγνής εκμετάλλευσης είναι επόμενο να εμφανίζονται φαινόμενα αντικοινωνικών συμπεριφορών και κανιβαλισμού που δημιουργούν σοβαρά προβλήματα συνύπαρξης τα οποία πολλές φορές οξύνονται και από την παρουσία της μαφίας (εμπόριο ναρκωτικών, λευκής σαρκός και δουλεμπόριο), ντόπιας και ξένης, η οποία διεξάγεται σε συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό και αποτελεί μια από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις του καπιταλισμού. Όπως και να ‘χει, πρέπει να γίνει σαφές ότι το να είναι κανείς μετανάστης δεν αποτελεί ούτε κάποιου είδους ιδιώνυμο αδίκημα που ευνοεί την εκ των προτέρων εγκληματοποίηση του, ούτε από την άλλη κάποιον καθαγιαστικό τίτλο που κάθε του συμπεριφορά γίνεται άκριτα αποδεκτή. Όλοι κρινόμαστε από τις πράξεις μας…
Εκείνο όμως που προέχει να δούμε όλοι, πριν οδηγηθούμε σε εύκολα συμπεράσματα, είναι το ποιοι πραγματικά ευθύνονται για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκονται σήμερα όλοι οι καταπιεσμένοι και να στοχοποιήσουμε με τη σειρά μας το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα που γεννάει τη φτώχεια, τον πόλεμο, την εξαθλίωση και το θάνατο. Γιατί δεν μπορεί να στρεφόμαστε ενάντια στο διπλανό μας, να εχθρευόμαστε τον άλλο καταπιεσμένο και εκμεταλλευόμενο επειδή έχει διαφορετικό χρώμα, άλλη εθνική καταγωγή και μιλάει άλλη γλώσσα, αλλά μόνο σε όσους δημιούργησαν αυτό τον κόσμο με τέτοιους όρους ώστε να διασφαλίζεται πλήρως η διαιώνιση της κερδοφορίας και της εξουσίας τους.
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η λύση βρίσκεται μόνο στη συλλογικοποίηση, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση όλων των από τα κάτω. Στη συνειδητοποίηση της κοινής ταξικής μας θέσης και της ανάγκης αρμονικής και ελεύθερης συνύπαρξης όλων με γνώμονα την αλληλοβοήθεια και τον αλληλοσεβασμό, μακριά από τον καπιταλισμό και το κράτος του, τους θεσμικούς και μη θιασώτες της διαμεσολάβησης και του αλληλοσπαραγμού. Για τη δημιουργία κοινών ταξικών και κοινωνικών σχέσεων ντόπιων και ξένων και για την ανάπτυξη ενός συλλογικού και συντροφικού αγώνα ενάντια στους καθημερινούς μας δυνάστες, στον καπιταλισμό και το κράτος…
Ενάντια στα ρατσιστικά πογκρόμ, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις αντικοινωνικές συμπεριφορές από όπου και αν προέρχονται…
Στον πόλεμο των φτωχών, ο μόνος κερδισμένος είναι το κράτος, τα αφεντικά και οι υπερεθνικοί τους σύμμαχοι…
Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 26 Μάη 2012
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ ΣΤΕΛΛΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Η αναρχική Στέλλα Αντωνίου συνελήφθη στις 4 Δεκέμβρη 2010 σε μια “αντιτρομοκρατική” επιχείρηση της αστυνομίας και από τότε, εδώ και 16 μήνες, βρίσκεται προφυλακισμένη, κατηγορούμενη για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Το σαθρό και κατασκευασμένο κατηγορητήριο που την εμπλέκει στην υπόθεση δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να δικαιολογήσει την προφυλάκιση της, τη στιγμή μάλιστα που έχει ήδη υποβάλλει 4 αιτήσεις αποφυλάκισης εξαιτίας πολύ σοβαρών λόγων υγείας που αντιμετωπίζει και που επιδεινώνονται λόγω της παραμονής της στη φυλακή. Στην πραγματικότητα βέβαια, η παράταση της προφυλάκισης της συντρόφισσας είναι μια ξεκάθαρα εκδικητική στάση των διωκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών, εξαιτίας της πολιτικής της ταυτότητας ως αναρχικής και της μακροχρόνιας συμμετοχής της στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Αυτό είναι σαφές μιας και η Στέλλα δεν σταματά να αντιστέκεται ούτε μέσα από τις φυλακές, συμμετέχοντας και στηρίζοντας τους αγώνας των κρατουμένων για καλύτερες συνθήκες κράτησης.
Από τις 8 Μάρτη η Στέλλα Αντωνίου έχει καταθέσει μια ακόμα, την 5η κατά σειρά, αίτηση αποφυλάκισης, η εκδίκαση της οποίας ακόμα εκκρεμεί. Με δεδομένη τη σοβαρή κατάσταση της υγείας της και την καθημερινή της επιδείνωση στα κολαστήρια των φυλακών Κορυδαλλού, όπου σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να λάβει την εξειδικευμένη θεραπεία που απαιτείται, η παράταση της προφυλάκισης της συνιστά βασανιστήριο που απροκάλυπτα οδηγεί στη φυσική της εξόντωση.
Σε μια περίοδο που η κρίση του συστήματος οξύνεται και οι κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις πληθαίνουν, το κράτος θέτει στο στόχαστρο του τους αγωνιστές που βρίσκονται εδώ και πολλά χρονιά στις επάλξεις των κοινωνικών αγώνων σε μια απόπειρα εξόντωσης των πολιτικών του αντιπάλων σήμερα για να μπορέσει να διαχειριστεί καλύτερα τις εξεγέρσεις των καταπιεσμένων αύριο. Εκεί στοχεύουν οι χωρίς στοιχεία προφυλακίσεις αγωνιστών, οι προληπτικές προσαγωγές, η επιβολή εξοντωτικών χρηματικών εγγυήσεων, η κοινωνική διαπόμπευση ανθρώπων μέσω της δημοσίευσης των προσώπων τους στον τύπο και τα μμε. Όμως ούτε μέσα από τις κατασταλτικές του επιχειρήσεις, ούτε μέσα από την αλλαγή της πολιτικής διαχείρισης μέσα από τις εκλογές θα μπορέσει το καθεστώς να βγει αλώβητο. Η κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη, οι αδιαμεσολάβητοι και αχειραγώγητοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, η ρήξη με το κράτος, τα αφεντικά και τους συμμάχους σε κάθε πεδίο εκδήλωσης των επιθέσεων τους θα ανατρέψει αυτό το σάπιο καθεστώς καταπίεσης και εκμετάλλευσης και θα ανοίξει το δρόμο για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!
Αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΩΝ 5 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΡΗ
Κείμενο που μοιράστηκε από την αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” στη μικροφωνική παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε στο Παράρτημα το Σάββατο 3 Μάρτη καθώς και στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια τη Δευτέρα 5 Μάρτη το πρωί.
Η δίκη των 5 συλληφθέντων της διαδήλωσης της 7ης Μάρτη 2008 αναβλήθηκε τελικά εξαιτίας της απεργίας των δικηγόρων. Στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε έξω από τα δικαστήρια συμμετείχαν περίπου 50 σύντροφοι-ισσες. Επόμενο ραντεβού στις 7 Γενάρη 2013.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ “ΣΚΟΥΠΑ” ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΑ ΠΟΓΚΡΟΜ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΪΚΗΣ ΠΑΤΡΑΪΚΗΣ
Εδώ και μερικούς μήνες και ύστερα από την έναρξη λειτουργίας του καινούργιου λιμανιού στη νότια πλευρά της πόλης της Πάτρας, αρκετοί μετανάστες, προερχόμενοι κυρίως από το Αφγανιστάν, τη Σομαλία, το Σουδάν και χώρες της Βόρειας Αφρικής, έχουν εγκατασταθεί στο παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής Πατραϊκής, έναν χώρο εγκαταλελειμμένο εδώ και μια εικοσαετίας, ύστερα από το κλείσιμο των προβληματικών επιχειρήσεων στις αρχές της δεκαετίας του 90. Σήμερα, ανάμεσα σε μισογκρεμισμένα ντουβάρια και σκουριασμένα μηχανήματα, μερικές εκατοντάδες άνθρωποι προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν να οργανώσουν την καθημερινότητα τους και παράλληλα να περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να περάσουν σε κάποιο καράβι που κατευθύνεται προς την καπιταλιστική Δύση.
Μέσα σ’ αυτήν την καθημερινότητα, οι μετανάστες έχουν να αντιμετωπίσουν μια πολεμική συνθήκη που καλλιεργείται έντεχνα από ένα μέτωπο τοπικών και κεντρικών φορέων που έχουν βαλθεί να τους εξοντώσουν. Η αστυνομία, τα μέσα ενημέρωσης, ο δήμος Πατρέων και ο Οργανισμός Λιμένος, έχοντας τις δικές τους βλέψεις για την αξιοποίηση της περιοχής απέναντι από το νέο λιμάνι και μη βλέποντας σε καμιά περίπτωση με καλό μάτι την παρουσία των μεταναστών εκεί, έχουν ξεκινήσει μια ολοένα και εντεινόμενη στρατηγική εκδίωξης τους. Τα καθημερινά κυνηγητά, οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια, οι ταπεινώσεις και οι εξευτελισμοί, οι εμπρησμοί των όποιων καταλυμάτων έχουν δημιουργήσει, οι δολοφονίες και οι επιχειρήσεις “σκούπα”, εκτεταμένες ή μη, είναι η πραγματικότητα των μεταναστών που ζουν στην περιοχή αλλά σίγουρα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα όλων των υπόλοιπων μεταναστών που ζουν στην περιοχή της Πάτρας, από το Ρίο και την Κανελοπούλου ως τις Ιτιές και τα Βραχναίικα.
Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε τον σοβαρό τραυματισμό αφγανού μετανάστη στο κεφάλι ύστερα από καταδίωξη από μπάτσους, τον άγριο ξυλοδαρμό δυο ανήλικων μεταναστών κοντά στην Πειραϊκή Πατραϊκή που τα μμε μετέτρεψαν σε επίθεση μεταναστών σε λιμενικούς και φυσικά την επιχείρηση “σκούπα” της 5ης Γενάρη και τον εμπρησμό μεγάλου μέρους του καταυλισμού και των προσωπικών αντικειμένων όσων διαμένουν εκεί.
Για μας, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, είναι άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τους τόπους τους εξαιτίας των επεκτατικών πολέμων και της λεηλασίας που διεξάγει η παγκόσμια κυριαρχία σε ολόκληρη την καπιταλιστική περιφέρεια. Έφτασαν στην Πάτρα, καθώς το λιμάνι της αποτελεί πύλη εισόδου προς την καπιταλιστική Δύση με την ελπίδα πως θα μπορέσουν εκεί να βρουν μια καλύτερη και αξιοπρεπή ζωή. Προς το παρόν το μόνο που τους επιφυλάσσεται είναι η φτώχεια, η καταστολή, ο ρατσισμός και η άνευ όρων εκμετάλλευση από τα ντόπια αφεντικά και τις μαφίες των δουλεμπόρων.
Ενάντια σε όσους πλαστούς διαχωρισμούς στηρίζονται στη βάση της φυλής και του έθνους και μας θέλουν να γυρνάμε την πλάτη στους μετανάστες, να σταθούμε δίπλα τους αναγνωρίζοντας στα πρόσωπα τους ένα κομμάτι του εαυτού μας, μια στιγμή της κοινής ταξικής μας μοίρας. Να αντιληφθούμε επιτέλους πως η μήτρα όλων των δεινών μας δεν είναι κανένας ταξικός μας αδερφός, αλλά ο καπιταλισμός και το κράτος που παρασιτικά απομυζούν το κοινωνικό σύνολο και όλοι μαζί, μέσα από κοινούς συλλογικούς αγώνες να τους ανατρέψουμε και να οικοδομήσουμε μια καινούργια κοινωνία χωρίς σύνορα και κράτη, χωρίς στρατούς κι αστυνομίες, μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας!
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ
ΜΠΑΤΣΟΙ, ΛΙΜΕΝΙΚΟΙ, ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΜΜΕ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, Φλεβάρης 2012
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΟΛΙΚΟΥ ΑΡΝΗΤΗ Γ. ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ
–κείμενο που μοιράζεται σε συγκεντρώσεις που πραγματοποιούνται στην Πάτρα ενόψει του στρατοδικείου του συντρόφου που θα πραγματοποιηθεί στις 13 Δεκέμβρη στα Γιάννενα–
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ
ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ Γ.ΚΟΡΩΝΑΙΟ
–ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΓΙΑΝΝΕΝΑ–
“Δηλώνω ότι δεν επιθυμώ να καταταγώ στον στρατό ούτε να έχω καμία επαφή με αυτήν την δομή του εξουσιαστικού συστήματος [...] Είμαι εχθρός κάθε κράτους κάθε έθνους και εν δυνάμει καταστροφέας τους”. Γ.Κ..
Ο στρατός αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα κυριότερα όπλα της κυριαρχίας για την διαφύλαξη και διαιώνιση της εξουσίας της. Από τη μια, είναι απαραίτητος για την λεηλασία και τον έλεγχο της καπιταλιστικής περιφέρειας από τα αφεντικά του πλανήτη (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη) είτε με ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις είτε κάτω από το μανδύα των ”ειρηνευτικών” επιχειρήσεων. Από την άλλη δεν παύει να αποτελεί συστατικό στοιχείο επιβολής της εξουσίας και στο εσωτερικό των κρατών είτε για την επέμβαση και καταστολή του εσωτερικού εχθρού σε περιπτώσεις κοινωνικής αναταραχής (χαρακτηριστικό παράδειγμα η στρατιωτική άσκηση «ΚΑΛΛΙΜΜΑΧΟΣ» που πραγματοποιήθηκε στο στρατόπεδο «Κορομηλά» του Κιλκίς από την 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία και περιλάμβανε την καταστολή των διαδηλώσεων) είτε για την ενστάλαξη των εθνικών ιδεωδών και του πατριωτισμού, είτε ακόμα για την εμπέδωση της πειθαρχίας και της υποταγής αναπαριστώντας και αναπαράγοντας πιστά ένα σύστημα που έχει ανάγκη από άβουλους και πειθήνιους ανθρώπους τόσο στο εργασιακό κομμάτι όσο και σε αυτό των κοινωνικών αντιστάσεων. Σε γενικές γραμμές, ο στρατός υπάρχει για να επιβάλλει με την παρουσία του την κοινωνική και ταξική “ειρήνη”, τον καθημερινό πόλεμο χαμηλής έντασης δηλαδή που διεξάγεται σε βάρος των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου και στοχεύει στην εδραίωση και αναπαραγωγή του καθεστώτος καταπίεσης και εκμετάλλευσης.
Μπροστά λοιπόν στη βαρβαρότητα και την παράνοια που προωθεί η στρατιωτική θητεία, άνθρωποι που δεν είναι διατεθειμένοι να χαραμίσουν κάποιους μήνες από τη ζωή τους υποτασσόμενοι στις αρρωστημένες ορέξεις των στρατοκρατών, επιλέγουν να αρνηθούν το στρατό. Οι προσωπικές επιλογές αποφυγής του στρατού (τρελόχαρτο, ανυποταξία κτλ) είτε πηγάζουν από βαθύτερα σκεπτικά είτε από μια αυθόρμητη και πηγαία αποστροφή για αυτόν τον σάπιο θεσμό είναι επιλογές εναντίωσης και ως εκ τούτου θεμιτές και δίκαιες. Υπάρχουν όμως και επιλογές, όπως η ολική άρνηση στράτευσης, οι οποίες περνούν από το προσωπικό στο συλλογικό, αρνούνται δημόσια τόσο τη στρατιωτική θητεία όσο και το στρατό ως θεσμό επιλογές οι οποίες προωθούν την άρνηση του στρατού ως πολιτικό ζήτημα αρνούμενες την οποιαδήποτε επαφή με το κράτος και το αυθαίρετο δικαίωμα του να ορίζει τη ζωή μας. Αυτές είναι που δέχονται και τη μεγαλύτερη καταστολή εκ μέρους των κρατικών και στρατιωτικών μηχανισμών.
Τέτοια είναι και η υπόθεση του αναρχικού Γεράσιμου Κορωναίου που είναι ολικός αρνητής στράτευσης από το 2009 και στις 13 Δεκέμβρη καλείται σε στρατοδικείο στα Γιάννενα για αυτή του την επιλογή. Ο ίδιος έχει πάρει την απόφαση να παρουσιαστεί στο στρατοδικείο δίνοντας το πολιτικό στίγμα της δίωξης του στηριζόμενος από την αλληλεγγύη των συντρόφων του και όσων καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται μόνο για προσωπική του υπόθεση. Δεν θα είναι μόνος του! Η αλληλεγγύη μας στο Μάκη όπως και σε κάθε ολικό αρνητή στράτευσης είναι δεδομένη και πολύμορφη.
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΩ? ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΦΤΑΙΝΕ Ή ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΙΓΥΡΩ ΚΛΑΙΝΕ?
Μερικές σκέψεις για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας (19 και 20 Οκτώβρη) και το ρόλο του ΚΚΕ.
Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε μια άκρατη επίθεση κράτους και κεφαλαίου ενάντια στην κοινωνία. Ο καπιταλισμός, νιώθοντας το θρόνο του να τρίζει εν μέσω της συστημικής κρίσης που οι ίδιες του οι αντιφάσεις αναπόφευκτα δημιουργούν, ρίχνει στο παιχνίδι όλα τα χαρτιά του. Σε σχεδόν εβδομαδιαία βάση ψηφίζονται νόμοι που επιβάλουν τη λεηλασία των “δημόσιων” αγαθών, πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις, ακυρώνουν τις συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις εργασίας, κατακρεουργούν δικαιώματα κερδισμένα ύστερα από αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες.
Στο πλάι όλων αυτών, η κρατική καταστολή έρχεται για να επιβάλει με ωμή βία και τρομοκρατία όσα δεν μπορεί να επιβάλει με την πειθώ η ρητορεία περί “εθνικής σωτηρίας”. Απέναντι στη χυδαία αυτή επίθεση, κοινωνικά κομμάτια δείχνουν να μην είναι διαθέσιμα να δεχθούν το βιασμό των ζωών τους έτσι εύκολα. Μια κλιμάκωση συνεχών κινητοποιήσεων με πολυήμερες απεργίες από κλαδικά σωματεία, καταλήψεις δημοσίων κτηρίων και άλλες πολύμορφες δράσεις οδήγησαν στη δεύτερη 48ωρη απεργία που πραγματοποιήθηκε ποτέ, από τη Μεταπολίτευση και μετά, αυτή των 19 και 20 Οκτώβρη. Την πρώτη ημέρα, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών εκφράζουν την οργή τους στους δρόμους της Αθήνας και άλλων ελληνικών πόλεων, ενώ δεν λείπουν και οι δυναμικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολείς. Όλος ο κόσμος δείχνει να περιμένει με μια απίστευτη ένταση τη δεύτερη ημέρα κινητοποιήσεων, όπου η συγκέντρωση διαδηλωτών αναμένεται ακόμα μεγαλύτερη. Όλα αυτά μάταια όμως, αφού το ΚΚΕ είχε άλλη άποψη. Φρόντισε λοιπόν να αναλάβει το ρόλο του μπάτσου που τόσο καλά έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι κατέχει και να στοιχίσει από νωρίς τις κόκκινες διμοιρίες του, την ‘‘περίφημη’’ περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και της ΚΝΕ, οπλισμένες με καδρόνια και κράνη, τριγύρω από τη Βουλή. Το ‘‘Κόμμα του Λαού’’ προσκυνώντας για άλλη μια φορά το αστικό καθεστώς, προστάτεψε με ζήλο και αφοσίωση το κτήριο-σύμβολο του κράτους και την ίδια την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου που τα μέλη του τόσο μελοδραματικά καταδίκαζαν σε δηλώσεις τους όλο το προηγούμενο διάστημα. ΚΝΑΤ και ΠΑΜίτες, αρχικά με τα ΜΑΤ να παρακολουθούν από απόσταση κι έπειτα σε αγαστή συνεργασία μαζί τους, επιτίθενται κατά διαδηλωτών που προσπαθούν να προσπεράσουν την περιφρούρησή τους και να προσεγγίσουν το κοινοβούλιο.
Οι συγκρούσεις με τους διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και αρκετά άτομα του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος τα οποία αποφασίζουν να αντεπιτεθούν με ότι μέσα διαθέτουν, είναι σφοδρότατες και άνθρωποι τραυματίζονται εκατέρωθεν. Τα μέσα και οι τρόποι αντίστασης στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο δεν ιεραρχούνται και ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι πως αυτά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να λειτουργούν αποτρεπτικά για την υπόθεση του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού αγώνα και να παραπέμπουν σε λογικές κοινωνικού κανιβαλισμού, έστω και αν η χρήση τους είναι αμυντική ή ορθή. Οι σταλινικοί δεν διστάζουν να επιτεθούν και να τραυματίσουν και άοπλους διαδηλωτές, ακόμα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, υποστηρίζοντας ουσιαστικά με πάθος ότι είναι οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να διαδηλώσουν τη συγκεκριμένη ημέρα, γεγονός στο οποίο φαίνεται να συμφωνεί και η αστυνομία, αφού διέλυσε με χημικά όλες τις υπόλοιπες διαδηλώσεις πλην αυτής του ΠΑΜΕ.
Το συγκεκριμένο κόμμα έχει κι άλλες φορές στο παρελθόν δείξει ότι αποτελεί το τέλειο αριστερό δεκανίκι του κράτους σε καιρούς αστάθειας (από τη συμφωνία της Βάρκιζας το 1945, την προβοκατορολογία το Νοέμβρη του 1973 κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τη συγκυβέρνηση 1989, μέχρι την παράδοση συντρόφων στα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια συγκρούσεων για το Πολυτεχνείο το 1998, τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης και εύσημα από καθεστωτικές δεξιές εφημερίδες και κόμματα κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 κ.α.), ενισχύοντας τον κατασταλτικό μηχανισμό του και προσπαθώντας να απομονώσει κοινωνικά τα αγωνιζόμενα κομμάτια που δεν ακολουθούν τη δική του γραμμή, τη γραμμή καπηλείας κάθε κινηματικής δραστηριότητας. Στην περίπτωση του Συντάγματος η κατάληψη του πάνω μέρους της πλατείας από το ΚΚΕ θα μπορούσε να είναι εσκεμμένη ούτως ώστε να προκληθούν συγκρούσεις με τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Η δικαιολογημένη αγανάκτηση ανθρώπων που ήθελαν να εισβάλλουν εκείνη τη μέρα στο κοινοβούλιο εύκολα θα μπορούσε στη συνέχεια, όπως και έγινε, να αποπολιτικοποιηθεί από το Κόμμα και να μετατραπεί επικοινωνιακά σε μια σκοτεινή συνεργασία χρυσαυγιτών, καρατζαφερικών, αναρχικών και μπάτσων βγαλμένη από τα πιο παρανοϊκά σενάρια μιας ιδιότυπης, σταλινικού τύπου γκεμπελίστικης παραπληροφόρησης.
Για μας, στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο κάθε πολιτικό υποκείμενο επιλέγει την πλευρά του – και το με ποια πλευρά έχει επιλέξει η ηγεσία του ΚΚΕ να συνταχθεί είναι για μας ξεκάθαρο: με τον Εχθρό. Φυσικά και δεν εξισώνουμε τη βάση του κόμματος, όλους τους εργάτες και λοιπούς ανθρώπους που το στηρίζουν, με την ηγεσία του∙ όμως, από τη στιγμή που κάποιος ακολουθεί επιλογές τέτοιου είδους που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τους κοινωνικούς αγώνες θα πρέπει να γνωρίζει ότι αναλαμβάνει, έστω άθελά του, την ευθύνη για τις επιλογές αυτές.
Μέσα σε όλα αυτά το απόγευμα της ίδιας μέρας αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ο 53χρονος και στέλεχος του ΠΑΜΕ Δημήτρης Κοτσαρίδης, έπειτα από ανακοπή καρδιάς και όχι από τραύματα που δήθεν έφερε από τις συμπλοκές, όπως αμέσως έτρεξαν να διαδώσουν τα ΜΜΕ και οι δηλώσεις των αρχηγών των κομμάτων. Η ίδια η Α. Παπαρήγα μέσα από το βήμα της Βουλής και πλήρως εναρμονισμένη στον καινούριο της ρόλο, αυτόν της άτυπης υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ, κάνει λόγο για επιθέσεις αναρχοφασιστοειδών, αποκρύπτοντας την πραγματική αιτία θανάτου του 53χρονου. Αυτή δεν είναι άλλη από την ίδια την δολοφονική φύση του κράτους και της δημοκρατίας, της δημοκρατίας που για να συνεχίσει να υπάρχει, κατεβάζει στους δρόμους τους ένστολους δολοφόνους της, τα ΜΑΤ, αιματοκυλώντας κάθε διαδήλωση είτε πρόκειται για εκατοντάδες τραυματίες είτε δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση για το θάνατο ενός ανθρώπου.
ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!
aναρχική ομάδα ‘‘δυσήνιος ίππος’’
Πάτρα, 27 Οκτώβρη 2011
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΟΥ “ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ”
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Στις 5 Οκτώβρη ξεκίνησε στην Αθήνα, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, η δίκη της υπόθεσης του ‘Επαναστατικού Αγώνα’, με κατηγορούμενους τους Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνά που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση και τους αναρχικούς Σ. Νικητόπουλο, Χ. Κορτέση, Β. Σταθόπουλο, Μ. Μπεραχά και Κ. Κάτσενο που διώκονται για την υπόθεση αυτή εξαιτίας των φιλικών και πολιτικών τους σχέσεων.
Το Σάββατο 10 Απρίλη 2010 και ένα μήνα μετά τη δολοφονία του αναρχικού και μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, Λάμπρου Φούντα από μπάτσους στη Δάφνη, την ώρα που το ελληνικό κράτος ήταν έτοιμο να υπογράψει το πρώτο μνημόνιο συνεργασίας με το ΔΝΤ και την ΕΕ, δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας εισβάλλουν σε διάφορα σπίτια συντρόφων στην Αθήνα και πραγματοποιούν πολύωρες έρευνες. Την επόμενη μέρα ανακοινώνεται από τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας ότι κρατούνται έξι αναρχικοί οι οποίοι τις επόμενες μέρες προφυλακίζονται. Μάλιστα, όπως επιβεβαιώνουν και γνωστοί δημοσιογράφοι-υπάλληλοι της κρατικής ασφάλειας, “στα σπίτια τους βρέθηκαν πολύτιμα ευρήματα”, όπως αναρχικά έντυπα, πολιτικά βιβλία, όργανα γυμναστικής, καλαμωτές και ξυπνητήρια που “αποδεικνύουν” την ενοχή τους. Από τις πρώτες κιόλας μέρες οι Ρούπα, Μαζιώτης και Γουρνάς αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην οργάνωση. Ένα χρόνο μετά, οι 3 αναρχικοί Νικητόπουλος, Κορτέσης και Σταθόπουλος αφήνονται προσωρινά ελεύθεροι, ενώ για την υπόθεση ασκείται ποινική δίωξη με βάση τα ευφάνταστα τρομοσενάρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και στους Μ. Μπεραχά και Κ. Κάτσενο.
Σε μια περίοδο όπου το καπιταλιστικό σύστημα έχει ανοίξει ένα διαρκή και με αυξανόμενη ένταση πόλεμο στην κοινωνία, καταδικάζοντας στη φτώχια και την ανέχεια εκατομμύρια ανθρώπους, οργανώνει παράλληλα τη νομική και κατασταλτική του οχύρωση απέναντι στις κοινωνικές εξεγέρσεις που έρχονται λαμβάνοντας ειδικά κατασταλτικά μέτρα και εφαρμόζοντας μια πολιτική μηδενικής ανοχής απέναντι σε όσους αντιστέκονται, με όποιο τρόπο κι αν το κάνουν. Στην ουσία πρόκειται για το πέρασμα σε μια νέα κοινωνική συνθήκη που στόχο έχει την πλήρη εξόντωση της κοινωνίας, των συλλογικών της διαδικασιών και αντιστάσεων και την υποταγή της στις αδηφάγες ορέξεις των ντόπιων αφεντικών και των διεθνών συμμάχων τους. Μια νέα συνθήκη, όπου αν τελικά επικρατήσει θα περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερους όρους σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής και δραστηριότητας. Από το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τον έλεγχο και την καταστολή σε οργουλιανές εκδοχές μέχρι τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την ακόμη μεγαλύτερη λεηλασία της φύσης με πρόσχημα την «πράσινη ανάπτυξη» όσο και τελικά την μετατροπή του ανθρώπου σε μηχανή παραγωγής κέρδους με την ζωή να υποβιβάζεται σε μετρήσιμο και τελικά αναλώσιμο μέγεθος.
Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα λοιπόν, η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές, είναι μια ακόμα αναφαίρετη στιγμή του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού αγώνα, καθώς λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όσους αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα ανάπτυξης της ριζοσπαστικής κριτικής και δράσης, αλλά και συνάντησης των επιμέρους αντιστάσεων που διεξάγονται στα διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικοταξικού πολέμου στην κατεύθυνση της περαιτέρω συλλογικοποίησης και διεύρυνσης τους, μέχρι τη συνολική ανατροπή του κόσμου των κυρίαρχων.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Κ. ΓΟΥΡΝΑ που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον ‘Επαναστατικό Αγώνα’
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ, Σ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟ, ΣΤΗ Μ. ΜΠΕΡΑΧΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ Κ. ΚΑΤΣΕΝΟ που διώκονται για την ίδια υπόθεση.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ, μέλος του “Επανασταττικού Αγώνα” που έπεσε στις 10 Μάρτη 2010 στη Δάφνη από τις σφαίρες των ένστολων δολοφόνων της δημοκρατίας.
ΔΙΚΗ― 5 ΟΚΤΩΒΡΗ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ
Κείμενο που μοιράζεται από το “Δυσήνιο Ίππο” ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ (28 ΙΟΥΛΗ)
Την Πέμπτη 28 Ιούλη το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Όλγας, ύστερα από πρωτοβουλία συντρόφων, συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες και ενάντια στις επιχειρήσεις σκούπα που πραγματοποιούνται τις τελευαίες μέρες από τους μπάτσους σε συνεργασία με το δήμο Πατρέων στην περιοχή του καταυλισμού του ΟΣΕ στον Αγ. Ανδρέα.
Η συγκέντρωση κράτησε περισσότερο από 2 ώρες, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, ενώ υπήρχαν και 2 πανό, ένα που έγραφε “οι επιχειρήσεις σκούπα είναι φασισμός …κι όσοι σιωπούν συνένοχοι — Αλληλεγγύη στους μετανάστες” κι ενα άλλο που έγραφε “Με τους μετανάστες είμαστε μαζί, σκούπα σε αφεντικά, μπάτσους και ναζί”.
Παρακάτω ακολουθεί ένα από τα κείμενα που μοιράστηκαν στη συγκέντρωση.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΣΚΟΥΠΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!
*το κείμενο που μοιραζόταν από τη συνέλευση ενάντια στην κοινωνική και ταξική ειρήνη βρίσκεται εδώ
Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ, ΟΥΤΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ!
Μικροφωνική αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης στους συλληφθέντες της 48ωρης γενικής απεργίας (28-29 Ιούνη). στον αναρχικό Μανώλη Λιόλιο (εκ των συλληφθέντων) στον οποίο έχει οριστεί η αστρονομική εγγύηση των 70.000 ευρώ και στον Χ.Κ, ο οποίος αφού ξυλοκοπήθηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ μετά απο συναυλία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της απεργίας, συνελήφθη και προφυλακίστηκε στις φυλακές Κορυδαλλού. Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 48ωρης ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΜΑΝΩΛΗ ΛΙΟΛΙΟ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Χ.Κ. ΣΟΒΑΡΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ , ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!
MHXANΟΚΙΝΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΖΑΡΟΥΧΛΕΪΚΑ
Το Σάββατο 25 Ιούνη το πρωί περίπου 50 σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαν μηχανικίνητη πορέια στην περιοχή των Ζαρουχλεϊκων στην Πάτρα, σε ένδειξη αλληλεγγύης στους μετανάστες και ενάντια στις ρατσιστικές αντιλήψεις, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις φασιστικές-παρακρατικές συμμορίες. Μετά το τέλος της πορείας στην οποία συμμετείχαν περίπου 15 μηχανές και 7-8 αυτοκίνητα και διέσχισε πολύ μεγάλο τμήμα των νότιων γειτονιών της Πάτρας, ακολούθησε μικροφωνική στην πλατεία που βρίσκεται στη συμβολή των οδων Ευβοίας και Ανθείας. Σε όλη την παρέμβαση μοιράστηκαν πάρα πολλά κείμενα και πετάχτηκαν πολλές χιλιάδες τρικάκια. Η όλη κίνηση έληξε μετά τις 14.30 το μεσημέρι.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ-ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!
*το παραπάνω κείμενο είναι ένα απο αυτά που μοιράζονταν στη χθεσινή παρέμβαση
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 3 ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ Σ.ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟΥ, Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
*Κείμενο που μοιράστηκε τις προηγούμενες ημέρες στην Πάτρα σχετικα με τη μεθοδευση του Αρείου Πάγου για επαναφυλάκιση των 3 αναρχικών συντρόφων. Τελικά, με βούλευμά του το Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας έκρινε ότι οι τρεις κατηγορούμενοι δεν πρέπει να οδηγηθούν εκ νέου στις φυλακές Κορυδαλλού καθώς όπως δέχτηκε δεν είναι ύποπτοι φυγής.
ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΑΡΗ ΣΙΕΡΗΝΙΔΗ — ΠΛ.ΟΛΓΑΣ 17.30
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ
” Αν είναι, λοιπόν, κάτι που δίνει υπόσταση στο κατηγορητήριο, αυτό δεν είναι το γενετικό υλικό που ανιχνεύτηκε σε μια από τις διάσπαρτες μάσκες που βρέθηκαν στην περιοχή των Εξαρχείων εξ αιτίας των επεισοδίων των προηγούμενων ημερών, αλλά η πολιτική γενετική μου ύλη, η παρουσία μου σε εκείνη την πλευρά του οδοφράγματος που ορίζει η ταξική μου θέση και συνείδηση, ενάντια στην καπιταλιστική κυριαρχία και την κρατική τρομοκρατία. “
Άρης Σειρηνίδης, πολιτικός κρατούμενος
10/02/2011
Σε μια περίοδο έντασης της κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία, και υπό το φόβο μετατροπής της κοινωνικής οργής σε γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, οι κυρίαρχοι ενισχύουν το κατασταλτικό τους οπλοστάσιο για την εξουδετέρωση των ταξικών-κοινωνικών αντιστάσεων.
Από το νέο τρομονόμο που ποινικοποιεί οποιαδήποτε έκφανση του κοινωνικού αγώνα, το νέο νομοσχέδιο για τις κάμερες και το ηλεκτρονικό φακέλωμα των τηλεπικοινωνιών μέχρι τη χρήση επιστημονικοφανών στοιχείων (πχ. DNA) για την άσκηση πολιτικών διώξεων και τις μαζικές προφυλακίσεις αγωνιστών με κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα στοιχεία, ο στόχος της καταστολής είναι διπλός: από τη μία επιδιώκει να αποδυναμώσει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια και ιδιαίτερα τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, σε μια προσπάθεια ηθικής και υλικής τους εξόντωσης, αλλά και από την άλλη στοχέυει ξεκάθαρα στον εκφοβισμό ολόκληρης της κοινωνίας, ώστε να απομαζικοποιηθούν και να κατακερματιστούν οι κινήσεις αντίστασης από ‘δω και στο εξής.
Ο Άρης Σειρηνίδης συνελήφθη στις 3 Μάη 2010 ως ύποπτος για ληστεία. Όταν λίγες μέρες μετά οι προσπάθειες ενοχοποίησής του για αυτήν την υπόθεση έπεσαν στο κενό, η αστυνομία ανέσυρε μια παλιά υπόθεση πυροβολισμού εναντίον κλούβας των ΜΑΤ στα Εξάρχεια τον Ιούλη του 2009, για να επιβάλλει την προφυλάκισή του. Για να λυθούν τα χέρια των δικαστικών αρχών, προστέθηκε και ως «στοιχείο» στη δικογραφία μια χειρουργική μάσκα, η οποία εμφανίζεται να έχει το γενετικό του υλικο, χωρίς καμία απόδειξη ότι αυτή χρησιμοποιήθηκε στο περιστατικό.
Στην πραγματικότητα, ο Άρης Σειρηνίδης βρίσκεται στη φυλακή γιατί είναι αναρχικός, γνωστός στους διωκτικούς μηχανισμούς για τη μακρόχρονη, συνεπή και αγωνιστική του παρουσία στα πεδία του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Δεν είναι κάποιος τυχαίος περαστικός καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που έχει στοχοποιηθεί από το κράτος και τα φερέφωνά του λόγω της δράσης του. Στην παρούσα χρονική συγκυρία και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η πιο σκληρή και επιθετική πολιτική εις βάρος της κοινωνίας από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά με πρόφαση την κρίση, η δημιουργία μιας τέτοιας σκευωρίας εις βάρος ενός αγωνιστή επιδιώκει από τη μια να εκδικηθεί τον ίδιο για την ως τώρα «ενοχλητική» δράση του και από την άλλη αποτελεί ένα ακόμη όπλο στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του για να παραδειγματίσουν όσους αντιστέκονται, εκφοβίζοντας παράλληλα και όλους τους υπόλοιπους.
Στις 9 Μάρτη ξεκίνησε η δίκη του στην Αθήνα, η οποία και διακόπηκε για τις 17 Μάρτη ύστερα από αίτημα της υπεράσπισης για εξαίρεση της εισαγγελέα, η οποία ήταν η ίδια που είχε διατάξει την προφυλάκισή του. Στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του μια εικόνα του εαυτού μας. Μια εικόνα του καθημερινού αγώνα ενάντια στο καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ενάντια στο κράτος και τ’ αφεντικά, του αγώνα για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”, Μάρτης 2011
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΕΙΟΥ
Την Τρίτη 28 Δεκέμβρη το πρωί, διμοιρίες των ΜΑΤ εισβάλλουν στο κατειλημμένο εδώ και δύο μήνες Μαραγκοπούλειο επί των οδών Γούναρη και Χαραλάμπη στην Πάτρα. Έντεκα άτομα που βρίσκονται εκείνη την ώρα στο εσωτερικό του χώρου συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ασφάλεια της οδού Ερμού. Άμεσα κινητοποιούνται δεκάδες αγωνιστές, που αρχικά κατευθύνονται έξω από την εκκενωμένη κατάληψη και στη συνέχεια πραγματοποιούν συγκέντρωση έξω από το αστυνομικό μέγαρο όπου κρατούνται οι συλληφθέντες. Μετά από λίγες ώρες, οι συλληφθέντες αφήνονται ελεύθεροι, οι 9 με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης.
Μέσα στις σύγχρονες συνθήκες λυσσαλέας έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, όξυνσης της κρατικής καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου, οι κατειλημμένοι κοινωνικοπολιτικοί χώροι, ως ορατές εστίες συνάντησης, ζύμωσης, συλλογικοποίησης και αντίστασης, βρίσκονται μόνιμα στο στόχαστρο της καταστολής. Άλλωστε, η καταστολή που αυτή τη στιγμή θέτει στο στόχαστρο το Μαραγκοπούλειο, δεν αφορά αποκλειστικά τη συγκεκριμένη κατάληψη, αλλά αποτελεί κεντρική στρατηγική για το κράτος, ίση με αυτή των ευρύτερων ριζικών αναδιαρθρώσεων που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο χρόνο.
Η κατάληψη του Μαραγκοπούλειου στοχοποιήθηκε από την κεντρική και την τοπική εξουσία, καθώς και από τους ρουφιάνους εντολοδόχους τους των ΜΜΕ από την πρώτη κιόλας στιγμή της ύπαρξης της, ακριβώς επειδή προωθεί σε καθημερινή βάση την αλληλεγγύη κόντρα στην εξατομίκευση, την αυτοοργάνωση κόντρα στη διαμεσολάβηση, και την αντίσταση κόντρα στην παραίτηση και την υποταγή. Επειδή αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου πανελλαδικού και παγκόσμιου δικτύου αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών και πολιτικών χώρων που σαμποτάρουν μέσα στην κοινωνία τα θεμέλια της εξουσίας, που κρατάνε ζωντανή την προοπτική της ανατροπής του καθεστώτος εκμετάλλευσης και καταπίεσης και του περάσματος σε μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
Ως αναρχικοί, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με όλες μας τις δυνάμεις στους καταληψίες συντρόφους και συντρόφισσες του Μαραγκοπούλειου, αναγνωρίζοντας πως κάθε χτύπημα σε έναν κατειλημμένο κοινωνικοπολιτικό χώρο αποτελεί ένα πλήγμα απέναντι σε κάθε συλλογικό χώρο αντίστασης και ευρύτερα απέναντι σε όλους όσοι αγωνίζονται ενάντια στην εξουσία του κράτους και των αφεντικών, ενώ παράλληλα στοχεύει στην αποτροπή δημιουργίας νέων αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων αντίστασης και στον κοινωνικό εκφοβισμό. Η αλληλεγγύη στην κατάληψη του Μαραγκοπούλειου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και ταξικής αντίστασης η οποία είναι πολύμορφη και διαρκής και ως τέτοια εμπεριέχει και τη δημιουργία συλλογικών αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, στεκιών και καταλήψεων. Είναι υπόθεση που αφορά τον καθένα και την καθεμιά μας!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ!
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΞΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ-ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 29 Δεκέμβρη 2010
ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ “ΠΡΑΣΙΝΗ” ΑΝΑΠΤΥΞΗ
H «πράσινη» ανάπτυξη είναι η συνέχιση της
καταστροφής και της λεηλασίας της φύσης με άλλο όνομα
Ένα από τα βασικά ιδεολογήματα της κυριαρχίας στην προσπάθεια της για την απρόσκοπτη και αδιάκοπη εκμετάλλευση και λεηλασία της κοινωνίας και του φυσικού κόσμου, είναι αυτό της ανάπτυξης. Ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες λέξεις όπως πρόοδος, ανάπλαση, αξιοποίηση και ανάπτυξη εντοπίζονται σε καθημερινή βάση στη ρητορική της κυριαρχίας και αποσκοπούν στην καθυπόταξη της κοινωνίας μπροστά στα έκδηλα εγκλήματα που πραγματώνει καθημερινά η παγκόσμια κυριαρχία σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπινων πολιτισμών. Παράλληλα, και όχι τυχαία, η έννοια ανάπτυξη συνεπάγεται και έναν ακόμα διαχωρισμό. Χωρίζει τον πλανήτη σε δύο μεγάλα στρατόπεδα. Από τη μια τα ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης και από την άλλη η υποανάπτυκτη Ανατολή, Αφρική και Λ. Αμερική που πρέπει πάση θυσία να αναπτυχθούν. Με λίγα λόγια ανοίγει το δρόμο για την νομιμοποίηση της λεηλασίας σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό επίπεδο στο σύνολο της καπιταλιστικής περιφέρειας.
Στο όνομα της ανάπτυξης λοιπόν έχουν συντελεστεί τα μεγαλύτερα οικολογικά εγκλήματα, τα οποία σχεδόν πάντα συνοδεύονται από την υποβάθμιση της ζωή των ανθρώπων και την παράλληλη αύξηση των υπερκερδών του κεφαλαίου. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και το λιώσιμο των πάγων εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου, τις αποψιλώσεις τεράστιων δασικών εκτάσεων, την τρύπα του όζοντος κ.α. που για τους κυρίαρχους αποτελούν απλά παράπλευρες απώλειες που υποστηρίζουν τον ένα και μοναδικό στόχο της “συνεχούς” και “αειφόρου” ανάπτυξης. Για να αντιμετωπίσει τις μαζικές αντιστάσεις που ξεσπούν παγκόσμια ενάντια στην ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που πραγματοποιείται στο όνομα της ανάπτυξης, η κυριαρχία είναι αναγκασμένη να εφεύρει και να προωθήσει κοινωνικά μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών της ένα ακόμα ενισχυτικό ιδεολόγημα το οποίο θα καταφέρει να επουλώσει τις ρηγματώσεις που έχουν προκαλέσει στον κοινωνικό ιστό τα τερατουργήματα της αναπτυξιακής πολιτικής του κράτους και των αφεντικών. Πρόκειται για το ιδεολόγημα της “πράσινης” ανάπτυξης που κινείται στην ίδια κατεύθυνση με το ευρύτερο αναπτυξιακό όχημα, το καλύπτει όμως με ένα πράσινο περιτύλιγμα, με μια δήθεν εκλογικευμένη, φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη και επιχειρεί έτσι να εξουδετερώσει τις όποιες αναταράξεις εμφανίζονται στο πεδίο απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης.
Οι στόχοι του εν λόγω κυριαρχικού ιδεολογήματος είναι διπλοί:αφενός να διαχειριστεί και να περιορίσει τους όποιους κραδασμούς δημιουργεί στο σύστημα η οικολογική κρίση και αφετέρου να διασφαλίσει ένα εγγενές χαρακτηριστικό του κεφαλαίου που είναι η συνεχής κινητικότητα του. Έτσι λοιπόν, από τη μια έχουμε την εμφάνιση κάθε είδους οικολογικά ευαισθητοποιημένων φορέων -κόμματα όλων των αποχρώσεων, καθεστωτικά μίντια, βιομηχανίες, τράπεζες και επιστήμονες- που μέσα από μια διαρκώς αυξανόμενη προπαγάνδα τους επιχειρούν να μας πείσουν για την ύπαρξη και τη λειτουργικότητα του πράσινου καπιταλισμού, ενώ από την άλλη παρατηρούμε την ανάδυση μιας καινούργιας πράσινης βιομηχανίας που έχει έρθει για να λεηλατήσει ότι άφησε όρθιο το σύστημα μέχρι σήμερα. Τώρα, δίπλα στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, τις αποψιλώσεις των δασών και τις αμμοληψίες, έρχονται να προστεθούν νέα πεδία όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ο ήλιος, η γη, ο αέρας, τα φυτά, οι θάλασσες, οι λίμνες και τα ποτάμια μετατρέπονται σε τεράστιες βιομηχανίες άντλησης ενέργειας με αποκλειστικό γνώμονα την αύξηση του κέρδους μεγάλων κατασκευαστικών και ενεργειακών λόμπι που για να ικανοποιήσουν τις αδηφάγες ορέξεις τους είναι έτοιμοι να μην αφήσουν ούτε μια γωνιά του πλανήτη ανεκμετάλλευτη ενισχύοντας τη λογική της απόλυτης κυριαρχίας του καπιταλισμού πάνω στη φύση και τον άνθρωπο με όρους κέρδους. Στο πλαίσιο αυτό, τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις παύουν να υφίστανται και μετατρέπονται σε φωτοβολταϊκά πάρκα είτε σε εκτάσεις καλλιέργειας ειδικών φυτών για την παραγωγή βιοκαυσίμων, δίπλα στις λίμνες και τα ποτάμια ξεφυτρώνουν γιγαντιαία υδροηλεκτρικά εργοστάσια οι κορφές των βουνών κατακλύζονται από ατελείωτους τσιμεντένιους ογκόλιθους που συνιστούν τα αιολικά πάρκα. Μέσα από την προώθηση των πράσινων-εναλλακτικών μορφών ενέργειας η κυριαρχία εξυπηρετεί δύο βασικές επιδιώξεις της. Πρώτον, το άνοιγμα σε νέες ενεργειακές αγορές για να εξυπηρετούνται οι ολοένα και αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις των βιομηχανικών κολοσσών της Δύσης και δεύτερον η απόκτηση ενεργειακής ανεξαρτησία από πετρελαιοπαραγωγά κράτη με τα οποία δεν διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις και μπορούν ανά πάσα στιγμή να θέσουν σε κίνδυνο την καπιταλιστική αναπαραγωγή. Στην ουσία, εκείνο που καταφέρνουν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι να ανοίξουν νέους επενδυτικούς ορίζοντες για το κεφάλαιο, ικανοποιώντας παράλληλα και το αίτημα για λιγότερη περιβαλλοντική μόλυνση. Το κατά πόσο βέβαια ικανοποιούν ένα τέτοιο αίτημα θα το δούμε παρακάτω.
Tο παράδειγμα των αιολικών πάρκων
Τα αιολικά πάρκα είναι μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις που έχουν ολέθριες επιπτώσεις όταν εγκαθίστανται σε ευαίσθητα φυσικά οικοσυστήματα, όπως είναι οι δρυμοί, τα δάση, οι δασικές εκτάσεις, τα μικρά νησιά, οι περιοχές ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, οι προστατευόμενες, κ.λπ.Η εγκατάσταση ενός αιολικού πάρκου απαιτεί σωρεία “υποδομών” καταστροφικών για το περιβάλλον: για να μεταφερθούν οι γιγάντιες ανεμογεννήτριες (μια ανεμογεννήτρια 3 MW έχει ύψος ιστού 100 μ. περίπου και 45 μ. ακτίνα φτερωτής, συνολικά 135 μ. ύψος, όσο δηλ. ένας ουρανοξύστης 45 ορόφων) στη θέση εγκατάστασης, ξυρίζονται δάση, χτίζονται γέφυρες, ανοίγονται τεράστιοι δρόμοι, κόβονται δέντρα, το τοπίο αλλάζει ριζικά. Κατασκευάζονται μετεωρολογικοί πύργοι, ηλεκτρικοί υποσταθμοί μεταβολής τάσης (10-12 στρέμματα ο καθένας, για τα μεγάλα πάρκα), οικίσκοι επί οικίσκων συνεργείων, επιτηρητών, εργοταξίων και άπειρες ηλεκτρικές γραμμές, ρημάζοντας κυριολεκτικά παρθένες περιοχές και σημαντικά οικοσυστήματα. Παράλληλα οι ίδιες οι ανεμογεννήτριες με το θόρυβο που εκπέμπουν, τον τεράστιο όγκο που καταλαμβάνουν σε περιοχές διαταράσσουν τη χλωρίδα και την πανίδα τους (οι ανεμογεννήτριες μόνο στην περιοχή της Καλιφόρνιας σκοτώνουν κατά μέσο όρο 200-300 γεράκια, και 40-60 χρυσαετούς ετησίως, ενώ έχει εκτιμηθεί ότι 7.000 αποδημητικά πουλιά το χρόνο σκοτώνονται από αιολικούς στοβιλοκινητήρες στη νότια Καλιφόρνια), ενώ αλλάζουν ριζικά και το φυσικό τοπίο, αφού τεράστιες παρθένες εκτάσεις όπως τα βουνα και τα δάση μετατρέπονται σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ενέργειας με υποσταθμούς και γραμμές μεταφοράς της αιολικής ενέργειας. Ο χρόνος ζωής ενός αιολικού πάρκου εκτιμάται στα 20-25 χρόνια, μετά το πέρας των οποίων θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο παλιοσιδηρικών, με τα βουνά φορτωμένα με χιλιάδες τόνους μπετόν και χιλιάδες μέτρα υπόγειων και υπέργειων καλωδιώσεων. Τέλος μέχρι και το επιχείρημα περί καταπολέμησης της ανεργίας δεν στέκει αφού θα φέρουν καίριο πλήγμα στην κτηνοτροφία και σε όλους αυτούς που εργάζονται και ζουν από το δάσος. Να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο αιολικό «πάρκο» στην Ευρώπη έχει τρεις μόνιμους υπαλλήλους.
Από την άλλη αμφιλεγόμενο παραμένει το κατά πόσο η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πιο συγκεκριμένα της αιολικής συμβάλλει καθοριστικά στη μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων. Για παράδειγμα, ένα αιολικό πάρκο που βρίσκεται στη Μ. Βρετανία μειώνει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 178.000 τόνους το χρόνο. Ακούγεται εντυπωσιακό, μέχρις ότου πληροφορηθεί κανείς ότι η πτήση ενός και μόνο τζάμπο, μέσα σε μία και μόνη ημέρα, από το Λονδίνο στο Μαϊάμι και πίσω στο Λονδίνο, απελευθερώνει αέρια που επιβαρύνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τα οποία, σε ετήσια βάση, αντιστοιχούν σε 520.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Δηλαδή, η καθημερινή πτήση από την Αγγλία προς την Αμερική απαιτεί την ύπαρξη τουλάχιστον 3 γιγαντιαίων αιολικών πάρκων. Ακόμα και αν τοποθετηθούν 25.000 ανεμογεννήτριες οι ρύποι σε διοξείδιο του άνθρακα και διοξείδιο του θείου θα παραμείνουν κατά 99,93%.
Το μανιφέστο 100 Γερμανών καθηγητών και διανοουμένων σχετικά με την αιολική ενέργεια αναφέρει: η ικανότητα παραγωγής ενέργειας από τον άνεμο είναι συγκριτικά χαμηλή. Οι ανεμογεννήτριες με επιφάνεια πτερυγίων ίσων με το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου, παράγουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της ενέργειας που παράγει ένας συμβατός σταθμός. Έτσι με περισσότερες από 5.000 ανεμογεννήτριες στη Γερμανία, παράγεται λιγότερο από το 1% του απαιτούμενου ηλεκτρισμού. Στη Μ. Βρετανία, θα χρειαζόντουσαν 14.400 ανεμογεννήτριες για να παραχθεί το 4,4% του ηλεκτρικού ρεύματος και 32.700 για να παράγουμε το 10%. Οι δείκτες μόλυνσης είναι παρόμοιοι για τον ίδιο λόγο. Η συνεισφορά της αιολικής ενέργειας προς αποφυγή του φαινομένου του θερμοκηπίου είναι περίπου 1 έως 2 τοις χιλίοις.
Συμπερασματικά
Είναι εμφανές ότι το ιδεολόγημα της ανάπτυξης -πράσινης και μη- αποτελεί μια από τις βασικές αντιφάσεις του συστήματος που αναπόφευκτα το οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Ο καπιταλισμός όσο κι αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο είναι το πολιτικοοικονομικό εκείνο σύστημα που έχοντας ως μόνο σκοπό το κέρδος δε διστάζει να προξενήσει ανυπολόγιστες, μη αναστρέψιμες οικολογικές καταστροφές, όχι μόνο στις βιομηχανικές πόλεις, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, διαταράσσοντας ριζικά τη ισορροπία των οικοσυστημάτων.Και αν για τις κοινωνικές αντιστάσεις που δημιουργούνται κατά καιρούς εξαιτίας της επέλασης των αφεντικών σε όλα τα επίπεδα, ως λύση θα μπορούσε να θεωρηθεί η ένταση της καταστολής και του ελέγχου, η ίδια λύση δεν επαρκεί για την καταστροφή του πλανήτη και για τον ορατό κίνδυνο που τίθεται πλέον σχετικά με την ίδια τη δυνατότητα επιβίωσης σ’ αυτόν. Όσο για τις δήθεν πράσινες πολιτικές και τα οικολογικά αισθήματα της κυριαρχίας, αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από απέλπιδες προσπάθειες επιβίωσης του ίδιου κυριαρχικού μοντέλου που καθημερινά καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση κι αν δεν ανατραπεί γρήγορα θα αφανίσει τα πάντα στο πέρασμα του.
Ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης και των ανθρώπινων κοινωνιών, είναι αγώνας ενάντια στο σύστημα που τις γεννά. Στον καπιταλισμό και το κράτος!
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, Νοέμβρης 2010
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
Το Σάββατο 10 Απρίλη και ένα μήνα μετά τη δολοφονία του αναρχικού Λάμπρου Φούντα από μπάτσους στη Δάφνη, την ώρα που το ελληνικό κράτος ήταν έτοιμο να υπογράψει την άνευ όρων παράδοση του στο ΔΝΤ και την ΕΕ, δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας εισβάλλουν σε διάφορα σπίτια συντρόφων στην Αθήνα και πραγματοποιούν πολύωρες έρευνες. Η επικείμενη επιτήρηση αποσιωπάται από τα μίντια και την ίδια ώρα όλοι κάνουν λόγο για την μεγάλη επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ που σύμφωνα με “έγκυρες” πληροφορίες έχει οδηγηθεί στην εξάρθρωση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Την επόμενη μέρα ανακοινώνεται από τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας ότι κρατούνται οι αναρχικοί Ν. Μαζιώτης, Π. Ρούπα, Κ. Γουρνάς, Σ. Νικητόπουλος, Β. Σταθόπουλος και Χ. Κορτέσης. Μάλιστα, όπως επιβεβαιώνουν και γνωστοί δημοσιογράφοι-υπάλληλοι της κρατικής ασφάλειας, “στα σπίτια τους βρέθηκαν πολύτιμα ευρήματα”, όπως αναρχικά έντυπα, πολιτικά βιβλία, όργανα γυμναστικής, καλαμωτές και ξυπνητήρια που “αποδεικνύουν” την ενοχή τους. Τις επόμενες μέρες το μιντιακό παραλήρημα συνεχίζεται και ξεπερνά κάθε όριο, παρουσιάζοντας δήθεν υπαρκτές τηλεφωνικές συνομιλίες που εμφανίζουν τους συντρόφους να χαίρονται για την έκρηξη βόμβας στα κάτω Πατήσια και τον άδικο θάνατο ενός μικρού μετανάστη. Και οι 6 σύντροφοι βρίσκονται προφυλακισμένοι, ενώ οι Ν. Μαζιώτης, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνάς έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στην οργάνωση. Από τις 9 Οκτώβρη, ο σύντροφος Κώστας Γουρνάς βρίσκεται σε απεργία πείνας με κύριο αίτημα του την ά
ρση του καθεστώτος απομόνωσης από το οικογενειακό και πολιτικό του περιβάλλον που εκ των πραγμάτων επιχειρεί να επιβάλλει η κράτησή του στις φυλακές Τρικάλων. Στις 14 Οκτώβρη εξετάζεται η αίτηση αποφυλάκισης που έχουν καταθέσει οι 6 σύντροφοι ενόψει της συμπλήρωσης του πρώτου εξαμήνου της κράτησης τους.
Η παρούσα συγκυρία βρίσκει το σύστημα στα όρια του με το τελευταίο να δείχνει ξεκάθαρα τόσο τις προθέσεις όσο και τις αντιφάσεις του, με τον κλοιό να σφίγγει από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών ακόμη περισσότερο με τις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ όπως στη ΔΕΗ και τον ΟΣΕ, την αποδοχή του μνημονίου και στον ιδιωτικό τομέα, με νέο ασφαλιστικό εντός του 2011 ανάλογα με τις μακροπρόθεσμες προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του συστήματος, με την επιτάχυνση του προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών, με έμφαση στο άνοιγμα των κλειστών.
Μπαίνοντας λοιπόν σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο τόσο για το κράτος και το κεφάλαιο όσο και για τους καταπιεσμένους και με ορατό το ενδεχόμενο μελλοντικών κοινωνικών εκρήξεων, επιχειρείται το πέρασμα σε μια νέα συνθήκη.Μια νέα συνθήκη, όπου αν τελικά επικρατήσει, περιλαμβάνει και θα περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερους όρους όχι μόνο στον τομέα της εργασίας αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Από το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τον έλεγχο και την καταστολή σε οργουλιανές εκδοχές μέχρι τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την ακόμη μεγαλύτερη λεηλασία της φύσης με πρόσχημα την «πράσινη ανάπτυξη» όσο και τελικά την μετατροπή του ανθρώπινου είδους σε μηχανή παραγωγής κέρδους με την ζωή να υποβιβάζεται σε μετρήσιμο και τελικά αναλώσιμο μέγεθος.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο επιχειρείται παράλληλα και είναι εξίσου απαραίτητη για τους κυρίαρχους σχεδιασμούς και η φυσική και πολιτική εξόντωση όσων αντιστέκονται, με πρώτο και κύριο στόχο της καταστολής τους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές που με τη διαρκή και πολύμορφη δράση τους προωθούν τη ριζοσπαστικοποίηση της αντίστασης σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Μια διαδικασία που στοχεύει φυσικά συνολικά στην κοινωνία και τις αντιστάσεις της και πραγματοποιείται σταδιακά μέσα από τη διαρκή αναβάθμιση του ελέγχου και της καταστολής. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την πρόσφατη εξέλιξη της διεύρυνσης του αντιτρομοκρατικού νόμου που πλέον θα ενεργοποιείται και σε περιπτώσεις αδικημάτων που σχετίζονται με δημόσιες εκδηλώσεις (πορείες-συγκεντρώσεις κλπ.). Για μας, η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές δεν μπορεί παρά να είναι αναφαίρετη συνιστώσα του ευρύτερου αγώνα ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, καθώς λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όσους αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα ανάπτυξης της ριζοσπαστικής κριτικής και δράσης, αλλά και συνάντησης των επιμέρους αντιστάσεων που διεξάγονται στα διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικοταξικού πολέμου στην κατεύθυνση της περαιτέρω συλλογικοποίησης και διεύρυνσης τους, μέχρι τη συνολική ανατροπή του κόσμου των κυρίαρχων.
Είναι εμφανές ότι στη νέα επίθεση που εξαπολύουν τα αφεντικά, τα ΜΜΕ έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Υποδεικνύουν ενόχους, κατασκευάζουν κατηγορητήρια, καταδικάζουν χωρίς δίκη, για να εξοντώσουν από νωρίς τους εχθρούς του κράτους και να αμβλύνουν τις δυνατότητες αντίστασης μπροστά στα ακόμα σκληρότερα μέτρα που έρχονται. Σε κάθε περίπτωση αποτελούν ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία της κυριαρχίας τόσο για την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης όσο και για τον αποτελεσματικότερο έλεγχο και αποπροσανατολισμό του κοινωνικού συνόλου.
Όμως μέσα σε αυτήν την συνθήκη όπου όλα φαίνονται να παρακμάζουν, οι αντιστάσεις μας ανθίζουν. Και εννοούμε με τον όρο «αντίσταση» την έμπρακτη διάθεση για καταστροφή αυτού του σάπιου κόσμου, που ενυπάρχει σε κάθε μικρή ή μεγάλη ενέργεια που κοιτάει προς την απελευθερωτική κατεύθυνση, σε κάθε μικρό ή μεγάλο ρήγμα στον κυρίαρχο λόγο και στις υπάρχουσες δομέςαπό όσους αποφασίζουν να δράσουν κάτω από τις αρχές της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού και της αξιοπρέπειας. Αρχές και αξίες που μπορούν και πρέπει να αντικαταστήσουν τις αξίες αυτού του γερασμένου και σάπιου κόσμου της εξατομίκευσης, της απάθειας και του φόβου. Είναι σίγουρο ότι και μόνο η απουσία συγκεκριμένων προτάσεων και αλλαγών λειτουργεί αποτρεπτικά σε πολλούς, όμως αυτό που τους περιορίζει δεν είναι αυτή καθεαυτή η απουσία προτάσεων αλλά ο φόβος που έχει ενσωματωθεί μέσα τους από το ίδιο το σύστημα για οποιαδήποτε αλλαγή έξω από αυτό, αναγνωρίζοντας την ως καταστροφική και μη εφικτή, ως ονειροπόλα και παιδική. Βέβαια μια αλλαγή προς την απελευθερωτική κατεύθυνση, ένας κοινωνικός μετασχηματισμός θα σήμαινε και την καταστροφή αυτού του συστήματος. Και αυτή είναι ακριβώς η μόνη ρεαλιστική, βιώσιμη και συγκεκριμένη πρόταση. Η καταστροφή του καπιταλιστικού οικοδομήματος, η εξάλειψη κάθε εξουσιαστικού κατάλοιπου και η οικοδόμηση ενός νέου κόσμου. Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν, ούτε εύκολοι δρόμοι προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτούς πρέπει να τους φτιάξουμε μόνοι μας. Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί. Το ερώτημα είναι απλό, η απάντηση μας μένει να δοθεί…
Ή με την σιγουριά ενός σκλαβωμένου και καταδικασμένου κόσμου,
ή με την αβεβαιότητα μιας απελευθερωτικής προοπτικής
…για ένα κόσμο χωρίς κράτη, αφεντικά, καταπίεση και εκμετάλλευση…
…για το κομμουνισμό και την αναρχία!!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Κ. ΓΟΥΡΝΑ (απεργό πείνας από 9 Οκτώβρη) που βρίσκονται προφυλακισμένοι για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα, έχοντας αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ
Σ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟ που βρίσκονται προφυλακισμένοι για την ίδια υπόθεση.
ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ που έπεσε στις 10 Μάρτη 2010 στη Δάφνη από τις σφαίρες των ένστολων δολοφόνων της δημοκρατίας.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ “ΠΡΑΣΙΝΗ” ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗ ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ, 4-10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010
Ο ποταμός Αχελώος διαμορφώνει στις περιοχές που διασχίζει (πηγάζει από τις οροσειρές την ν. Πίνδου και εκβάλλει στην Αιτωλοακαρνανία) ένα άκρως σημαντικό οικοσύστημα πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα, όπου από τα αρχαία χρόνια στις όχθες του αναπτύχθηκε πλήθος πολιτισμών που ζούσαν σε πλήρη αρμονία μαζί του.
Η εκμεταλλευτική δραστηριότητα όμως, που προωθείται από το κεφάλαιο τόσο στη φύση όσο και στην κοινωνία, δεν άργησε να αγγίξει και αυτή την περιοχή, επιδιώκοντας να σταματήσει τη φυσική ροή του ποταμού, αλλού να την φράξει δημιουργώντας τεράστιες τεχνητές λίμνες και αλλού να την εκτρέψει με κύριο γνώμονα πάντα την αύξηση των υπερκερδών μεγάλων εταιρικών μονάδων καθώς και ορισμένων μεγαλοτσιφλικάδων. Έτσι, από το 1950 έως το 1990, προέκυψαν τα φράγματα των Κρεμαστών, του Καστρακίου, του Στράτου και του Ταυρωπού, όπου άλλαξαν άρδην την εικόνα του ποταμού στον κάτω ρου του και επηρέασαν σημαντικά τις τοπικές κοινωνίες που το περιβάλλουν.
Η εκτροπή του Αχελώου είναι μια σκέψη που υπάρχει από πολύ παλιά (δεκ. 1920), ενώ αποτελεί προεκλογική δέσμευση όλων των κυβερνήσεων από τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, η παρέμβαση και στον άνω ρου του ποταμού έχει ήδη ξεκινήσει με τη δημιουργία φραγμάτων-τεράτων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας (ένα είναι έτοιμο στη Μεσοχώρα Τρικάλων και ένα ακόμα υπό κατασκευή στη Συκιά) και με την εκτροπή ενός τμήματος των νερών του προς τον θεσσαλικό κάμπο, μιας και οι πολιτικές της κεντρικής εξουσίας που έστρεψαν τους αγρότες στη μονοκαλλιέργεια του υδροβόρου βαμβακιού, έχουν εξαντλήσει τους υδάτινους πόρους της. Να σημειώσουμε μόνο πως το 80% της παραγωγής βαμβακιού στην Ευρωπαική Ένωαη συντελείται στη Θεσσαλία.
Με την βασική επιχειρηματολογία τους να στηρίζεται στο ιδεολόγημα της “πράσινης” ανάπτυξης, οι καπιταλιστές είναι έτοιμοι να προκαλέσουν μια ακόμη γιγαντιαία καταστροφή στο φυσικό κόσμο με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο για τον ίδιο όσο και για τις τοπικές κοινωνίες. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως τα χωριά Μεσοχώρα και Αρματολικό θα κατακλυστούν, ενώ με τη μεταφορά τόσο μεγάλων όγκων νερού από μια υδρολογική λεκάνη σε μια άλλη κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια το τι θα συμβεί στο φυσικό περιβάλλον.
Αυτή τη στιγμή και εξαιτίας μιας σειράς καταδικαστικών αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, τα έργα εκτροπής έχουν σταματήσει, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο βαθμό τους. Γεγονός όμως είναι πως το έργο είναι τόσο σημαντικό για το κεφάλαιο και αποτελεί ένα ακόμα πεδίο άντλησης μεγάλων κερδών, σε μια περίοδο πολιτικής και οικονομικής κρίσης για το σύστημα, που αργά ή γρήγορα θα επιχειρηθεί να ξαναξεκινήσουν. Όπως άλλωστε δήλωσε και η ίδια η υπουργός περιβάλλοντος Τ. Μπιρμπίλη: «Το φράγμα και τα έργα στη Μεσοχώρα θα ολοκληρωθούν έως το τέλος του 2010. Έχουν ολοκληρωθεί σχεδόν στο 100%. Η λειτουργία θα ξεκινήσει το 2012 και θα αποφέρει κέρδη ύψους 30.000.000 ευρώ. Μένει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο του Σ.τ.Ε.»
Οι κάτοικοι της Μεσοχώρας, εδώ και τριάντα χρόνια διεξάγουν ένα δίκαιο και αξιοπρεπή αγώνα για τη διάσωση του χωριού τους, ενάντια τόσο στους τοπικούς άρχοντες που υποτάσσονται στα προστάγματα της πολιτικής τους ηγεσίας, όσο και στο ίδιο το κράτος, τη ΔΕΗ και τα μεγάλα κατασκευαστικά συμφέροντα.
Τα τελευταία χρόνια, και ύστερα από την ανακίνηση του ζητήματος από τον πρώην υπουργό Σουφλιά το καλοκαίρι του 2006, ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή και τα φράγματα του ποταμού έχει αναζωπυρωθεί. Μια σειρά από πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες, οικολογικές οργανώσεις και συλλογικότητες έχουν εκφραστεί δημόσια ενάντια στην επιχειρούμενη εκτροπή του ποταμού, διεξάγοντας έναν πολύμορφο αγώνα καταφέρνοντας προς το παρόν να στήσουν αναχώματα στην καταστροφική επέλαση κράτους και κεφαλαίου.
Σε συνέχεια των τριών προηγούμενων χρόνων συνεπούς παρέμβασης στη Μεσοχώρα Τρικάλων, στις όχθες του Αχελώου, πραγματοποιήθηκε και φέτος από τις 4 έως τις 10 Αυγούστου, για τέταρτη φορά, η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα με συμμετοχή αγωνιστών από διάφορα μέρη του ελλαδικού χώρου. Είχαν προηγηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα μια σειρά εκδηλώσεων, παρεμβάσεων και διαδηλώσεων σε Aθήνα, Πάτρα, Γιάννενα, Aγρίνιο, Τρίκαλα, Άρτα, Καρδίτσα, Λάρισα και άλλες πόλεις που διατήρησαν ζωντανό το ζήτημα ανακινώντας το διαρκώς και εμπλουτίζοντας το ευρύτερα, πάντα στην κατεύθυνση της προάσπισης του φυσικού κόσμου και των τοπικών κοινωνιών από τη λεηλασία και την καταστροφή τους από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά.
Η ιδιαιτερότητα της φετινής παρέμβασης ήταν ότι καμιά άλλη από τις ήδη υπάρχουσες συνιστώσες του αγώνα δεν είχε ανακοινώσει την παρουσία της στη Μεσοχώρα και είτε περιέπεσε σε πλήρη αδράνεια, εμπιστευόμενη σε ένα βαθμό τις πρόσκαιρες αποφάσεις του ΣτΕ, είτε μετέφερε τον αγώνα αλλού, μακριά από το σημείο των φραγμάτων και της επιχειρούμενης εκτροπής του ποταμού. Μια λογική που κινδυνεύει να λειτουργήσει αυτοκαταστροφικά για τον ίδιο τον αγώνα, προωθώντας με τη στάση της την αποδυνάμωση του. Άλλωστε, εμφανής ήταν και ο γενικότερος εφησυχασμός που διακρίνει και τις αντιστάσεις των ντόπιων, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο για τη συνέχιση των κινητοποιήσεων, καθώς το ζήτημα επουδενί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλά τοπικό αλλά βαθιά πολιτικό.
Η φετινή παρέμβαση ξεκίνησε με την εγκατάσταση στην κατασκήνωση, δίπλα ακριβώς στις όχθες του ποταμού σε ένα εξαιρετικής ομορφιάς σημείο και με τη δημιουργία στην πλατεία του χωριού ενός χώρου αντιπληροφόρησης με αφίσες, έντυπο υλικό και ταμπλώ με φωτογραφίες από διάφορες στιγμές αγώνα ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, στην καταστροφή της Πάρνηθας, της Γκιώνας, της Οίτης κλπ. Από την πρώτη στιγμή έγινε σαφές ότι οι εργασίες συνεχίζονται έστω και σε δευτερεύοντα βαθμό, αφού η πρώτη ομάδα συντρόφων που έφτασε στον ποταμό ήδη από την Τρίτη 3 του μήνα, ήρθε σε επαφή με φορτηγά που πραγματοποιούσαν αμμοληψίες. Μόλις όμως έγινε σαφής ο λόγος της παρουσίας μας εκεί, τα φορτηγά αποχώρησαν και οι εργασίες, έστω και προσωρινά, σταμάτησαν. Την πρώτη μέρα η παρέμβαση συνεχίστηκε με την αναγραφή συνθημάτων πάνω στο φράγμα της Μεσοχώρας, αλλά και στη γύρω περιοχή. Κάθε βράδυ πραγματοποιούνταν η προγραμματισμένη ανοιχτή συνέλευση δίπλα στο ποτάμι η οποία και αποφάσιζε για τις επόμενες κινήσεις της Συνάντησης.
Την επόμενη μέρα ομάδα συντρόφων επισκέφτηκε το υπό κατασκευή φράγμα της Συκιάς, από όπου θα περνάει και η σήραγγα εκτροπής προς τη Θεσσαλία. Αν και τα εργοτάξια λειτουργούσαν, ήταν φανερό πως τα έργα κατασκευής είχαν σταματήσει καθώς δεν υπήρχε σημαντική πρόοδος σε σχέση με την περυσινή χρονιά και συνεχίζονταν μόνο τα έργα συντήρησης. Γράφτηκαν συνθήματα με μπογιά και σπρέι σε πολλά σημεία της περιοχής. Το απόγευμα έγινε στην κεντρική πλατεία της Μεσοχώρας παρέμβαση με μικροφωνική και προβολή βίντεο για τον Αχελώο και τον αγώνα για την προάσπιση του χωριού και του ποταμού με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου, ανάμεσα τους και πολλών ντόπιων.
Την Παρασκευή 6 του μήνα μια άλλη ομάδα συντρόφων κατέβηκε τον ποταμό κατά μήκος του από τη γέφυρα Αλεξίου, περίπου 10 χλμ. από τη Μεσοχώρα, θέλοντας να δει από κοντά το μέγεθος της καταστροφής που έχουν υποστεί τα παρόχθια δάση, τα οποία έχουν αποψιλωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά σε απόσταση 5 περίπου χλμ. από τη γέφυρα. Η τεχνητή λίμνη που θα δημιουργηθεί από την ενδεχόμενη λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας θα φτάσει σε μήκος περίπου τα 15 χλμ. Έτσι, το κόψιμο και η εκμετάλλευση των -σε πολλές περιπτώσεις αιωνόβιων- δέντρων που πλαισιώνουν το ποτάμι (πλατάνια, βελανιδιές κλπ.) αποτελεί μια πολύ καλή μπίζνα για τους διάφορους εργολάβους.
Το Σάββατο 8 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με μικροφωνική και συναυλία στην κεντρική πλατεία του χωριού με τους propaganda με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου, ενώ την Κυριακή το πρωί ύστερα από προσυγκέντρωση στο χωρίο, πραγματοποιήθηκε μηχανοκίνητη πορεία ως το φράγμα, που απέχει 4 χλμ από τη Μεσοχώρα και συγκέντρωση περίπου 100 ατόμων για περισσότερες από 2 ώρες. Υπήρχε μικροφωνική, μοιράζονταν κείμενα σε διερχόμενους οδηγούς, γράφτηκε ένα πολύ μεγάλο σύνθημα πάνω στο τσιμεντένιο τέρας, ενώ η παρουσία της αστυνομίας ήταν ιδιαίτερα ισχυρή.
Τη Δευτέρα και την Τρίτη η Αυτόνομη Συνάντηση συνεχίστηκε με περιηγήσεις στο ποτάμι και με αναβάσεις σε κοντινές κορυφές της περιοχής (όπως το Αυγό) για να γίνει μια ακόμη επαφή με το πανέμορφο και εξαιρετικά πλούσιο φυσικό περιβάλλον που περιβάλλει τον ποταμό και απλώνεται στην ευρύτερη περιοχή της νότιας Πίνδου. Η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα στη Μεσοχώρα μπορεί να τελείωσε, ο αγώνας όμως ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου συνεχίζεται, θέτει καινούργιες κατευθύνσεις και προετοιμάζει τις επόμενες κινήσεις του. Με τον τρόπο που διεξάγεται, με τη συμμετοχή αγωνιστών από κάθε γωνιά της χώρας και με την παρέμβαση τόσο εκεί που συντελείται η καταστροφή όσο και σε διάφορα άλλα σημεία όπου κατά καιρούς δίνονται αφορμές, λειτουργεί υποδειγματικά για τον ευρύτερο αγώνα προάσπισης της φύσης από την λεηλασία και την καταστροφή της, αλλά και συνολικότερα, δείχνοντας το δρόμο της δικτύωσης, της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης σε όλους όσοι αντιστέκονται στην τυραννία του καπιταλισμού και του κράτους.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, Σεπτέμβρης 2010
το κείμενο σε pdf
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ — ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2009
Κείμενο για το φετινό Δεκέμβρη, τα γεγονότα στο Ρεσάλτο και το δημαρχείο του Κερατσινιού και την αλληλεγγύη μας.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ — ΙΟΥΛΙΟΣ 2009
Κείμενο που μοιράστηκε σε μικροφωνική που πραγματοποιήθηκε στην πλ.Όλγας την Πέμπτη 30 Ιουλίου σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αιχμάλωτο της εξέγερσης του Δεκέμβρη Θ.Ηλιόπουλο.
Η ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ — ΓΕΝΑΡΗΣ 2009
4-σέλιδο κείμενο για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, τους προφυλακισμένους της εξέγερσης και την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ Β.ΜΠΟΤΖΑΤΖΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥΣ — ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2008
Κείμενο που μοιράστηκε σε μικροφωνική αλληλεγγύης στον Βαγγέλη Μποτζατζή και τους τρείς καταζητούμενους Νικολάου,Χαλαζά,Συριανού που διώκονται με τον αντιτρομοκρατικό νόμο για επιθέσεις σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους στην Θεσσαλονίκη.
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ — ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2007
Κείμενο που μοιράστηκε έξω απο τα δικαστήρια Πατρών σε δίκη εργαζομένων ενάντια στην εργοδοσία της καφετέριας IDEAL.
