ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΩ? ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΦΤΑΙΝΕ Ή ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΙΓΥΡΩ ΚΛΑΙΝΕ?
Μερικές σκέψεις για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας (19 και 20 Οκτώβρη) και το ρόλο του ΚΚΕ.
Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε μια άκρατη επίθεση κράτους και κεφαλαίου ενάντια στην κοινωνία. Ο καπιταλισμός, νιώθοντας το θρόνο του να τρίζει εν μέσω της συστημικής κρίσης που οι ίδιες του οι αντιφάσεις αναπόφευκτα δημιουργούν, ρίχνει στο παιχνίδι όλα τα χαρτιά του. Σε σχεδόν εβδομαδιαία βάση ψηφίζονται νόμοι που επιβάλουν τη λεηλασία των “δημόσιων” αγαθών, πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις, ακυρώνουν τις συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις εργασίας, κατακρεουργούν δικαιώματα κερδισμένα ύστερα από αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες.
Στο πλάι όλων αυτών, η κρατική καταστολή έρχεται για να επιβάλει με ωμή βία και τρομοκρατία όσα δεν μπορεί να επιβάλει με την πειθώ η ρητορεία περί “εθνικής σωτηρίας”. Απέναντι στη χυδαία αυτή επίθεση, κοινωνικά κομμάτια δείχνουν να μην είναι διαθέσιμα να δεχθούν το βιασμό των ζωών τους έτσι εύκολα. Μια κλιμάκωση συνεχών κινητοποιήσεων με πολυήμερες απεργίες από κλαδικά σωματεία, καταλήψεις δημοσίων κτηρίων και άλλες πολύμορφες δράσεις οδήγησαν στη δεύτερη 48ωρη απεργία που πραγματοποιήθηκε ποτέ, από τη Μεταπολίτευση και μετά, αυτή των 19 και 20 Οκτώβρη. Την πρώτη ημέρα, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών εκφράζουν την οργή τους στους δρόμους της Αθήνας και άλλων ελληνικών πόλεων, ενώ δεν λείπουν και οι δυναμικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολείς. Όλος ο κόσμος δείχνει να περιμένει με μια απίστευτη ένταση τη δεύτερη ημέρα κινητοποιήσεων, όπου η συγκέντρωση διαδηλωτών αναμένεται ακόμα μεγαλύτερη. Όλα αυτά μάταια όμως, αφού το ΚΚΕ είχε άλλη άποψη. Φρόντισε λοιπόν να αναλάβει το ρόλο του μπάτσου που τόσο καλά έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι κατέχει και να στοιχίσει από νωρίς τις κόκκινες διμοιρίες του, την ‘‘περίφημη’’ περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και της ΚΝΕ, οπλισμένες με καδρόνια και κράνη, τριγύρω από τη Βουλή. Το ‘‘Κόμμα του Λαού’’ προσκυνώντας για άλλη μια φορά το αστικό καθεστώς, προστάτεψε με ζήλο και αφοσίωση το κτήριο-σύμβολο του κράτους και την ίδια την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου που τα μέλη του τόσο μελοδραματικά καταδίκαζαν σε δηλώσεις τους όλο το προηγούμενο διάστημα. ΚΝΑΤ και ΠΑΜίτες, αρχικά με τα ΜΑΤ να παρακολουθούν από απόσταση κι έπειτα σε αγαστή συνεργασία μαζί τους, επιτίθενται κατά διαδηλωτών που προσπαθούν να προσπεράσουν την περιφρούρησή τους και να προσεγγίσουν το κοινοβούλιο.
Οι συγκρούσεις με τους διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και αρκετά άτομα του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος τα οποία αποφασίζουν να αντεπιτεθούν με ότι μέσα διαθέτουν, είναι σφοδρότατες και άνθρωποι τραυματίζονται εκατέρωθεν. Τα μέσα και οι τρόποι αντίστασης στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο δεν ιεραρχούνται και ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι πως αυτά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να λειτουργούν αποτρεπτικά για την υπόθεση του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού αγώνα και να παραπέμπουν σε λογικές κοινωνικού κανιβαλισμού, έστω και αν η χρήση τους είναι αμυντική ή ορθή. Οι σταλινικοί δεν διστάζουν να επιτεθούν και να τραυματίσουν και άοπλους διαδηλωτές, ακόμα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, υποστηρίζοντας ουσιαστικά με πάθος ότι είναι οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να διαδηλώσουν τη συγκεκριμένη ημέρα, γεγονός στο οποίο φαίνεται να συμφωνεί και η αστυνομία, αφού διέλυσε με χημικά όλες τις υπόλοιπες διαδηλώσεις πλην αυτής του ΠΑΜΕ.
Το συγκεκριμένο κόμμα έχει κι άλλες φορές στο παρελθόν δείξει ότι αποτελεί το τέλειο αριστερό δεκανίκι του κράτους σε καιρούς αστάθειας (από τη συμφωνία της Βάρκιζας το 1945, την προβοκατορολογία το Νοέμβρη του 1973 κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τη συγκυβέρνηση 1989, μέχρι την παράδοση συντρόφων στα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια συγκρούσεων για το Πολυτεχνείο το 1998, τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης και εύσημα από καθεστωτικές δεξιές εφημερίδες και κόμματα κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 κ.α.), ενισχύοντας τον κατασταλτικό μηχανισμό του και προσπαθώντας να απομονώσει κοινωνικά τα αγωνιζόμενα κομμάτια που δεν ακολουθούν τη δική του γραμμή, τη γραμμή καπηλείας κάθε κινηματικής δραστηριότητας. Στην περίπτωση του Συντάγματος η κατάληψη του πάνω μέρους της πλατείας από το ΚΚΕ θα μπορούσε να είναι εσκεμμένη ούτως ώστε να προκληθούν συγκρούσεις με τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Η δικαιολογημένη αγανάκτηση ανθρώπων που ήθελαν να εισβάλλουν εκείνη τη μέρα στο κοινοβούλιο εύκολα θα μπορούσε στη συνέχεια, όπως και έγινε, να αποπολιτικοποιηθεί από το Κόμμα και να μετατραπεί επικοινωνιακά σε μια σκοτεινή συνεργασία χρυσαυγιτών, καρατζαφερικών, αναρχικών και μπάτσων βγαλμένη από τα πιο παρανοϊκά σενάρια μιας ιδιότυπης, σταλινικού τύπου γκεμπελίστικης παραπληροφόρησης.
Για μας, στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο κάθε πολιτικό υποκείμενο επιλέγει την πλευρά του – και το με ποια πλευρά έχει επιλέξει η ηγεσία του ΚΚΕ να συνταχθεί είναι για μας ξεκάθαρο: με τον Εχθρό. Φυσικά και δεν εξισώνουμε τη βάση του κόμματος, όλους τους εργάτες και λοιπούς ανθρώπους που το στηρίζουν, με την ηγεσία του∙ όμως, από τη στιγμή που κάποιος ακολουθεί επιλογές τέτοιου είδους που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τους κοινωνικούς αγώνες θα πρέπει να γνωρίζει ότι αναλαμβάνει, έστω άθελά του, την ευθύνη για τις επιλογές αυτές.
Μέσα σε όλα αυτά το απόγευμα της ίδιας μέρας αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ο 53χρονος και στέλεχος του ΠΑΜΕ Δημήτρης Κοτσαρίδης, έπειτα από ανακοπή καρδιάς και όχι από τραύματα που δήθεν έφερε από τις συμπλοκές, όπως αμέσως έτρεξαν να διαδώσουν τα ΜΜΕ και οι δηλώσεις των αρχηγών των κομμάτων. Η ίδια η Α. Παπαρήγα μέσα από το βήμα της Βουλής και πλήρως εναρμονισμένη στον καινούριο της ρόλο, αυτόν της άτυπης υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ, κάνει λόγο για επιθέσεις αναρχοφασιστοειδών, αποκρύπτοντας την πραγματική αιτία θανάτου του 53χρονου. Αυτή δεν είναι άλλη από την ίδια την δολοφονική φύση του κράτους και της δημοκρατίας, της δημοκρατίας που για να συνεχίσει να υπάρχει, κατεβάζει στους δρόμους τους ένστολους δολοφόνους της, τα ΜΑΤ, αιματοκυλώντας κάθε διαδήλωση είτε πρόκειται για εκατοντάδες τραυματίες είτε δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση για το θάνατο ενός ανθρώπου.
ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!
aναρχική ομάδα ‘‘δυσήνιος ίππος’’
Πάτρα, 27 Οκτώβρη 2011
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΙΣ 20/10
Για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας στις 19 και 20 Οκτωβρίου
Η ολομέτωπη επίθεση του κράτους και των αφεντικών, που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν στοχεύει απλώς στην οικονομική μας αφαίμαξη και την επιδείνωση των όρων επιβίωσής μας. Στοχεύει στο συνολικό και βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας και στην υποταγή της στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η ψήφιση του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και του πολυνομοσχεδίου δεν δοκιμάζει απλώς τα όρια της αντοχής των καταπιεσμένων σε ότι αφορά την επιβίωσή μας. Δοκιμάζει τη θέληση και την αποφασιστικότητα της κοινωνίας να αντισταθεί στην επίθεση που δέχεται. Οι ημέρες των απεργιακών κινητοποιήσεων αποτελούν τη συμπυκνωμένη έκφραση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Κατά τη διάρκειά τους συναντιούνται δυο αντικρουόμενοι κόσμοι. Ο κόσμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα, της συλλογικής και αυτοοργανωμένης δράσης, που στόχο έχει την κοινωνική χειραφέτηση και απελευθέρωση και ο κόσμος της διαμεσολάβησης και της ιεραρχίας που στοχεύει στη συνδιαλλαγή με το καθεστώς και στη χειραγώγηση της κοινωνικής οργής.
Την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου η μαζικότατη διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων πανελλαδικά και η τεράστια συμμετοχή στην απεργία αποτέλεσαν ένα πρώτο σημαντικό μήνυμα. Απέδειξαν πως ένα μεγάλο κομμάτι των καταπιεσμένων όχι μόνο δεν αποδέχεται τους όρους σκλαβιάς που του επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι αλλά έχει και τη διάθεση να αγωνιστεί εναντίον τους. Στη χειραγώγηση αυτής της διάθεσης στοχεύουν η στάση της καθεστωτικής αριστεράς και η προπαγάνδα των media, που προσπαθούν να αποτρέψουν μια γενικευμένη έκρηξη. Η προπαγάνδα απαξίωσης και συκοφάντησης της κοινωνικής αντί-βίας στοχεύει στην πολιτική και κοινωνική αναχαίτιση των αναρχικών και όσων επιλέγουν το δρόμο της σύγκρουσης απέναντι στη βία του κράτους και των αφεντικών. Στοχεύει στην αποτροπή της διάχυσης των ριζοσπαστικών προταγμάτων και πρακτικών και στον εγκλωβισμό του αγώνα μέσα στα όρια που θέτει η εξουσία. Οι πάσης φύσεως ηγετίσκοι των ρεφορμιστικών σχηματισμών θέλουν να επιβληθούν στο κίνημα, ως επίσημοι εκφραστές και ιδιοκτήτες του, προκειμένου να το περιχαρακώσουν. Θέλουν να μετατρέψουν τον αγώνα ενάντια στην όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης σε ψήφους για τις επερχόμενες εκλογικές τους φιέστες, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη συστημική ομαλότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, η ηγεσία του ΚΚΕ, έχοντας προσυνεννοηθεί με τους κρατικούς μηχανισμούς, εγκατέλειψε τις ιδιόκτητες παρελάσεις κι αποφάσισε να περιφρουρήσει-κι όχι να περικυκλώσει, όπως διατείνονταν τις προηγούμενες ημέρες-το κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια ψήφισης του πολυνομοσχεδίου. Η απόφαση αυτή αποτελεί κίνηση ελέγχου κι οριοθέτησης των διαδηλωτών και καταστολής όσων δεν υποτάσσονται. Απέναντι στο ορμητικό ποτάμι του κοινωνικοί-ταξικού κινήματος, που υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να ανατρέψει τα πάντα, το ΚΚΕ επέλεξε το ρόλο του κυματοθραύστη για μια ακόμη φορά. Λειτουργώντας ως ανεπίσημος, εσωτερικός, κατασταλτικός μηχανισμός το ΚΚΕ, με όχημα το ΠΑΜΕ, επιχείρησε να επιβάλλει την ηγεμονία του στους δρόμους, να προκαθορίσει την έκταση και το περιεχόμενο των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων φέρνοντάς τες στα μέτρα του. Η επιλογή της συγκρότησης αλυσίδων από τα ΚΝΑΤ, στραμμένες προς την υπόλοιπη διαδήλωση, υποκαθιστώντας τα ΜΑΤ και προστατεύοντας τη Βουλή, ήταν μια επιλογή εχθρική απέναντι στον κόσμο που αντιστέκεται στην εξαθλίωση της ζωής του. Ευθύνη του μηχανισμού του ΚΚΕ ήταν και η σύγκρουση που ακολούθησε, καθώς ανέλαβε την περιφρούρηση του κοινοβουλίου απέναντι σε μια κοινωνία που υποφέρει από τους νόμους και τα διατάγματα που ψηφίζονται εκεί. Αναρχικοί, αριστεροί, ανένταχτοι και νεολαίοι αρνήθηκαν έμπρακτα την ηγεμονία ενός πυλώνα του συστήματος, των επίδοξων δικτατόρων του προλεταριάτου, και συγκρούστηκαν με την καθεστωτική συμπαράταξη που περιφρουρούσε το κοινοβούλιο και την αστική νομιμότητα, τόσο μέσω των κρανοφόρων και ροπαλοφόρων του ΠΑΜΕ όσο και μέσα από την προπαγάνδα σύσσωμης της καθεστωτικής αριστεράς (εντός κι εκτός κοινοβουλίου) μετά τα γεγονότα. Οι κρανοφόροι και παλουκοφόροι των ΚΝΑΤ απαγόρευσαν εξ’ αρχής σε όποιον δεν ήταν μέλος του κόμματος να προσεγγίσει τη Βουλή και τη λεωφόρο Αμαλίας, επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με ξύλα και πέτρες, πέταξαν άτομο μεγάλης ηλικίας από ύψος 5 μέτρων στην πλατεία Συντάγματος, τραμπούκισαν και ξυλοκόπησαν κόσμο.
Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, πέθανε ο εργάτης, συνδικαλιστής Δημήτρης Κοτζαρίδης. Αποδεδειγμένα ο θάνατός του δεν σχετίζεται με τις συγκρούσεις. Βρέθηκε στη συγκέντρωση μαζί με χιλιάδες κόσμου στις 20 Οκτώβρη παλεύοντας κι αυτός για ένα καλύτερο κόσμο. Ως άνεργοι, εργαζόμενοι, νεολαίοι, απεργοί, τιμούμε τη μνήμη του Δημήτρη Κοτζαρίδη. Θεωρούμε αχαρακτήριστη την προσπάθεια του ΚΚΕ να καπηλευτεί το θάνατό του ώστε να λασπολογήσει και να συκοφαντήσει τους αγωνιζόμενους ανθρώπους.
Μέσα από τον αυθορμητισμό και την μαχητικότητα εκατοντάδων αγωνιστών που φώναξαν «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι αυτοί θα σε προδώσουν στη Βάρκιζα και πάλι» και «Αυτοί, αυτοί φυλάνε τη Βουλή» έσπασε στην πράξη η προσπάθεια των σταλινίσκων του ΚΚΕ να αναγορευτούν σε μονοκράτορες του κινήματος. Μέσα από την σκληρή σύγκρουση αποτράπηκε η ηγεμονία ενός καθεστωτικού κόμματος στο δρόμο, η επιβολή ενός ιδεολογικού πλαισίου ελεγχόμενης διαμαρτυρίας και αναδείχθηκε, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, ο αντεπαναστατικός ρόλος του στους κοινωνικούς αγώνες.
Η μάχη αυτή συνεχίζεται καθημερινά στους δρόμους, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, με διακύβευμα την επαναστατική εξέλιξη των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων και την μη παράδοσή τους στις ηγεσίες αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων. Οι επίδοξοι ηγετίσκοι των κινημάτων από το Σύριζα και την Ανταρσύα μέχρι τη συντριπτική πλειοψηφία των αριστερών οργανώσεων το γνωρίζουν καλά αυτό, γι αυτό έσπευσαν να συνταχθούν πίσω από το ΚΚΕ και να κατασυκοφαντήσουν τους αναρχικούς και όσους στάθηκαν απέναντι του, προσβλέποντας στη δημιουργία ενός νέου ενδοσυστημικού πόλου εξουσίας. Συνηθισμένοι στις καρπαζιές από την μητέρα των οργανώσεων της αριστεράς, οι ψοφοδεείς οπορτουνιστές συκοφάντησαν με ευκολία τους αγωνιζόμενους που συγκρούστηκαν με τα ΚΝΑΤ και τις δυνάμεις των ΜΑΤ στη συνέχεια. Μια στάση που φανερώνει το φόβο τους μπροστά στο διογκούμενο ρεύμα της συνολικής αμφισβήτησης του οικονομικού και πολιτικού συστήματος που κερδίζει διαρκώς έδαφος κοινωνικά, μπροστά στις εκατοντάδες των αγωνιστών που δεν μπορούν να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν και αντιπροσωπεύουν προοπτικά το μεγαλύτερο κίνδυνο για το σύστημα και τους στυλοβάτες του.
Αναγνωρίζουμε ωστόσο ως βασικό έλλειμμα του αγώνα των από τα κάτω, απέναντι στους κρατικούς μηχανισμούς και τους αριστερούς συμπαραστάτες του, την έλλειψη συλλογικοποίησης και οργάνωσης. Ένα έλλειμμα που πρώτα και κύρια εμποδίζει την ενδυνάμωση του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και αποτελεί τροχοπέδη για την συγκρότησή μας ως ένα ισχυρό κίνημα που θα θέσει με ρεαλιστικούς όρους το ζήτημα της ανατροπής της κρατικής και καπιταλιστικής δικτατορίας, το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης.
Ως Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση αγωνιζόμαστε και για την πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού κινήματος. Με στόχο την απεύθυνση σε όσο το δυνατόν περισσότερους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους ανθρώπους, διατεθειμένους να αγωνιστούν ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, επιλέγουμε την οργανωμένη παρουσία μας με μπλοκ σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Παραμένουμε σταθεροί στην πάγια αναρχική θέση: «ο σκοπός μας είναι αδιαχώριστος από τα μέσα πάλης και αγώνα». Στην κοινωνική και ταξική σύγκρουση, χρησιμοποιούνται μέσα τα οποία χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής-ακόμη κι όταν αυτό γίνεται με αποτρεπτικό κι αμυντικό σκοπό, όπως έγινε κατά βάση στις 20/10-κι εμπεριέχουν μεγάλη πολιτική και προσωπική ευθύνη, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος εκφυλισμού της κοινωνικής αντί-βίας σε αντικοινωνική βία, με απρόβλεπτες και τραγικές συνέπειες για τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
Η συνέχιση και η ποιοτική αναβάθμιση του αγώνα με την συμμετοχή στα σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές αντιιεραρχικές συνελεύσεις στις γειτονιές καθώς και στις πολιτικές συλλογικότητες του αγώνα σημαίνει την ενίσχυση των θέσεων και των μετώπων μάχης απέναντι στο καθεστώς και στις εφεδρείες του. Η δημιουργία αυτοοργανωμένων δομών αγώνα σε κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό επίπεδο, η σύνδεση και η επικοινωνία των αντιστάσεων από τα κάτω ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή του εξουσιαστικού οικοδομήματος, για την κοινωνική χειραφέτηση. Η κοινωνική απελευθέρωση θα είναι έργο της ίδιας της κοινωνίας και όχι κάποιων αυτόκλητων αρχηγών, κομματαρχών και λοιπών σωτήρων που θα αναλάβουν ρόλο καθοδηγητή και ηγεμόνα. Μόνο έτσι μπορούμε πραγματικά να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να χτίσουμε μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και σκλάβους, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς αρχηγούς και υπηκόους. Μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
Για την Κοινωνική και ταξική αντεπίθεση
Για την Κοινωνική Επανασταση
Για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό
Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση
ENHMEΡΩΣΗ ΑΠΟ 2η ΜΕΡΑ 48ΩΡΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ
Στις 20 Οκτώβρη στην Πάτρα περίπου 3 χιλιάδες κόσμος συμμετείχε στην απεργιακή πορεία που ξεκίνησε από το εργατικό κέντρο γύρω στις 11 το πρω’ι. Γενικά αρκετά λιγότερη συμμετοχή από την πρώτη μέρα της απεργίας. Το αναρχικό μπλοκ αριθμούσε γύρω στα 350 άτομα. Σπάστηκαν κάμερες και τζαμαρίες τραπεζών. Νωρίτερα, γύρω στις 10 το πρωί περίπου 50 άτομα απαλλοτρίωσαν τρόφιμα από super market στην περιοχή της Αγ. Σοφίας και τα μοίρασαν σε παρακείμενη λαϊκή αγορά.
Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε ξανά διαδήλωση από το εργατικό κέντρο με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου πάλι (περισσότερα από 2χιλιάδες άτομα).
Όπως έχουμε ήδη τονίσει βασική επιδίωξη της κοινωνικής αντίστασης στην παρούσα συγκυρία εκτός από τη μαζική αντιπαράθεση στο δρόμο με το κράτος και τους φρουρούς του, είναι και η αποτίναξη των κομματιών εκείνων που κινούνται στο εσωτερικό όριο του αγώνα και προωθούν την εσωτερική καταστολή έχοντας στόχο να σύρουν τους αντιστεκόμενους στις Βάρκιζες του σήμερα. Κανένα έλεος, καμιά συνδιαλλαγή με τους κάθε είδους νταβατζήδες και διαμεσοαβητές των αγώνων μας.
ΟΥΤΕ ΠΑΜΕ ΟΥΤΕ ΓΣΕΕ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ!
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Υ.Γ. οι φωτο είναι της συντρόφισσας Σ.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ (19.10)
από την πορεία των σωματείων
στιγμιότυπο από το αναρχικό μπλοκ πριν την πλ. γεωργίου
στένσιλ στα δικαστήρια
Στην Πάτρα πραγματοποιήθηκε σήμερα 19 Οκτώβρη ίσως η πιο μαζική πορεία των τελευταίων χρόνων με συμμετοχή περίπου 20 χιλιάδων ανθρώπων. Από το εργατικό κέντρο ξεκίνησαν περίπου 10 χιλιάδες άτομα (σωματεία ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, καθηγητές και δάσκαλοι, φοιτητικοί σύλλογοι, η λαϊκή συνέλευση της πλ. Γεωργίου, κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς) που πορεύτηκαν μέσω της οδού Κορίνθου προς την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας την οποία και κατέλαβαν για αρκετές ώρες. Αντίστοιχη μαζικότητα είχε και η πορεία του πα.με που ακολούθησε κεντρικό δρομολόγιο.
στένσιλ και σύνθημα στο παράρτημα του υπ.ε.π.θ.
σύνθημα σε κτίριο της οδού Κορίνθου
μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι
Από το Παράρτημα ξεκίνησε γύρω στις 12 το μεσημέρι η πορεία που καλούσε ο ‘‘εργαλειοφόρος’’, συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά, στην οποία συμμετείχαν περίπου 600 άτομα. Αφού διέσχισε το κέντρο κατευθύνθηκε σε γειτονιές της Πάτρας προς την οδό Παπαφλέσσα και επέστρεψε στο Παράρτημα ύστερα από 2,5 ώρες στο δρόμο. Γράφτηκαν πάρα πολλά συνθήματα και στένσιλ και μοιράστηκαν χιλιάδες κείμενα από διάφορες συλλογικότητες. Μπροστά στα δικαστήρια σπάστηκε και ένα αυτοκίνητο της ασφάλειας με συμβατικές πινακίδες. Η αστυνομία ακολουθούσε με ισχυρές δυνάμεις από απόσταση…
στις γειτονιές…
πλ. γεωργίου κατά την επιστροφή
Για αρκετές ώρες το κέντρο της πόλης είχε παραλύσει καθώς βρίσκοταν κυριολεκτικά υπό την κατοχή των διαδηλωτών, ενώ και τα μαγαζιά στην πλειοψηφία τους παρέμειναν κλειστά.
Η μαζική παρουσία χιλιάδων ανθρώπων στους δρόμους σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, τα πρόσφατα εξεγερτικά γεγονότα στη Ρώμη, οι πολύμηνε συγκρουσιακές κινητοποιήσεις νεολαίας και εργαζομένων στη Χιλή, δείχνουν ότι για τους από τα κάτω αυτής της κοινωνίας όλα είναι ανοιχτά και τίποτα ακόμα δεν έχει κριθεί. Το σίγουρο είναι ότι ο μόνος τρόπος για να αποτινάξουμε από πάνω μας το ζυγό του κράτους και του καπιταλισμού είναι να ξεμπερδεύουμε πρώτα με τους κάθε είδους νταβατζήδες και διαμεσολαβητές των αγώνων μας. Ενάντια σε λογικές που επιχειρούν να καναλιζάρουν τους κοινωνικούς αγώνες και να καθυποτάξουν τη λαϊκή οργή, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, μαζί με την κοινωνία και τις αντιστάσεις της!
Παντού! Στη δουλειά, στη γειτονιά, στο δρόμο. Αυτοοργανωμένα-Αλληλέγγυα-Αδιαμεσολάβητα-Από τα κάτω…
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ!
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης
για τον κομμουνισμό και την αναρχία!
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από τη συντρόφισσα Σ.
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 19-20/10 — ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
…για τον κομμουνισμο και την αναρχια!
Αυτόνομη Πορεία 19 Οκτώβρη
Συγκέντρωση στο Παράρτημα στις 10:00
εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά
ΑΝΟΙΓΜΑ ΔΙΟΔΙΩΝ ΤΟΥ ΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ/ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΟΔΟΥ
Από την Παρασκευή στις 7 το πρωί και για 24 ώρες, ύστερα από κάλεσμα του σωματείου εργαζομένων στην κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Ελευσίνα-Κόρινθος-Πάτρα-Πύργος-Τσακώνα “Η Γαλαρία” πραγματοποιήθηκε άνοιγμα των διοδίων του Ρίου με τη συμμετοχή και αρκετών αλληλέγγυων.
Η συγκεκριμένη κίνηση ήταν μια ακόμα στιγμή του αγώνα των εργαζομένων της “Ολυμπίας Οδού” ενάντια στους σχεδιασμούς των κατασκευαστικών εταιριών, των τραπεζιτών και του κράτους που πραγματοποιούνται στις πλάτες των εργαζομένων, 2800 από τους οποίους έχουν απολυθεί από τον Ιούνιο, ενώ και το έργο κατασκευής του δρόμου έχει σταματήσει. Συγκεκριμένα στο τμήμα Πάτρα-Αίγιο, που έχει αναλάβει η γαλλικών συμφερόντων κατασκευαστική εταιρία Vinci, εργάζονταν 400 και έχουν μείνει 40 (διοικητικό και τεχνικό προσωπικό), ενώ προβλέπεται νέο κύμα απολύσεων στα μέσα Οκτώβρη, τη στιγμή μάλιστα που εισπράττει κανονικά το αντίτιμο των διοδίων.
Στην όλη κίνηση συμμετείχε με δικό της λόγο και η συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά | εργαλειοφόρος, αναγνωρίζοντας στον αγώνα των εργατών/απολυμένων της Ολυμπίας Οδού ένα κομμάτι του συνολικότερου αγώνα ενάντια στο καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΟΔΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ
Το κείμενο του εργαλειοφόρου βρίσκεται εδώ
Περισσότερες πληροφορίες για τη δράση του σωματείου και ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης θα βρείτε εδώ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΛΕΙΟΦΟΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ ΤΟΥ ΡΙΟΥ
Κείμενο σχετικά με τις απολύσεις στην «Ολύμπια Οδό» με αφορμή το άνοιγμα των διοδίων του Ρίου από το σωματείο «Γαλαρία» την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ KAI ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΟΔΟΥ
Εδώ και 10 μήνες το έργο της κατασκευής του δρόμου που έχει αναλάβει η κοινοπραξία 6 εταιρειών «Ολυμπία Οδός» έχει σταματήσει. Από τους συνολικά 2.800 εργαζομένους έχουν απομείνει 200. Συγκεκριμένα στο τμήμα Πάτρα-Αίγιο, που έχει αναλάβει η Vinci, εργάζονταν 400 και έχουν μείνει 40 (διοικητικό και τεχνικό προσωπικό), ενώ προβλέπεται νέο κύμα απολύσεων στα μέσα Οκτώβρη.
Οι εταιρείες κατασκευής προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις ενώ εξακολουθούν να εισπράττουν τα έσοδα από τα διόδια. Αν και εξαρχής είχε συμφωνηθεί να καταβάλουν μόνο το 7% της χρηματοδότησης, εκμεταλλεύονται το κώλυμα που έθεσαν οι τράπεζες όσον αφορά τη δανειοδότηση του έργου και εκβιάζουν ότι θα προβούν σε μονομερή καταγγελία των συμβάσεων, διεκδικώντας την αποκλειστική εκμετάλλευση των διοδίων για 40 χρόνια, ενώ στην αρχική σύμβαση προβλεπόταν για 30 χρόνια (με κλιμακωτή μείωση των εσόδων των εταιρειών και αντίστοιχη αύξηση των εσόδων του κράτους). Έτσι, το έργο θα έχει πληρωθεί εις διπλούν (1.8 δις ευρώ επί 2) χωρίς να ολοκληρωθεί ποτέ.
Οι εργαζόμενοι της Vinci οργανώθηκαν σε πρωτοβάθμιο σωματείο, τη «Γαλαρία». Η εργοδοσία προχώρησε αρχικά σε στοχευμένες απολύσεις και συνέχισε με εκφοβισμό των εργαζομένων, δυσφημώντας τους συνδικαλιστές και διανέμοντας αιτήσεις διαγραφής από το σωματείο. Παράλληλα, νοοτροπίες ατομισμού, όπως η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ της πλειονότητας των εργαζομένων και η προσδοκία ατομικής επαναπρόσληψης, υπονόμευσαν συλλογικές και δυναμικές κινητοποιήσεις, όταν ξεκίνησαν οι μαζικές απολύσεις. Σε αυτό συνέβαλε και η σχέση εξάρτησης εργατών από τους μικροεργολάβους όπως συνηθίζεται στα κατασκευαστικά έργα.
Απέναντι στους εκφοβισμούς της εργοδοσίας, την απάθεια και την παραίτηση που προωθούν οι ατομικές λύσεις, προτάσσουμε την οργάνωση σε μαχητικά σωματεία βάσης. Στα σωματεία αυτά οι αποφάσεις λαμβάνονται από την συνέλευση όλων των εργαζομένων χωρίς την διαμεσολάβηση γραφειοκρατικών μηχανισμών (π.χ. διοικητικά συμβούλια). Επίσης η συνδικαλιστική δράση των σωματείων δεν θα πρέπει να περιορίζεται μόνο στην διεκδίκηση εργατικών αιτημάτων αλλά και στην προώθηση της ταξικής πάλης στην κατεύθυνση της κατάργησης της μισθωτής εργασίας.
Από την πλευρά μας, ως αναρχικοί, εργαζόμενοι και άνεργοι, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων και των απολυμένων της «Ολυμπίας Οδού» καθώς αναγνωρίζουμε στον αγώνα τους ένα κομμάτι του συνολικότερου αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Κόντρα στις απολύσεις και στο κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργεί η εργοδοσία στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων και απολυμένων της Vinci.
Αντίσταση στην τρομοκρατία των αφεντικών
Αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζόμενων
Αυτοοργάνωση στους χώρους εργασίας
εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ “ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ”
Το πρωί της Τετάρτης 5 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε στο Παράρτημα παρέμβαση με μικροφωνική και μοιρασμα κειμένων από την αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”. Επίσης αναρτήθηκε μπροστά από το Παράρτημα και πανό αλληλεγγύης σε όσους διώκονται για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Τελικά, λόγω της σημερινής αποχής των δικηγόρων αλλά κα ύστερα από αίτημα των συνηγόρων του Κ. Κάτσενου ώστε να προλάβουν να μελετήσουν τη δικογραφία, η δίκη που ήταν να ξεκινήσει σήμερα στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού διακόπηκε και θα συνεχιστεί στις 24 Οκτώβρη.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ “ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ”
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΟΥ “ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ”
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Στις 5 Οκτώβρη ξεκίνησε στην Αθήνα, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, η δίκη της υπόθεσης του ‘Επαναστατικού Αγώνα’, με κατηγορούμενους τους Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνά που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση και τους αναρχικούς Σ. Νικητόπουλο, Χ. Κορτέση, Β. Σταθόπουλο, Μ. Μπεραχά και Κ. Κάτσενο που διώκονται για την υπόθεση αυτή εξαιτίας των φιλικών και πολιτικών τους σχέσεων.
Το Σάββατο 10 Απρίλη 2010 και ένα μήνα μετά τη δολοφονία του αναρχικού και μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, Λάμπρου Φούντα από μπάτσους στη Δάφνη, την ώρα που το ελληνικό κράτος ήταν έτοιμο να υπογράψει το πρώτο μνημόνιο συνεργασίας με το ΔΝΤ και την ΕΕ, δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας εισβάλλουν σε διάφορα σπίτια συντρόφων στην Αθήνα και πραγματοποιούν πολύωρες έρευνες. Την επόμενη μέρα ανακοινώνεται από τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας ότι κρατούνται έξι αναρχικοί οι οποίοι τις επόμενες μέρες προφυλακίζονται. Μάλιστα, όπως επιβεβαιώνουν και γνωστοί δημοσιογράφοι-υπάλληλοι της κρατικής ασφάλειας, “στα σπίτια τους βρέθηκαν πολύτιμα ευρήματα”, όπως αναρχικά έντυπα, πολιτικά βιβλία, όργανα γυμναστικής, καλαμωτές και ξυπνητήρια που “αποδεικνύουν” την ενοχή τους. Από τις πρώτες κιόλας μέρες οι Ρούπα, Μαζιώτης και Γουρνάς αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην οργάνωση. Ένα χρόνο μετά, οι 3 αναρχικοί Νικητόπουλος, Κορτέσης και Σταθόπουλος αφήνονται προσωρινά ελεύθεροι, ενώ για την υπόθεση ασκείται ποινική δίωξη με βάση τα ευφάνταστα τρομοσενάρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και στους Μ. Μπεραχά και Κ. Κάτσενο.
Σε μια περίοδο όπου το καπιταλιστικό σύστημα έχει ανοίξει ένα διαρκή και με αυξανόμενη ένταση πόλεμο στην κοινωνία, καταδικάζοντας στη φτώχια και την ανέχεια εκατομμύρια ανθρώπους, οργανώνει παράλληλα τη νομική και κατασταλτική του οχύρωση απέναντι στις κοινωνικές εξεγέρσεις που έρχονται λαμβάνοντας ειδικά κατασταλτικά μέτρα και εφαρμόζοντας μια πολιτική μηδενικής ανοχής απέναντι σε όσους αντιστέκονται, με όποιο τρόπο κι αν το κάνουν. Στην ουσία πρόκειται για το πέρασμα σε μια νέα κοινωνική συνθήκη που στόχο έχει την πλήρη εξόντωση της κοινωνίας, των συλλογικών της διαδικασιών και αντιστάσεων και την υποταγή της στις αδηφάγες ορέξεις των ντόπιων αφεντικών και των διεθνών συμμάχων τους. Μια νέα συνθήκη, όπου αν τελικά επικρατήσει θα περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερους όρους σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής και δραστηριότητας. Από το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τον έλεγχο και την καταστολή σε οργουλιανές εκδοχές μέχρι τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την ακόμη μεγαλύτερη λεηλασία της φύσης με πρόσχημα την «πράσινη ανάπτυξη» όσο και τελικά την μετατροπή του ανθρώπου σε μηχανή παραγωγής κέρδους με την ζωή να υποβιβάζεται σε μετρήσιμο και τελικά αναλώσιμο μέγεθος.
Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα λοιπόν, η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές, είναι μια ακόμα αναφαίρετη στιγμή του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού αγώνα, καθώς λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όσους αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα ανάπτυξης της ριζοσπαστικής κριτικής και δράσης, αλλά και συνάντησης των επιμέρους αντιστάσεων που διεξάγονται στα διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικοταξικού πολέμου στην κατεύθυνση της περαιτέρω συλλογικοποίησης και διεύρυνσης τους, μέχρι τη συνολική ανατροπή του κόσμου των κυρίαρχων.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Κ. ΓΟΥΡΝΑ που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον ‘Επαναστατικό Αγώνα’
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ, Σ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟ, ΣΤΗ Μ. ΜΠΕΡΑΧΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ Κ. ΚΑΤΣΕΝΟ που διώκονται για την ίδια υπόθεση.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ, μέλος του “Επανασταττικού Αγώνα” που έπεσε στις 10 Μάρτη 2010 στη Δάφνη από τις σφαίρες των ένστολων δολοφόνων της δημοκρατίας.
ΔΙΚΗ― 5 ΟΚΤΩΒΡΗ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
Προβολή ταινίας “Το λεωφορείο της συμφοράς”
Το Σάββατο το απόγευμα στις 20:00 θα πραγματοποιηθεί στην πλ. Παντοκράτορος η 4η από τις 4 συνολικά προβολές που πραγματοποιεί ο εργαλειοφόρος σε γειτονιές της πόλης. Θα προβληθεί ”το λεωφορείο της συμφοράς”.
Αν δεν αντισταθούμε σ’ όλες τις γειτονιές
οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακές
ενάντια στο φόβο, το ρατσισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό
…για να αποκτήσουν οι γειτονιές το νόημα που τους αξίζει
… για την ανάπτυξη σχέσεων επικοινωνίας και αλληλεγγύης ντόπιων και μεταναστών
